Ζήσης Ρούμπος: Έχω ουλές στην πλάτη μου - Στον χώρο μας υπάρχει πισωμαχαίρωμα και αγριότητα

Ο Ζήσης μιλά για τα παιδικά του χρόνια στα Βριλήσσια, για τους γονείς του που του «έδωσαν» το storytelling και την αγάπη για τη φάρσα, αλλά και για την αρχική του επιθυμία να γίνει εικαστικός -μέχρι να τον κερδίσει ο κόσμος του θεάτρου. Θυμάται τη μητέρα του, που δεν πρόλαβε να τον δει στη σκηνή, και τον πατέρα του, που χρειάστηκε χρόνο για να αποδεχτεί το νέο μονοπάτι -μέχρι να δει, από πρώτο χέρι, τι σημαίνει να κάνεις ένα κοινό να γελάει.

Με τη χαρακτηριστική του ειλικρίνεια, ξεκαθαρίζει πως η κωμωδία του δεν «δείχνει» προς τα έξω, αλλά προς τα μέσα: Αυτοσαρκαστική, βιωματική, με στόχο να ενώνει και όχι να διχάζει.

Μιλά για τα όρια, τη λογοκρισία που βάζει ο ίδιος στον εαυτό του, αλλά και για την εποχή του φανατισμού που τον φοβίζει περισσότερο απ’ όλα. Και κάπου εκεί, η κουβέντα βαθαίνει: Αναφέρεται στις δύο μεγάλες περιπέτειες υγείας που τον άλλαξαν, στη σημασία της πρόληψης και στο πώς μια διάγνωση μπορεί να σε αναγκάσει να ξαναδείς τη ζωή αλλιώς -όχι ως «τσιτάτο», αλλά ως πραγματική εμπειρία. Ο καρκίνος του δέρματος τον «ξύπνησε».

Η συζήτηση περνά και από τη νέα του δουλειά: Τη συμμετοχή του στην ταινία «Φίλοι για πάντα», μια ιστορία για τη φιλία, την αγάπη, τις αξίες και τη νοσταλγία -«σαν παλιός καλός ελληνικός κινηματογράφος», όπως λέει. Μέχρι πού θα έφτανε για έναν φίλο; Ο ίδος απαντά με το χιούμορ που τον διακρίνει: «Για έναν φίλο μέχρι που θα... πούλαγα και το playstation μου».

Μιλά επίσης για το θέατρο και το stand-up στην Ελλάδα, για τον ανταγωνισμό που υπάρχει στον χώρο, για την «πλάνη» των συνεργασιών που μοιάζουν οικογένεια, αλλά και για το πόσο τον κράτησαν όρθιο οι αποτυχίες -ως σχολείο και ως μέτρο.

«Η γυναίκα μου έχει παίξει μεγάλο ρόλο στο ποιος είμαι σήμερα» υπογραμμίζοντας πόσα της οφείλει.

Επιπλέον, ο Ζήσης Ρούμπος εξομολογείται: «Κάποια στιγμή μου έγινε πρόταση να πάω στην Αμερική και είπα όχι - το έχω μετανιώσει. Ήθελα να παράξω έργο και πολιτισμό στην Ελλάδα».

Και στο τέλος, μένει η πιο καθαρή του αλήθεια: Το γέλιο είναι ανάγκη, αλλά η ζωή θέλει και το «γλυκόπικρο» της, τη συγκίνηση, το κλάμα, τη στιγμή που θυμάσαι ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Γιατί το μεγαλύτερο ψέμα που λέμε στον εαυτό μας, όπως λέει ο Ζήσης, είναι ένα: Ότι έχουμε χρόνο.

Για να μη χάνετε κανένα επεισόδιο της σειράς The Greatest Stories, ακολουθήστε μας στο Spotify και στα Apple Podcasts ή ακούστε μας μέσα από το CNN GREECE στο YouTube και στο cnn.gr.