Παπαδόσηφος, Μουκάνη, Ντρούζος: Υποθέσεις αυτοδικίας που συγκλόνισαν το πανελλήνιο

Από την Κρήτη της βεντέτας και τη Μάνη του γδικιωμού, μέχρι τις δικαστικές αίθουσες της Αθήνας, υποθέσεις όπως αυτές του Γιάννη Παπαδόσηφου, της Αντωνίας Μουκάνη και του Αθανάσιου Ντρούζου ανέδειξαν με τον πλέον δραματικό τρόπο την «πληγή» μιας κοινωνίας που δεν εμπιστεύεται τους θεσμούς της.

Η υπόθεση Παπαδόσηφου - Βενιαράκη

Παράδειγμα αυτοδικίας αποτελεί η υπόθεση Παπαδόσηφου - Βενιαράκη, όταν ο πατέρας του θύματος πήρε την «εκδίκηση» του μέσα στο δικαστήριο.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, το Ρέθυμνο έγινε σκηνή μιας τραγωδίας που έμελλε να γραφτεί με αίμα και να μείνει χαραγμένη στη συλλογική μνήμη της Κρήτης. Μια διαφωνία μεταξύ δύο νεαρών ανδρών, που ξεκίνησε –σύμφωνα με τις μαρτυρίες της εποχής– από έναν ερωτικό ανταγωνισμό, μετατράπηκε σε μια από τις πιο γνωστές βεντέτες της νεότερης Ελλάδας.

Το καλοκαίρι του 1983, ο 27χρονος Μανώλης Παπαδόσηφος έπεσε νεκρός από τα πυρά του Γιάννη Βενιαράκη. Ο δράστης συνελήφθη άμεσα και οδηγήθηκε στη Δικαιοσύνη, καταδικαζόμενος σε ισόβια κάθειρξη. Όμως, η υπόθεση δεν έμελλε να τελειώσει εκεί.

Το πένθος του μετατράπηκε σε εμμονή – και η εμμονή σε εκδίκηση.

Πέντε χρόνια αργότερα, τον Δεκέμβριο του 1988, η υπόθεση επρόκειτο να εκδικαστεί σε δεύτερο βαθμό στο Εφετείο Πειραιά. Ο Παπαδόσηφος, ντυμένος στα μαύρα, εισήλθε στην αίθουσα του δικαστηρίου με φαινομενική ηρεμία. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πως κάτω από τη γενειάδα και το μακρύ του παλτό έκρυβε ένα πιστόλι Luger, οικογενειακό κειμήλιο από τα χρόνια της Κατοχής. Όταν ο κατηγορούμενος πήρε τον λόγο, ο Παπαδόσηφος σηκώθηκε και, χωρίς δισταγμό, πυροβόλησε. Ο Βενιαράκης έπεσε νεκρός μέσα στην αίθουσα.

Η εικόνα πάγωσε το ακροατήριο. Δικαστές, αστυνομικοί και συγγενείς των δύο πλευρών παρακολουθούσαν σοκαρισμένοι τη σκηνή.

Ο Παπαδόσηφος παρέδωσε αμέσως το όπλο του και, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, ψιθύρισε:

«Έκανα το χρέος μου. Τώρα λευτερώθηκα», είπε.

Στη δίκη που ακολούθησε, καταδικάστηκε σε 14 χρόνια κάθειρξη για ανθρωποκτονία εκ προμελέτης. Ωστόσο, εξέτισε πέντε και αφέθηκε ελεύθερος. Επέστρεψε στο Ρέθυμνο, όπου έζησε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του ήσυχα.

Η υπόθεση της Αντωνίας Μουκάνη

Χαρακτηριστική υπόθεση αυτοδικίας και η υπόθεση της Αντωνία Μουκάνη.

Τον Οκτώβριο του 2012, στα δικαστήρια της Ευελπίδων, η 37χρονη τότε μητέρα μπήκε μεταμφιεσμένη, φορώντας περούκα και ρούχα που δεν φανέρωναν την ταυτότητά της.

Η Μουκάνη, είχε έναν και μόνο στόχο. Να βρεθεί πρόσωπο με πρόσωπο με τους ανθρώπους που θεωρούσε υπεύθυνους για τη δολοφονία του 19χρονου γιου της.

Περίμενε τη στιγμή που θα οδηγούνταν στο γραφείο της Ανακρίτριας για συμπληρωματική κατάθεση. Και τότε πυροβόλησε, ξανά και ξανά.

«Αφού σκότωσες το παιδί μου θα σκοτώσω και εγώ εσένα», φέρεται να είπε, αδειάζοντας το όπλο της πάνω στον βασικό κατηγορούμενο.

Εκείνος έπεσε νεκρός, ενώ ο ετεροθαλής αδελφός του τραυματίστηκε σοβαρά.

Η ίδια συνελήφθη επιτόπου, χωρίς να προβάλλει καμία αντίσταση. Στην απολογία της δεν επιχείρησε να αρνηθεί τίποτα.

Αντίθετα, περιέγραψε με ωμή ειλικρίνεια το πώς βίωσε την πράξη της: «Εκείνη τη μέρα άλλαξα λίγο την εμφάνισή μου για να μην με καταλάβουν οι συγγενείς του. Τον είδα να μπαίνει στην Ευελπίδων, τον ακολούθησα... Φοβόμουν ότι θα τον αφήσουν ελεύθερο. Άδειασα όλες τις σφαίρες από το πιστόλι γιατί ήθελα να πεθάνει. Όταν πυροβόλησα περίμενα να με σκοτώσουν οι αστυνομικοί... Για μένα από τότε που έχουν σκοτώσει το γιο μου είναι σαν να μην έχει περάσει δευτερόλεπτο... Αυτό που έχω στο μυαλό μου είναι ότι σκότωσαν το γιο μου στην αγκαλιά μου και φώναζε "μανούλα"...

Όταν πήγα στο ΚΑΤ... τον είδα και ήταν ανοιγμένος σαν αρνί... Το παιδί αυτό ήταν ο έρωτάς μου, η ανάσα μου, η πνοή μου».

Έχοντας χάσει κάθε ίχνος ανθρωπιάς και συμπόνοιας, η Μουκάνη θα δηλώσει ευθαρσώς ότι «μετάνιωσα, αλλά όταν τον σκότωσα ένιωσα ανακούφιση».

Το δικαστήριο της αναγνώρισε μειωμένο καταλογισμό και της επέβαλε κάθειρξη 10 ετών.

Το αιματοκύλισμα στο Στρατοδικείο του Ρουφ

Το νόμο στα χέρια του πήρε την Πρωταπριλιά του 1993 ο Αθανάσιος Ντρούζος, που αιματοκύλισε το στρατοδικείο του Ρουφ και στη συνέχεια αυτοκτόνησε.

Στις 21 Ιουλίου του 1991, ο 16χρονος γιος του Αθανάσιου Ντρούζου, Κώστας, έπεσε νεκρός μαζί με άλλους τέσσερις φίλους του όταν ο μεθυσμένος υποσμηναγός της Πολεμικής Αεροπορίας Δημήτρης Καρούπης, τους παρέσυρε ενώ περπατούσαν στις 04:00 το πρωί προς τη Χαλκίδα.

Τρία παιδιά πέθαναν ακαριαία ενώ άλλα δύο ξεψύχησαν λίγο αργότερα στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Αθηνών. Σώθηκαν μόνο δύο παιδιά της παρέας, που περπατούσαν μερικά μέτρα πιο μπροστά από την υπόλοιπη παρέα.

Ο 32χρονος Καρούπης καταδικάστηκε σε πρώτο βαθμό σε ποινή φυλάκισης τεσσάρων ετών και οκτώ μηνών. Μόλις λίγους μήνες αργότερα όμως, η ποινή του μετατράπηκε σε εξαγοράσιμη και αφέθηκε ελεύθερος, πληρώνοντας 988 δραχμές για κάθε μέρα φυλάκισης.

Οι γονείς των θυμάτων άσκησαν έφεση και η υπόθεση οδηγήθηκε στο Αναθεωρητικό Δικαστήριο στο Ρουφ.

Όταν ξεκίνησε η ακροαματική διαδικασία και είχε πάρει το λόγο ο Χρήστος Μπάκας, ένας εκ των συνηγόρων υπεράσπισης του κατηγορούμενου, ο Ντρούζος άνοιξε τον χαροφύλακά του και έβγαλε ένα πιστόλι.

Έπιασε από το λαιμό τον συνοδηγό του οχήματος Φώτη Σακελλαράκη και σημαδεύοντάς τον με το όπλο, ζήτησε από τον αστυφύλακα να αφήσει το υπηρεασιακό του όπλο.

Προηγουμένως είχε δέσει τους δύο δικηγόρους του κατηγορούμενου, Χρήστο Μπάκα και Δημοσθένη Αβράμη, και τους ζητούσε να ομολογήσουν ότι ο υποσμηναγός ήταν ένοχος και ότι οδηγούσε μεθυσμένος.

«Πείτε την αλήθεια, θα σας σκοτώσω όλους» φώναζε ο ίδιος.

Όταν έφτασε η αστυνομία, ο Αθανάσιος Ντρούζος άρχισε να πυροβολεί τους ομήρους του.

Οι δύο δικηγόροι υπεράσπισης έπεσαν νεκροί ενώ τραυματίστηκαν ο συνοδηγός του οχήματος και τρεις στρατοδίκες.

Στη συνέχεια, ο Ντρούζος έστρεψε το όπλο του στον εαυτό του και αυτοκτόνησε.

Βεντέτα Σαρτζετάκηδων εναντίον Πενταράκηδων

Η βεντέτα των Σαρτζετάκηδων εναντίον των Πενταράκηδων, είναι μια από τις πιο αιματηρές περιπτώσεις βεντέτας που συγκλόνισαν το πανελλήνιο, καθώς υπολογίζεται ότι από το 1941 έως το 1956 σκοτώθηκαν λόγω της βεντέτας, έως και 140 άνδρες.

Μεταξύ των θυμάτων ήταν και ανήλικοι νεαροί. Κάθε δολοφονία Σαρτζέτη ή Πεντάρη αποδιδόταν στην αντεκδίκηση των δύο οικογενειών.

Το αποκορύφωμα ήταν στις 28 Μαρτίου του 1948, όταν ο 14χρονος Ανδρέας Πεντάρης δολοφονήθηκε εν ψυχρώ μέσα στα Χανιά από τον χωροφύλακα Λευτέρη Σαρτζετάκη, που λιποτάκτησε για να εκτελέσει το «χρέος» του, παίρνοντας εκδίκηση για την δολοφονία του αδερφού του.

Ο τρόμος κυριαρχεί, και εκ τότε όποτε υπήρξε κάποιος νεκρός από την μια πλευρά, η άλλη οικογένεια βρισκόταν σε επιφυλακή. H βεντέτα ξεκίνησε για μια γυναίκα το 1941 και έληξε και τυπικά το 1985 με την εκλογή του Χρήστου Σαρτζετάκη στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Ο τότε πρωθυπουργός, Ανδρέας Παπανδρέου, αντί να προτείνει για Προέδρο της Δημοκρατίας τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, όπως όλοι περίμεναν, κάνει την έκπληξη με το όνομα του Χρήστου Σαρτζετάκη για το κορυφαίο αξίωμα του πολιτεύματος μας.

Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ εκείνη την περίοδο ήταν ο Βαγγέλης Πεντάρης. Ο Χρήστος Σαρτζετάκης εκλέγεται Πρόεδρος της Δημοκρατίας στην 3η ψηφοφορία, εκεί όπου χρειαζόταν 180 ψήφους. Η 181η ψήφος προήλθε από την οικογένεια Πενταράκη, με τον Βαγγέλη Πενταράκη να ψηφίζει έναν Σαρτζετάκη για ΠτΔ, βάζοντας και τυπικά έτσι ένας τέλος στην κόντρα των δύο οικογενειών με μια κίνηση σασμού για να ακολουθήσει η επίσκεψη Σαρτζετάκη στον Κάνδανο Σελίνου στα Χανιά.