Τα εκτός Πρωταπριλιάς ψέματα

Υπάρχουν πολλά είδη ψεμάτων, ανώδυνα και επώδυνα, ευφυή και βλακώδη, στιγμιαία και διαρκή. Υπάρχουν φυσικά και πράγματα, καταστάσεις ή ειδήσεις που θα ευχόσουν να ήταν ψέμα. Βλέπεις τους γονείς των θυμάτων- παιδιά τα περισσότερα- της τραγωδίας των Τεμπών και είσαι βέβαιος ότι όλοι θα εύχονταν η είδηση που χτύπησε την πόρτα τους τα ξημερώματα της 1^ης Μαρτίου του 2023 να είναι ψέμα, μια κακόβουλη φάρσα, ένα κακό «αστείο», που θα επανέφερε τα πράγματα στην κανονικότητά τους, η αυτονόητη κανονικότητα να γυρνά σπίτι του ένα παιδί που ταξιδεύει.

Υπάρχουν από την άλλη και τα ψέματα που ενδημούν στην πολιτική και ενίοτε και στη δημοσιογραφία. Εκεί δεν υπάρχει καμία ευχή «μακάρι να ήταν ψέμα» κατά κανόνα υπάρχει η κατασκευή ενός ψέματος, ενός «αφηγήματος» όπως θα το λέγαμε πιο λόγια για να καλυφθεί η ευθύνη. Η λογική ότι «όλοι οι πολιτικοί είναι ψεύτες ή κλέφτες» είναι αφοριστική και συνήθως ωφελεί αυτόν που είναι πραγματικά ψεύτης ή κλέφτης. Η διάχυση της ευθύνης λειτουργεί πάντα υπέρ του ενόχου. Πλην όμως δεν υπάρχουν απώλειες ανθρώπινων ζωών, τραγωδίες και δράματα, χωρίς την ευθύνη αυτού που βρίσκεται στο τιμόνι του οργανισμού ή του υπουργείου ή της εταιρείας. Δεν γίνεται να κατασκευάζονται «αλήθειες», να χτίζονται άλλοθι ή καριέρες πάνω στη διατήρηση και την αναπαραγωγή ψεμάτων.

Τα πιο επώδυνα, τα πιο αναίτια, τα πιο κυνικά ψέματα λέγονται συνήθως εκτός Πρωταπριλιάς και κόστος τους είναι ανυπολόγιστο.