«Η μητρότητα είναι τίτλος τιμής, δεν τον αντέχουν όλοι»: Μητέρα μιλά για τη ζωή με έξι παιδιά

Με έξι παιδιά –πέντε αγόρια και ένα κορίτσι– ηλικίας σήμερα 36, 33, 32, 32, 26 και 20 ετών, αλλά και τρία εγγόνια, με ακόμη τρία καθ’ οδόν, η κα Ελένη Ξεκαλάκη περιγράφει στο CNN Greece τη διαδρομή της στη μητρότητα όχι ως ένα ιδανικό αφήγημα, αλλά ως μια πραγματικότητα γεμάτη ευθύνη, κόπο, αγάπη και συνεχείς δοκιμασίες.

Η δική της ιστορία, όπως περιγράφει, δεν ξεκίνησε ως ένα συνειδητό σχέδιο για μια μεγάλη οικογένεια, αλλά διαμορφώθηκε στην πορεία, μέσα από επιλογές, συγκυρίες και βαθιά πίστη στην αξία της ζωής.

«Η μητρότητα είναι κάτι ιερό»

Για την κα Ξεκαλάκη, η μητρότητα δεν περιορίζεται σε έναν κοινωνικό ρόλο, αλλά αποκτά μια βαθύτερη, σχεδόν υπαρξιακή διάσταση.

Όπως επισημαίνει για εκείνη, «η ζωή ξεκινά από τη σύλληψη» και η σχέση με το παιδί χτίζεται από πολύ νωρίς, με έντονη συναισθηματική εμπλοκή. Περιγράφει τη μητρότητα ως μια διαδικασία που απαιτεί συνειδητότητα και εσωτερική καλλιέργεια.

«Όταν υπάρχει αληθινή αγάπη και έχεις απόλυτη ενσυναίσθηση ότι συνδημιουργείς με έναν άνθρωπο μια νέα ζωή, τότε το αντιμετωπίζεις ως κάτι ιερό», σημειώνει.

Παρά τις αυξημένες απαιτήσεις, υποστηρίζει ότι η μητρότητα δεν ανέτρεψε πλήρως την ταυτότητά της. Αντιθέτως, την αντιλαμβάνεται ως συνέχεια και εξέλιξη. «Οτιδήποτε μεγαλειώδες απαιτεί να δώσεις πολλές δυνάμεις, σωματικές και πνευματικές, και να επικεντρωθείς σε αυτό. Να το αναγνώσεις σωστά, να το γνωρίσεις και να σε γνωρίσει», αναφέρει, προσθέτοντας ότι «δεν είναι κάτι τόσο διαφορετικό σε σχέση με πριν – απλώς εδώ έχεις να κάνεις με έναν άνθρωπο και όχι με κάποιο αντικείμενο εργασίας».

Σήμερα, στα 56 της χρόνια, κοιτάζοντας πίσω, δηλώνει με βεβαιότητα ότι δεν θα άλλαζε την πορεία της. «Δεν αλλάζω από τη γραμμή της ζωής μου τίποτα», λέει, αν και αναγνωρίζει πως υπήρξαν στιγμές που τη δοκίμασαν. Θυμάται χαρακτηριστικά την περίοδο που γεννήθηκαν τα δίδυμα, όταν το δεύτερο παιδί της ήταν μόλις πέντε μηνών. «Εκεί ίσως δεν κατάφερα να χαρώ όσο ήθελα ένα από τα παιδιά μου», παραδέχεται, αναδεικνύοντας μια πλευρά της μητρότητας που σπάνια λέγεται ανοιχτά.

Δυσκολίες και καθημερινότητα

Η καθημερινότητα σε μια οικογένεια με έξι παιδιά περιγράφεται από την ίδια ως μια συνεχής άσκηση ισορροπίας.

Ο χρόνος ήταν –και παραμένει– η μεγαλύτερη πρόκληση, δηλώνει, εξηγώντας πως η ημέρα έπρεπε να οργανωθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να καλυφθούν οι βασικές ανάγκες όλων.

«Έπρεπε να προλάβουμε να φάμε, να κοιμηθούμε, να λειτουργήσουμε», υπογραμμίζει, συμπληρώνοντας πως η πρακτική διαχείριση της καθημερινότητας απαιτεί διαρκή εγρήγορση.

Η πίεση αυτή εντεινόταν ακόμη περισσότερο, καθώς η ίδια δεν περιοριζόταν αποκλειστικά στον ρόλο της μητέρας.

Παράλληλα με την ανατροφή των παιδιών, εργαζόταν στην οικογενειακή επιχείρηση και διατηρούσε ενεργή παρουσία στα κοινά.

«Πάντα ήμουν μια γυναίκα που προσέφερα στην οικογενειακή επιχείρηση, που ασχολούμουν από νωρίς με τα κοινά, πολιτιστικούς συλλόγους και συλλόγους γονέων», αναφέρει, περιγράφοντας μια καθημερινότητα χωρίς διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα σε εργασία, οικογένεια και κοινωνική δράση.

Όπως σημειώνει, «ήμουν ένας ενεργός πολίτης που καταπιανόμουν με όλα», γεγονός που έκανε τη διαχείριση του χρόνου ακόμη πιο απαιτητική.

Ταυτόχρονα, οι δυσκολίες δεν περιορίζονται μόνο στο πρακτικό επίπεδο, καθώς υπάρχουν και στιγμές απώλειας ελέγχου. «Οι στιγμές αυτές ήταν πολλές», αναφέρει, επιλέγοντας να περιγράψει ένα περιστατικό που, αν και φαινομενικά απλό, αντικατοπτρίζει βαθύτερα ζητήματα. «Όταν η κόρη μου στα 16 της ήθελε να βάλει σκουλαρίκι στον αφαλό, ένιωσα ότι χάνω τον έλεγχο. Τελικά, μετά από την επικοινωνία που είχαμε δεν το έκανε», λέει, εξηγώντας ότι τέτοιες στιγμές συνδέονται με τον φόβο για τις επιλογές των παιδιών και την ανάγκη να τα προστατεύσει.

Αντίστοιχα, δυσκολία υπήρχε και όταν τα παιδιά άρχισαν να διεκδικούν μεγαλύτερη ανεξαρτησία. «Όταν μου ζητούσαν να βγουν και να μείνουν εκτός σπιτιού, είχα επίσης ζοριστεί», σημειώνει, αναγνωρίζοντας ότι η μητρότητα δεν αφορά μόνο τη φροντίδα, αλλά και τη σταδιακή αποδέσμευση.

«Υπήρξαν φορές που κουράστηκα, αγχώθηκα και καταβλήθηκα»

Η πορεία αυτή δεν ήταν χωρίς κόστος, για την κα Ελένη, καθώς όπως τονίζει υπήρξαν θυσίες που χρειάστηκε να κάνει. «Υπήρξε στιγμή που έπρεπε να εγκαταλείψω κάποια πράγματα που ήθελα», αναφέρει, επισημαίνοντας ότι πρόκειται για συνειδητές επιλογές που συνοδεύουν μια τέτοια απόφαση ζωής. «Αυτά είναι που αποφασίζουν οι άνθρωποι, όταν τολμούν να διακόψουν κάτι που επιθυμούν για κάτι άλλο που θεωρούν ανώτερο», συμπληρώνει.

Παρά τις δυσκολίες της αποστολής της μητρότητας, επιμένει ότι δεν έχασε την προσωπική της ταυτότητα. «Δεν έχασα ποτέ τον εαυτό μου. Τη γυναίκα και τη μάνα τα είχα πάντα παντρεμένα», λέει χαρακτηριστικά, αν και δεν διστάζει να παραδεχτεί ότι πέρασε περιόδους μεγάλης πίεσης. «Υπήρξαν φορές που κουράστηκα, αγχώθηκα και καταβλήθηκα για να μπορέσω να τα κρατήσω όλα», αναφέρει.

«Κρατήσαμε το ''πηδάλιο'' μέσα στις φουρτούνες»

Σημαντικό ρόλο στην πορεία αυτή, έπαιξε η σχέση με τον σύζυγό της, αλλά και η ευρύτερη οικογένεια. «Υπήρχαν φορές που είχαμε διαφορετική αντιμετώπιση πραγμάτων με τον σύζυγο», λέει, ωστόσο τονίζει πως η εμπιστοσύνη ήταν το στοιχείο που τους κράτησε ενωμένους. «Κρατήσαμε το ''πηδάλιο'' μέσα στις φουρτούνες», σημειώνει χαρακτηριστικά χρησιμοποιώντας μια εικόνα που περιγράφει εύστοχα τη διαχείριση των δυσκολιών.

Μάλιστα, εκτιμά ότι η πολύτεκνη οικογένεια λειτούργησε ενισχυτικά για τη σχέση μεταξύ του ζευγαριού. «Τα πολλά παιδιά ενώνουν το ζευγάρι. Ήμασταν πιο ερωτευμένοι από τους ερωτευμένους», λέει, εξηγώντας ότι η έλλειψη χρόνου δημιουργούσε μια διαρκή επιθυμία επανασύνδεσης.

«Δεν ήταν εύκολο να βρεθούμε μέσα στο σπίτι, κι αυτό είχε και τη γοητεία του», προσθέτει.

Παράλληλα, αναγνωρίζει τον ρόλο της δικής της μητέρας στη στήριξή της στις δύσκολες καταστάσεις. Όπως λέει, δεν παρενέβαινε ποτέ ανάμεσα στο ζευγάρι, αλλά ήταν πάντα παρούσα συναισθηματικά. «Μου έλεγε “έλα να τα πούμε” όποτε με έβλεπε μουτρωμένη και μου υπενθύμιζε πάντα το καλό», σημειώνει, υπογραμμίζοντας τη σημασία της οικογενειακής συνοχής.

«Η μητρότητα είναι τίτλος τιμής, δεν το αντέχουν όλοι»

Μιλώντας για τη σημερινή πραγματικότητα, η ίδια δεν ωραιοποιεί την κατάσταση, αλλά αντιθέτως, περιγράφει ένα περιβάλλον που καθιστά τη μητρότητα ακόμη πιο απαιτητική. «Η μητρότητα είναι τίτλος τιμής, δεν το αντέχουν όλοι», δηλώνει, επισημαίνοντας ότι οι οικονομικές πιέσεις είναι έντονες. Αναφέρεται στο αυξημένο κόστος ζωής και ανατροφής των παιδιών, αλλά και στη γενικότερη ανασφάλεια που βιώνουν οι οικογένειες.

«Πώς να είναι χαρούμενη μια μάνα όταν βλέπει τα παιδιά της να φεύγουν στο εξωτερικό;», διερωτάται, συνδέοντας το προσωπικό βίωμα με το ευρύτερο δημογραφικό πρόβλημα.

Όπως σημειώνει, η ανάγκη στήριξης της οικογένειας είναι επιτακτική, κάνοντας λόγο για την ανάγκη ουσιαστικών κινήτρων από την πολιτεία, ακόμη και για την επανακατοίκηση της υπαίθρου.

Στο πλαίσιο αυτό, επιδιώκει να συμβάλει ενεργά στη δημόσια συζήτηση, καθώς -όπως αναφέρει- στις 24 Μαΐου θα παρουσιάσει μία επιστημονική ημερίδα στο Δημαρχείο Περιστερίου με θέμα το μέλλον του ελληνισμού και το δημογραφικό ζήτημα.

Για την ίδια, η συζήτηση αυτή δεν μπορεί να περιορίζεται σε συμβολικές αναφορές.

Όπως τονίζει, «δεν αρκεί να λέμε απλώς “χρόνια πολλά” για τη Γιορτή της Μητέρας», αλλά απαιτούνται ουσιαστικές παρεμβάσεις που θα στηρίξουν τη μητέρα και την οικογένεια στην πράξη.

«Έχω βιώσει bullying»

Επιπλέον, η εικόνα της πολύτεκνης μητέρας, όπως υποστηρίζει, παραμένει συχνά παγιδευμένη σε παρωχημένα στερεότυπα. «Έχω βιώσει bullying», λέει ανοιχτά, περιγράφοντας μια κοινωνική στάση που συχνά υποτιμά ή παρερμηνεύει τον ρόλο της.

«Υπάρχει η αντίληψη ότι μια πολύτεκνη γυναίκα είναι ατημέλητη, παρατημένη, ότι δεν αξίζει να την κοιτάξεις και ότι έχει την εικόνα μίας γυναίκας με μία μακριά φουντωτή φούστα. Μία γυναίκα που δεν κάνει τίποτα για τον εαυτό της. Ε, όχι», αναφέρει, απορρίπτοντας αυτή την ιδέα.

Θυμάται, μάλιστα, σχόλια που δεχόταν ακόμη και κατά τη διάρκεια των εγκυμοσυνών της. «Άκουγα να με ρωτούν “κι άλλο; Και πώς θα τα μεγαλώσετε;”», δείχνοντας πώς οι κοινωνικές αντιλήψεις μπορούν να λειτουργήσουν αποτρεπτικά.

Την ίδια στιγμή, εκφράζει τον προβληματισμό της για τα πρότυπα που προβάλλονται σήμερα, ιδιαίτερα για τις νεότερες ηλικίες. Όπως επισημαίνει, η εικόνα της γυναίκας -αλλά και του ίδιου του κοριτσιού- συχνά συνδέεται υπερβολικά με την εμφάνιση και την εξωτερική εικόνα. Θεωρεί ότι δίνεται μεγάλη έμφαση στην ομορφιά και στην έλξη, με αποτέλεσμα «να χάνεται η παιδικότητα από πολύ νωρίς» και να καλλιεργείται μια ματαιοδοξία που δεν αντανακλά την ουσία του γυναικείου ρόλου.

Παράλληλα, ασκεί κριτική και στον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται το γυναικείο σώμα στη δημόσια σφαίρα. Όπως λέει, «το σώμα της γυναίκας είναι όμορφο από μόνο του», ανεξάρτητα από πρότυπα και επιβολές, τονίζοντας ότι η αξία της γυναίκας και πόσο μάλλον της μητέρας δεν μπορεί να περιορίζεται σε εξωτερικά χαρακτηριστικά.

Η πιο δυνατή στιγμή της μητρότητας

Παρά τις δυσκολίες, οι στιγμές που μένουν είναι εκείνες της βαθιάς σύνδεσης. «Το να είσαι στο μαιευτήριο και να κρατάς αυτό το μικρό πλασματάκι, να φιλάς το κεφαλάκι του και να σου σφίγγει το δάχτυλο, είναι κάτι ανεκτίμητο», περιγράφει.

Ωστόσο, η μητρότητα δεν στερείται και δραματικών στιγμών.

«Στο έκτο παιδί χρειάστηκε να πάρω την απόφαση να προσφέρω τη ζωή μου και να πω “προχωράμε” με τη ματιά ψηλά προς τα επουράνια, ενώ τα ιατρικά δεδομένα "έδειχναν" επικινδυνότητα», αποκαλύπτει, φέρνοντας στο προσκήνιο το βάρος των αποφάσεων που καλείται να πάρει μια μητέρα.

«Εύχομαι σε κάθε μητέρα να οπλιστεί μέσα της με υπομονή και να μη λυγίζει»

Με αφορμή τη Γιορτή της Μητέρας, επιλέγει να στείλει ένα μήνυμα που δεν περιορίζεται μόνο στις βιολογικές μητέρες. «Χρόνια πολλά σε κάθε γυναίκα», λέει, τονίζοντας ότι το μητρικό ένστικτο εκφράζεται με πολλούς τρόπους. Όπως επισημαίνει, υπάρχουν γυναίκες που δεν απέκτησαν παιδιά, αλλά στάθηκαν δίπλα σε άλλες με αγάπη και στήριξη. «Και αυτές είναι, για μένα, σαν πολύτεκνες μανούλες», λέει, διευρύνοντας την έννοια της μητρότητας.

Κλείνοντας, εστιάζει στην αντοχή που απαιτεί ο ρόλος αυτός.

«Εύχομαι σε κάθε μητέρα να οπλιστεί μέσα της με υπομονή και να μη λυγίζει», καταλήγει, συνοψίζοντας μια ζωή που, όπως η ίδια λέει, δεν θα άλλαζε.