Γιατί λίγο λίπος γύρω από την κοιλιά μπορεί να κάνει καλό, σύμφωνα με νέα μελέτη

Το πλεονάζον λίπος γύρω από την κοιλιά και τα εσωτερικά όργανα, γνωστό ως σπλαχνικό λίπος, θεωρείται εδώ και χρόνια επιβλαβές. Έχει συσχετιστεί με τον διαβήτη τύπου 2, τις καρδιαγγειακές παθήσεις, ορισμένες μορφές καρκίνου, τα εγκεφαλικά επεισόδια και την υψηλή αρτηριακή πίεση.

Ωστόσο, ερευνητές του Ινστιτούτου Καρολίνσκα στη Σουηδία υποστηρίζουν ότι «το κοιλιακό λίπος δεν είναι ένα ενιαίο πρόβλημα» και ότι ορισμένοι τύποι λίπους μπορεί να έχουν ευεργετική δράση, αναφέρει ο Independent. Όπως επισημαίνουν, το λιπώδες ιστό δεν λειτουργεί απλώς ως αποθήκη ενέργειας, αλλά ως ενεργό όργανο που εκπέμπει σήματα και επηρεάζει το σύνολο του οργανισμού. Επικρατεί η εσφαλμένη αντίληψη πως το κοιλιακό λίπος είναι ομοιογενές, ενώ στην πραγματικότητα αποτελείται από διαφορετικά «αποθέματα» με διακριτές λειτουργίες.

Δεν είναι όλο το λίπος ίδιο

Για τις ανάγκες της έρευνας, που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Cell Metabolism, οι επιστήμονες ανέλυσαν δείγματα από πέντε διαφορετικούς τύπους κοιλιακού λίπους, από οκτώ άτομα με σοβαρή παχυσαρκία. Τα δείγματα προήλθαν από λίπος κάτω από το δέρμα, γύρω από το στομάχι και κοντά στο έντερο.

Τα αποτελέσματα ανέδειξαν σαφείς διαφορές μεταξύ των τύπων λιπώδους ιστού. Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε το λεγόμενο επιπλοϊκό λίπος κατά μήκος του παχέος εντέρου, το οποίο περιέχει ασυνήθιστα υψηλό αριθμό φλεγμονωδών λιποκυττάρων και ανοσοκυττάρων.

Εργαστηριακά πειράματα έδειξαν ότι σήματα από βακτήρια μπορούν να ωθήσουν τα λιποκύτταρα να παράγουν πρωτεΐνες που ενεργοποιούν τα ανοσοκύτταρα στον ίδιο τον ιστό, ενισχύοντας την άμυνα απέναντι στις λοιμώξεις.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα ευρήματα αυτά υποδηλώνουν ότι το λίπος κοντά στο έντερο έχει μια μοναδική λειτουργία, ενδεχομένως ως προσαρμογή στο μικροβίωμα του εντέρου – το πολύπλοκο οικοσύστημα μικροοργανισμών που ζει στο πεπτικό σύστημα. Δεδομένου όμως ότι η μελέτη πραγματοποιήθηκε αποκλειστικά σε άτομα με παχυσαρκία, παραμένει ασαφές αν τα ίδια συμπεράσματα ισχύουν και για άτομα φυσιολογικού βάρους.

Η Jutta Jalkanen, εκ των συγγραφέων της μελέτης, σημειώνει ότι το επόμενο βήμα είναι να διερευνηθεί ο ρόλος του λιπώδους ιστού γύρω από το παχύ έντερο σε φλεγμονώδεις νόσους του εντέρου, όπως η νόσος του Κρον και η ελκώδης κολίτιδα. «Τώρα που γνωρίζουμε ότι περιέχει τόσο λιποκύτταρα όσο και ανοσοκύτταρα, θέλουμε να κατανοήσουμε πώς η αλληλεπίδρασή τους επηρεάζει τη δραστηριότητα της νόσου», αναφέρει, προσθέτοντας ότι στόχος είναι να διαπιστωθεί αν αυτός ο ιστός συμβάλλει στην ενίσχυση ή τη διατήρηση της φλεγμονής μέσω τοπικών ανοσολογικών σημάτων.

Πιο επικίνδυνο το υπερβολικά χαμηλό βάρος

Παλαιότερες έρευνες έχουν επίσης αμφισβητήσει την απόλυτα αρνητική εικόνα του λίπους. Μεγάλη δανέζικη μελέτη, που παρακολούθησε περισσότερους από 85.000 ενήλικες, έδειξε ότι το ελαφρώς αυξημένο σωματικό βάρος ενδέχεται να μη μειώνει το προσδόκιμο ζωής, σε αντίθεση με το πολύ χαμηλό βάρος. Σύμφωνα με τα ευρήματα, άτομα με δείκτη μάζας σώματος κάτω από 18,5 είχαν σχεδόν τριπλάσιο κίνδυνο πρόωρου θανάτου σε σύγκριση με όσους βρίσκονταν στο μεσαίο έως ανώτερο τμήμα του λεγόμενου «υγιούς» εύρους.