Οι στατιστικές των ερειπίων

Οι ιστορίες των απλών ανθρώπων που ζουν εντός του πολέμου σπάνια θα φτάσουν στα αυτιά μας, ίσως κάποια στιγμή αποσπασματικά, σαν μία υπόμνηση ότι αυτό που βλέπουμε δεν είναι μια ταινία ή μία σειρά που έχει την επιλογή skip. Αυτές οι ιστορίες που θα ακολουθούν τους πρωταγωνιστές τους επί δεκαετίες, όταν ενδεχομένως οι υπόλοιποι θα καταναλώνουμε άλλες στατιστικές και απολογισμούς.

Οι πόλεμοι δεν είναι όλοι ίδιοι, δεν έχουν όλοι οι εμπλεκόμενοι τα ίδια κίνητρα, δεν έχουν όλοι τα ίδια συμφέροντα, δεν έχουν όλοι τις ίδιες προσδοκίες. Σε ένα μόνο δεν διαφέρουν οι πόλεμοι, όσο άδικοι ή «δίκαιοι» και αν είναι. Στο ότι μετρούν τις ανθρώπινες απώλειες ως ένα «αναγκαίο κακό». Στην πιο κυνική τους εκδοχή μάλιστα τις θεωρούν και όπλο για να κάμψουν το ηθικό του αντιπάλου.

Οι νέες τεχνολογίες μας «δίδαξαν» νέες όψεις του πολέμου: Έχουμε πλέον «έξυπνες βόμβες» και «χειρουργικά χτυπήματα», όλα στην υπηρεσία των «νέων» πολέμων οι οποίοι υποτίθεται ότι θα είναι πιο αναίμακτοι και θα στοχεύουν μόνο σε κρίσιμες στρατιωτικές υποδομές.

Αυτό αποδεικνύεται εδώ και πολλά χρόνια ένας καλά σκηνοθετημένος μύθος, καθώς πάντα μας έρχονται εικόνες με ερείπια κατοικιών, λαβωμένα νοσοκομεία και σχολεία όπου και εκεί πιάνει δουλειά η στατιστική: Τόσοι νεκροί και τόσο τραυματίες.

Μέσα σε σειρήνες, σε εκρήξεις και αεροπορικές επιθέσεις, ας αφουγκραστούμε μήπως και ακούσουμε το μόνο αληθινό σε έναν πόλεμο: Τις ιστορίες των ανθρώπων που τον ζουν.