Μήπως είμαστε εθισμένοι στις δημοσκοπήσεις;

Οι δημοσκοπήσεις διαβάζονται ακόμα και απ’ αυτούς που τις θεωρούν αναξιόπιστες. Διαβάζονται και από αυτούς τους οποίους τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει την επιλογή τους. Κυρίως όμως διαβάζονται από τα επιτελεία των κομμάτων.

Έχουν περάσει πλέον πολλά χρόνια από τότε που οι πολιτικοί έπαιρναν αποφάσεις, έκαναν δηλώσεις και συναντήσεις, έδιναν υποσχέσεις βασιζόμενοι αποκλειστικά και μόνο στο δικό τους αισθητήριο, ίσως και κάποιων στενών συνεργατών τους.

Σήμερα πολιτικοί και ψηφοφόροι φαίνεται ότι χρειάζονται … ισχυρές δόσεις δημοσκοπήσεων, ακόμα και σε περιόδους όπου η εκλογική μάχη είναι χρονικά μακριά. Και μάλιστα ενώ ήδη γνωρίζουν τον πρώτο, γνωρίζουν και τον δεύτερο και τον τρίτο, με μια πιθανότητα αλλαγής θέσης μεταξύ τους. Είναι μάλλον μικρή η πιθανότητα να κεντρίζει το ενδιαφέρον τους αν το κόμμα Καρυστιανού έχει πέσει κι άλλο ή αν η Πλεύση Ελευθερίας διατηρεί τα ποσοστά της. Το παράδοξο είναι ότι το ενδιαφέρον βρίσκεται πάντα στα… προσεχώς. Όλοι ήθελαν να μάθουν την απήχηση Τσίπρα, πριν ακόμα ανακοινώσει το κόμμα του, όλοι έχουν την περιέργεια να δουν τι απήχηση έχει ο Σαμαράς.

Όπως και να ‘χει με τις δημοσκοπήσεις θα οδεύσουμε προς τις εκλογές και εν πολλοίς οι κόντρες, οι υποσχέσεις και οι «εκπλήξεις» θα υπαγορεύονται από την «πρόθεση» και την «εκτίμηση».