Φωτογραφικές παγίδες συνέλαβαν τον μυστηριώδη «σκύλο φάντασμα» του Αμαζονίου

Έπειτα από σχεδόν 25 χρόνια έρευνας, επιστήμονες κατάφεραν να συγκεντρώσουν νέα στοιχεία για τη ζωή και την εξάπλωση αυτού του μυστηριώδους άγριου σκύλου, αναφέρει το Popular Science.

Τα αποτελέσματα, τα οποία δημοσιεύθηκαν στην επιθεώρηση Neotropical Biology and Conservation, αποκάλυψαν κάτι απρόσμενο: το είδος φαίνεται να είναι περισσότερο διαδεδομένο από όσο πίστευαν έως σήμερα οι ερευνητές. Παρότι δεν μπορεί να χαρακτηριστεί κοινό, η παρουσία του στα δάση της περιοχής είναι μεγαλύτερη από τις αρχικές εκτιμήσεις.

Φωτογραφικές παγίδες

Οι επιστήμονες πραγματοποίησαν 34 εντατικές έρευνες με φωτογραφικές παγίδες στις πεδινές περιοχές της Βολιβίας και του Περού, σε διάστημα άνω των 25 ετών. Συνολικά συγκέντρωσαν 594 φωτογραφίες του ζώου.

Οι εικόνες αποτυπώνουν τα βασικά χαρακτηριστικά του: μεγάλο κεφάλι, μικρά στρογγυλά αυτιά, κοντά πόδια, μακριά φουντωτή ουρά και σκούρο τρίχωμα, το χρώμα του οποίου κυμαίνεται από κοκκινωπό καφέ έως σχεδόν μαύρο γκρι. Τα πόδια του διαθέτουν επίσης δάχτυλα που ενώνονται εν μέρει με μεμβράνες, χαρακτηριστικό που δεν συναντάται σε άλλα κυνοειδή του Αμαζονίου.

Με βάση τα δεδομένα των φωτογραφικών παγίδων, οι ερευνητές υπολόγισαν πληθυσμιακή πυκνότητα περίπου 15 ζώων ανά 100 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Αυτό σημαίνει ότι οι βραχύωτοι σκύλοι πιθανότατα είναι περισσότεροι από μεγάλα σαρκοφάγα της περιοχής, όπως οι ιαγουάροι, αλλά λιγότεροι από μεσαίου μεγέθους θηρευτές, όπως οι οσελότοι.

Τι έμαθαν οι μελετητές

Η μελέτη έδειξε ακόμη ότι το είδος είναι περισσότερο δραστήριο από τις 6 το πρωί έως το μεσημέρι. Παρά τα μεμβρανώδη πόδια του, δεν προτιμά τις υδάτινες περιοχές. Αντίθετα, είναι ένα ζώο πλήρως προσαρμοσμένο στο δάσος και επιλέγει κυρίως δασικές εκτάσεις σε μεγαλύτερο υψόμετρο, μακριά από ποτάμια.

Η προτίμησή του για πυκνούς βιότοπους, σε συνδυασμό με τη μυστικοπαθή συμπεριφορά, την εξαιρετική ακοή και την ιδιαίτερα ανεπτυγμένη όσφρησή του, εξηγεί γιατί οι συναντήσεις με ανθρώπους είναι τόσο σπάνιες.

Η σχετική αφθονία του είδους ήταν μεγαλύτερη μέσα σε εθνικές προστατευόμενες περιοχές και σε εκτάσεις που επικαλύπτονται με εδάφη αυτόχθονων κοινοτήτων, σε σύγκριση με τις μη προστατευόμενες περιοχές. Σύμφωνα με τους ερευνητές, η δημιουργία και η αποτελεσματική διαχείριση προστατευόμενων εκτάσεων είναι καθοριστικής σημασίας για τη διατήρηση του βραχύωτου σκύλου.