Η Ουγγαρία τιμά το δικό της παιδί - Εκδηλώσεις για τα 100 χρόνια από τον θάνατο του Χάρι Χουντίνι

Στο πλαίσιο της σειράς εκδηλώσεων «Houdini 100», ξεκίνησε στη Βουδαπέστη ένα τετραήμερο πρόγραμμα ενώ ειδικά για το σκοπό αυτό οι Αρχές έφεραν στην χώρα τον μοναδικό εν ζωή απόγονο του Χάρι Χουντίνι – το εγγόνι του αδελφού του.

Προς τιμήν του ουγγρικής καταγωγής Αμερικανού ταχυδακτυλουργού και καλλιτέχνη αποδράσεων, αποκαλύπτεται ένα ανάγλυφο έργο, ενώ, μεταξύ άλλων, τους επισκέπτες περιμένουν ένα φεστιβάλ κινηματογράφου και παραστάσεις τσίρκου.

Σύμφωνα με τον Ντέιβιντ Μερλίνι, μάγο και ιδρυτή του «Σπιτιού του Χουντίνι» στη Βουδαπέστη, πολλοί προσκεκλημένοι από όλο τον κόσμο έχουν φτάσει στην πόλη για τους εορτασμούς. όπως αναφέρει το euronews.

Η πολυτάραχη ζωή του Χουντίνι

Ο Χάρι Χουντίνι γεννήθηκε στις 24 Μαρτίου 1874 στη Βουδαπέστη, με το όνομα Έρικ Βάις, γιος ενός ραβίνου που είχε πολλά παιδιά. Τέσσερα χρόνια αργότερα, η οικογένεια μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έζησαν για ένα διάστημα στο Άπλετον του Ουισκόνσιν και στη συνέχεια, το 1882, μετακόμισαν στη Νέα Υόρκη.

Ο Έρικ πουλούσε εφημερίδες και γυάλιζε παπούτσια, ενώ σε ηλικία εννέα ετών έκανε το ντεμπούτο του στη σκηνή ως ακροβάτης. Στα 12 του έφυγε από το σπίτι και εντάχθηκε σε έναν περιοδεύοντα θίασο τσίρκου, αλλά αργότερα επέστρεψε για να βοηθήσει τους γονείς του. Κατά τη διάρκεια της νεότητάς του, γυμναζόταν συστηματικά, ασχολούμενος με το τρέξιμο, την κολύμβηση και την πυγμαχία.

Η καριέρα του ως ταχυδακτυλουργός ξεκίνησε όταν ήταν 17 ετών, με κόλπα με τράπουλα, αν και ήδη πειραματιζόταν με νούμερα απόδρασης. Μετά τον πρόωρο θάνατο του πατέρα του, αφιέρωσε όλο τον χρόνο του αποκλειστικά στη μαγεία.

Υιοθέτησε το καλλιτεχνικό όνομα «Χουντίνι» προς τιμήν του Γάλλου Ζαν-Εζέν Ρομπέρ-Ουντέν, του πρώτου σύγχρονου ταχυδακτυλουργού. Το 1893 γνώρισε τη Βιλελμίνα Ράνερ, η οποία έγινε σύζυγός του και - με το όνομα Μπες Χουντίνι - βοηθός του στις παραστάσεις.

Πώς έγινε καλλιτέχνης αποδράσεων;

Το 1899, ο Χουντίνι γνώρισε τον ιμπρεσάριο Μάρτιν Μπεκ, ο οποίος τον συμβούλευσε να επικεντρώσει το πρόγραμμά του σε νούμερα αποδράσεων.

Απέκτησε φήμη ως ο «Βασιλιάς των Χειροπεδών». Αφού κατάφερε να ελευθερωθεί από τις χειροπέδες της Σκότλαντ Γιαρντ, εξασφάλισε ένα εξάμηνο συμβόλαιο με εβδομαδιαία αμοιβή 300 λιρών.

Περιοδεύοντας στην Ευρώπη, δεχόταν τη συνδρομή της τοπικής αστυνομίας, η οποία παρείχε λουκέτα, χειροπέδες και κελιά φυλακών για τα νούμερά του. Συχνά τον γδύνανε τελείως και τον έψαχναν, ωστόσο εκείνος κατάφερνε πάντα να απελευθερωθεί.

Το 1904 επέστρεψε στη Νέα Υόρκη πλούσιος. Τα νούμερά του προσέλκυαν το κοινό και στην Αμερική. Από το 1908, λόγω του μεγάλου αριθμού μιμητών, άλλαξε τη δομή των παραστάσεών του: αντί για αποδράσεις από αλυσίδες και ζουρλομανδύες, επικεντρώθηκε σε αποδράσεις από κλειδωμένους χώρους.

Το πρώτο νούμερο αυτού του είδους ήταν η απόδραση από ένα γιγαντιαίο δοχείο γάλακτος, γεμάτο νερό και ερμητικά σφραγισμένο από το εξωτερικό. Προσέλκυε το κοινό σε αυτό το ανατριχιαστικό νούμερο με το σύνθημα: «Η αποτυχία σημαίνει θάνατο από πνιγμό».

Ο Χουντίνι κατάφερνε να απελευθερώνεται από δεξαμενές γεμάτες νερό - με μεγέθη που κυμαίνονταν από ένα φέρετρο έως ένα κελί φυλακής - από λάκκους γεμάτους χώμα, ακόμα και από το στομάχι μιας φάλαινας που είχε ξεβραστεί στην ακτή. Όφειλε την επιτυχία του στη ζωηρή φαντασία του, την τεράστια σωματική του δύναμη, την ευλυγισία και την ευκαμψία του, καθώς και στην εξαιρετική του ικανότητα να ανοίγει κλειδαριές, να λύνει κόμπους και να χειρίζεται άλλους μηχανισμούς.

Μπορούσε να κρατήσει την αναπνοή του έως και για τέσσερα λεπτά. Παρ' όλα αυτά, η ζωή του κρεμόταν συχνά από μια κλωστή, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που λιποθυμούσε αμέσως μόλις κατάφερνε να απελευθερωθεί.

Με ελάχιστες εξαιρέσεις, επινόησε ο ίδιος τα κόλπα του, ενώ αποκάλυπτε τα μυστικά των πιο δύσκολων εξ αυτών μόνο στους τέσσερις βοηθούς του. Λόγω αυτής της μυστικοπάθειας, το μυστήριο πίσω από τις περισσότερες αποδράσεις του δεν λύθηκε ποτέ.

Το κοινό συνέρρεε στις παραστάσεις που έφεραν το όνομα του πιο ακριβοπληρωμένου Αμερικανού ταχυδακτυλουργού. Πέρα από την προετοιμασία των κόλπων του, έβρισκε χρόνο να γράφει βιβλία, να πειραματίζεται με την πτήση και να γυρίζει ταινίες.

Ως ταχυδακτυλουργός, δεν πίστευε σε «υπερφυσικές» δυνάμεις. Τάχθηκε κατά της ευπιστίας και του τσαρλατανισμού, παρακολουθούσε πνευματιστικές συνεδρίες μεταμφιεσμένος και ξεσκέπαζε τους απατεώνες επί τόπου. Έγραψε μάλιστα βιβλία πάνω στο θέμα, με τίτλους «Miracle Mongers and Their Methods» (Οι κατασκευαστές θαυμάτων και οι μέθοδοί τους) και «A Magician Among the Spirits» (Ένας ταχυδακτυλουργός ανάμεσα στα πνεύματα).

Ωστόσο, μαζί με τη σύζυγό του, επιχείρησαν ένα πνευματιστικό πείραμα: συμφώνησαν ότι όποιος πέθαινε πρώτος θα προσπαθούσε να επικοινωνήσει με τον σύντροφο που παρέμενε στη ζωή. Η προσπάθεια της χήρας του απέβη άκαρπη.

Ο μυστηριώδης θάνατός του

Το φθινόπωρο του 1926, ο Χουντίνι ετοίμαζε μια νέα παράσταση, η οποία όμως δεν έκανε ποτέ πρεμιέρα. Την ημέρα του Χάλοουιν, στις 31 Οκτωβρίου 1926, πέθανε στο Ντιτρόιτ. Επισήμως, ο θάνατός του αποδόθηκε σε περιτονίτιδα, η οποία προκλήθηκε από ρήξη σκωληκοειδούς απόφυσης.

Σύμφωνα με πληροφορίες, στις 22 Οκτωβρίου -πριν από την τελευταία του παράσταση - δύο φοιτητές τον επισκέφθηκαν στο καμαρίνι του στο Μόντρεαλ. Όταν ο Χουντίνι καυχήθηκε ότι μπορούσε να αντέξει οποιοδήποτε χτύπημα, ένας από τους φοιτητές τον γρονθοκόπησε δυνατά στο στομάχι δύο φορές, χωρίς καμία προειδοποίηση. Ο μάγος, ο οποίος δεν πρόλαβε να προετοιμαστεί για να δεχτεί τα χτυπήματα, έδωσε αργότερα την παράστασή του υποφέροντας από αφόρητους πόνους. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, αλλά οι γιατροί δεν μπόρεσαν να τον σώσουν.

Η σορός του, η οποία μεταφέρθηκε στην πατρίδα μέσα στο φέρετρο που είχε ετοιμαστεί για τη νέα του παράσταση, ενταφιάστηκε χωρίς να διενεργηθεί νεκροψία-νεκροτομή στη Νέα Υόρκη.

Το 2007 τέθηκε το ζήτημα της εκταφής, ωστόσο κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί μέχρι σήμερα.

Η κληρονομιά του Χουντίνι

Το 1975, ο Χουντίνι τιμήθηκε μετά θάνατον με ένα αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλιγουντ, ενώ η μορφή του έχει αποτυπωθεί σε μυθιστορήματα - όπως στο έργο «Ragtime» του Ντόκτοροου - καθώς και σε κινηματογραφικές ταινίες.

Στην αμερικανοκαναδική ταινία του 2014 που είναι αφιερωμένη σε αυτόν, γυρίστηκε στην Ουγγαρία και φέρει τον τίτλο «Χουντίνι», τον πρωταγωνιστικό ρόλο ερμήνευσε ένας μεγάλος θαυμαστής του, ο Άντριεν Μπρόντι, ο οποίος έχει επίσης ουγγρικές ρίζες.

Η κληρονομιά του φυλάσσεται με μεγάλη αφοσίωση στο κέντρο μαγείας του στο Λας Βέγκας από τον παγκοσμίου φήμης ταχυδακτυλουργό Ντέιβιντ Κόπερφιλντ.