Γιάννης Τσορτέκης: Με θυμώνει η ημιμάθεια - Η υποκριτική είναι υπερμαραθώνιος

Έναν καλλιτέχνη που δεν «παίζει» ρόλους - τους ζει. Δεν επιδιώκει τον θόρυβο, αλλά την αλήθεια. Και δεν σταματά να εξελίσσεται, να ψάχνει, να αμφισβητεί, τον εαυτό του, τους άλλους, την κοινωνία.

Σε μια από τις πιο προσωπικές και φιλοσοφημένες συνεντεύξεις του, ο Γιάννης Τσορτέκης επιστρέφει στο Νέο Ψυχικό, στα παιδικά του χρόνια, στα κοινόχρηστα και τα πετρέλαια. Θυμάται τα πρώτα του βήματα στην υποκριτική, τις δυσκολίες, τις απορρίψεις, την πίστη πως η τέχνη μπορεί να σε γλιτώσει, αν την πάρεις στα σοβαρά.

«Η υποκριτική είναι ένας υπερμαραθώνιος», λέει. «Είναι δουλειά, αφοσίωση, μοναξιά και πειθαρχία. Είναι μια τέχνη που απαιτεί αρετή και τόλμη». Και σ’ αυτόν τον μαραθώνιο, δεν υπάρχουν συνταγές, «μόνο βαθιά ανάγκη».

Μιλά για το θέατρο, την τηλεόραση, τον κινηματογράφο, αλλά πάντα μέσα από το πρίσμα του βάθους. Τονίζει πως δεν τον αφορά ο εντυπωσιασμός, αλλά το βίωμα. Πως δεν τον ενδιαφέρουν οι «επικές σκηνές», αλλά οι τίμιες στιγμές. «Δεν βλέπω ποτέ τον εαυτό μου. Δεν με ενδιαφέρει πώς φάνηκα. Με νοιάζει τι αισθάνθηκα. Τι κατάλαβα. Τι έδωσα».

Αναφέρεται στον ρόλο του στον φετινό Ταρτούφο σε σκηνοθεσία Έλενας Μαυρίδου και στη «φόρμα» που του ζητήθηκε: Μια αυστηρή, σχεδόν χειρουργική προσέγγιση, με στοιχεία commedia dell’arte και ταυτόχρονα με βαθιά εσωτερική αλήθεια. Περιγράφει πώς συνεργάζεται, πώς χτίζει τους χαρακτήρες του, γιατί η σιωπή έχει για εκείνον τη δύναμη εκρηκτικού λόγου.

Ο Γιάννης Τσορτέκης είναι ηθοποιός με σώμα και νου ακονισμένο. Αλλά είναι και άνθρωπος βαθιά πολιτικός - όχι με την κομματική έννοια, αλλά με τη στάση. Μιλά με οργή για την κοινωνία που «ξεχνά», που γίνεται πιο κυνική, που θυσιάζει την εντιμότητα στον βωμό του συμφέροντος. «Δεν υπάρχει παρθενογένεση στην τέχνη. Ό,τι κάνουμε, το πατάμε πάνω σε κάτι. Η ευθύνη μας είναι να το συνεχίσουμε και να το πάμε λίγο πιο πέρα».

Αναφέρεται και στην προσωπική του ζωή, στον ρόλο του πατέρα. Μιλά για την πατρότητα που τον συγκλόνισε, για τη μαγεία των μικρών στιγμών, για το πόσο πολύτιμο είναι να βλέπεις τα παιδιά σου να μεγαλώνουν «με φως, χωρίς φόβο, με δικαίωμα στο λάθος». Λέει πως «η ευτυχία δεν είναι μεγάλο πράγμα, είναι ένα παγωτό, μια βόλτα, ένα πανηγύρι».

Και καταλήγει: «Η μεγαλύτερη αρετή είναι να μπορείς να βλέπεις τον άλλον καθαρά στα μάτια. Όταν αρχίζουν τα βλέμματα και θολώνουν, εκεί αρχίζουν όλα τα λάθη».

Μια συγκλονιστική συνέντευξη. Ένα ταξίδι σε έναν νου που καίει και σε μια ψυχή που δεν χωρά πουθενά, γιατί ανήκει ολόκληρη στην τέχνη.

Για να μη χάνετε κανένα επεισόδιο της σειράς The Greatest Stories, ακολουθήστε μας στο Spotify και στα Apple Podcasts ή ακούστε μας μέσα από το CNN GREECE στο YouTube και στο cnn.gr.