«Χωρίς ελπίδα για το μέλλον», «ο μισθός μόνο το νοίκι»: Γιατί οι νέοι Ευρωπαίοι βγήκαν στους δρόμους

«Οι κινητοποιήσεις δεν συμβαίνουν εν κενώ» δηλώνει στο CNN Greece, ο Έλληνας υποψήφιος διδάκτορας στην Ecole Normale και κάτοικος Παρισιού, Κυριάκος Ζαχαράκης.

«Το γεγονός ότι οι καταλήψεις ξεκίνησαν στα "banlieues", δηλαδή τις περιαστικές περιοχές του Παρισιού, δεν είναι τυχαίο» αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Ζαχαράκης περιγράφοντας την «ανατομία» ενός κινήματος που ξεκίνησε από τα σχολεία και εξαπλώθηκε μέχρι και τους χώρους εργασίας.

«Η Γαλλία είναι μια χώρα με τεράστιες αντιθέσεις μεταξύ μητροπολιτικών κέντρων και περιφέρειας που αγγίζουν τις συνθήκες διαβίωσης, την επαγγελματική προοπτική και τους νέους μεταναστευτικής καταγωγής ζητήματα κρατικής και ρατσιστικής βίας» αναφέρει.

«Tout est chaos», «Mépris»

Τα δύο συνθήματα που κυριαρχούν είναι το «Tout est chaos» και «Mépris», δηλαδή «Όλα είναι χάος» και «Περιφρόνηση».

Οι μαθητές ξεκίνησαν να διαμαρτύρονται για το «χάος» που επικρατεί στα σχολεία τους:

«Για τα σχολικά γεύματα, για αίθουσες που μπάζουν νερά, ελλείψεις σε εκπαιδευτικούς, αλλά και για το σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και εν συνεχεία στα μεταπτυχιακά μέσω των πλατφορμών Parcoursup και MonMaster» εξηγεί ο ίδιος.

Οι πλατφόρμες αυτές μοιάζουν με το αντίστοιχο ελληνικό μηχανογραφικό, όπως αναφέρει. Μόνο που το εάν τελικά ένας υποψήφιος εισαχθεί σε μια σχολή, το αποφασίζει η ίδια η σχολή. Πολλοί μαθητές να κατηγορούν το σύστημα αξιολόγησης «ταξικά άνισο και καθρέφτη ρατσιστικών διακρίσεων».

Την ίδια ώρα, όπως λέει πως οι νέοι νιώθουν ότι το πολιτικό σύστημα:

«Είναι ξένο και εχθρικό προς τις αγωνίες ενός νέου που βρίσκεται ενώπιον προβλημάτων όπως η αδυναμία εξεύρεσης στέγης και η ρατσιστική βία που υφίστανται οι νεολαίοι των banlieues».

Τις μαθητικές κινητοποιήσεις «αγκάλιασε» πολύ γρήγορα μεγάλη μερίδα της γαλλικής κοινωνίας.

Από τις ειρηνικές διαδηλώσεις στο χάος - Πώς φτάσαμε στην 17η Οκτώβρη

Όπως υπενθυμίζει ο κ. Ζαχαράκης, όλα ξεκίνησαν από μία κατάληψη σε ένα σχολείο στα γαλλικά προάστια. Σαν ντόμινο ακολούθησαν και άλλα που, σύμφωνα με τον ίδιο βρήκαν από πολύ νωρίς «απέναντί τους την Αστυνομία: κρότου λάμψης και εκτυφλωτικές ασπίδες».

Έτσι οδηγηθήκαμε στην 17η Οκτωβρίου, τη μέρα που η Γαλλία τυλίχθηκε στις φλόγες.

«Οι πιο πρωτοφανείς διαδηλώσεις των τελευταίων 35 ετών στην Αλβανία»

Πριν τις διαδηλώσεις της Γαλλίας όμως, ήταν οι διαδηλώσεις της Αλβανίας που «ταρακούνησαν» τη δημόσια σφαίρα.

Μιλώντας στο CNN Greece, ο λέκτορας Πολιτικής Επιστήμης στο Μεσογειακό Πανεπιστήμιο Τιράνων, Κρίτωνας Κούτσι επισημαίνει πως ούτε αυτές οι κινητοποιήσεις ήρθαν σε πολιτικό και κοινωνικό κενό.

Όλα ξεκίνησαν με την «Εξέγερση των Φλαμίνγκο» με τους πολίτες να εναντιώνονται στα σχέδια συμφερόντων του γαμπρού του Ντόναλντ Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ για κατασκευή τουριστικού θέρετρου σε περιβαλλοντικά προστατευόμενη περιοχή.

«Βρίσκονται στους δρόμους από τις αρχές Ιουνίου, το λεγόμενο «Κίνημα των Φλαμίνγκο» που ξεκίνησε με περιβαλλοντικά αιτήματα, τα οποία στη συνέχεια εξελίχθηκαν σε πολιτικά».

«Όταν έχεις ανθρώπους στους δρόμους για τέσσερις μήνες και βλέπεις μια αδιαφορία από την κυβέρνηση, η οποία υποστηρίζει ότι “ακούει τους διαδηλωτές”, αλλά από την άλλη δεν κάνει τίποτα, θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε ότι οι εικόνες που αντικρίζουμε σήμερα είναι μια λογική εξέλιξη».

Μάλιστα, ο κ. Κούτσι σημειώνει πως «μάλλον για πρώτη φορά βλέπουμε τα τελευταία 35 χρόνια στην Αλβανία διαδηλώσεις που παίρνουν την έκταση του Κινήματος των Φλαμίνγκο.

«Είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε συγκρούσεις με τέτοια ένταση, τόσο από μέρος των διαδηλωτών, όσο και από το μέρος της Αστυνομίας» δηλώνει χαρακτηριστικά, για να συμπληρώσει πως «η καταστολή ήταν πρωτόγνωρη για τα δεδομένα της Αλβανίας.

«Η νέα γενιά δεν βλέπει ελπίδα για το μέλλον»

Ο λέκτορας βλέποντας αντίστοιχες διαδηλώσεις σε χώρες της Ευρώπης, όπως η Γαλλία ή η Ισπανία, υπογραμμίζει πως «αυτό που είναι χαρακτηριστικό αυτών των διαδηλώσεων είναι ότι πρωταγωνιστεί η Gen Z, η οποία αντιμετωπίζει παρόμοια προβλήματα σε όλες τις χώρες».

Η Αλβανία, δε, όπως επισημαίνει ο ίδιος «έχει σοβαρά προβλήματα ως προς την λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών και της δημοκρατίας γενικά».

Στη βάση αυτή, οι διαδηλώσεις θέτουν πολιτικά αιτήματα, όπως «να παραιτηθεί η κυβέρνηση Ράμα», τα οποία όμως, όπως ξεκαθαρίζει «απορρέουν από κοινωνικά προβλήματα».

«Η νέα γενιά δεν βλέπει ελπίδα για το μέλλον. Είναι μια γενιά που έχει μεγαλώσει σε ένα πολιτικό σύστημα το οποίο δεν είναι ένα τυπικό σύστημα δυτικής δημοκρατίας, φιλελεύθερης δημοκρατίας. Πρόκειται στην ουσία είναι έναν εκλογικό αυταρχισμό» εξηγεί ο κ. Κούτσι.

Ταυτόχρονα, η αλβανική κοινωνία αντιμετωπίζει πολλές δυσκολίες και στην καθημερινότητά της, όπως το αυξημένο κόστος ζωής.

«Οπότε αυτά τα πολιτικά αιτήματα δημιουργούνται σε ένα πλαίσιο κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων που υπάρχουν στη χώρα».

Μέσα σε διάστημα τεσσάρων μηνών, ο κ. Κούτσι διακρίνει αλλαγές στη δυναμική αλλά και τον συσχετισμό των κινητοποιήσεων.

«Οι διαδηλώσεις που ξεκίνησαν στις αρχές Ιουνίου ήταν μαζικές διαδηλώσεις, τώρα βλέπουμε τους νέους, μαθητές Λυκείου 13 και 15 ετών καθώς και φοιτητές να δίνουν τον τόνο» αναφέρει, τονίζοντας παράλληλα πως η «άγρια καταστολή που δέχονται από την Αστυνομία» τους έχει εξοργίσει.

«Σοκαριστικό πόσο έχει αλλάξει η ζωή στην Ισπανία» την τελευταία 10ετία

Από το Παρίσι και τα Τίρανα, μέχρι τη Λισαβόνα, το νήμα των κινητοποιήσεων έχει ένα κοινό χαρακτηριστικό: tη νέα γενιά. Σε Πορτογαλία και Ισπανία, όμως, η στεγαστική κρίση αποτελεί την αιχμή.

Μιλώντας στο CNN Greece, η Sofia Alvarez Capunay, μία νέα εργαζόμενη από το Περού, ζει στη Μαδρίτη τα τελευταία εννέα χρόνια. Τα τελευταία εννέα χρόνια έχει δει τη ζωή στην Ισπανία να αλλάζει ραγδαία. Μια αλλαγή που χαρακτηρίζει «σοκαριστική».

Νέοι άνθρωποι από 20 μέχρι και 40 χρονών, όπως λέει στο CNN Greece η κα Capunay είναι «απογοητευμένοι, βλέποντας το μέλλον του δυσοίωνο».

Η έξωση της 87χρονης Μαρικάρμεν μπορεί να υπήρξε η αφορμή για να βγουν στους δρόμους οι Ισπανοί, ωστόσο τα αίτια είναι βαθύτερα.

«Στην Ισπανία τα ενοίκια έχουν εκτοξευτεί, ενώ οι μισθοί παραμένουν ίδιοι» δηλώνει η κα Capunay.

«Αυτό που ζητάμε είναι να μπορούμε να ζούμε με αξιοπρέπεια»

«Πριν από πέντε χρόνια θα έβρισκες ένα τριάρι στη Μαδρίτη στην τιμή των 800 ευρώ. Αυτό σήμερα μοιάζει απίθανο» τονίζει.

«Το κέντρο είναι απλησίαστο. Ακόμη και στα προάστια πλέον το ενοίκιο έχει φτάσει τα 1.200 ευρώ. Είναι πραγματικά απογοητευτικό όταν ο μισθός σου είναι 2.000 να πρέπει να δώσεις σχεδόν το 60% στο ενοίκιο».

Με τη στεγαστική κρίση να μαστίζει στην Ισπανία, οι πολίτες αναγκάζονται να συγκατοικήσουν με αγνώστους, να μένουν με τους γονείς τους ή να βρουν ένα συγκάτοικο για να μοιράζονται τα έξοδα, όπως τονίζει η ίδια.

Παράλληλα, σχολιάζει πως «υπάρχει ένα αφήγημα ότι όσο περισσότερο δουλεύεις, θα τα καταφέρεις: ωστόσο αυτό αληθεύει. Γιατί μπορεί να σπουδάζεις, να έχεις πτυχία επί πτυχίων αλλά οι μισθοί παραμένουν ίδιοι».

«Αυτό που ζητάμε είναι να μπορούμε να ζούμε με αξιοπρέπεια. Γιατί τη στιγμή νιώθουμε ότι «όσο κι αν δουλεύουμε, όσο κι αν σπουδάσουμε, η προοπτική της προόδου μοιάζει δυσοίωνη» τονίζει η κα Capunay.

«Ένας μισθός για το ενοίκιο στη Λισαβόνα»

Μιλώντας στο CNN Greece, ο Lorenzo Camargo, μηχανικός στο επάγγελμα, ζει τα τελευταία δύο χρόνια στη Λισαβόνα και εξηγεί πως αυτό που ώθησε τους Πορτογάλους να στήσουν τις σκηνές τους στην κεντρική πλατεία ήταν το γεγονός ότι χρειάζονται ένα μισθό για να πληρώσουν το ενοίκιό τους.

«Η στεγαστική κρίση στην Πορτογαλία είναι η μεγαλύτερη οικονομική δυσκολία που αντιμετωπίζουμε. Και μάλιστα η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη απ’ ό,τι στη Μαδρίτη. Το μέσο ενοίκιο στη Λισαβόνα ανέρχεται στα 1.500 ευρώ, ενώ στο ίδιο ποσό ανέρχεται και ο μέσος μισθός. Ένας μισθός δηλαδή εξαντλείται στο ενοίκιο» τονίζει χαρακτηριστικά.

Αυτό που κάνει εντύπωση στον κ. Camargo είναι το γεγονός ότι «η Πορτογαλία είναι μια χώρα χωρίς κουλτούρα συλλογικής δράσης». Έτσι, «το γεγονός ότι ολοένα και περισσότεροι βγαίνουν στους δρόμους αναδεικνύει ότι ο κόσμος έχει φτάσει στα όριά του».

«Οι Πορτογάλοι εξαγριώθηκαν»

Πώς ξεκίνησαν οι κινητοποιήσεις στη χώρα; Απαντώντας στο ερώτημα αυτό ο κ. Καμάργκο σημείωσε πως «στις 30 Σεπτεμβρίου η κυβέρνηση προανήγγειλε έναν νόμο που θα δυσχέραινε ακόμη περισσότερο την κατάσταση».

«Αυτός ο νόμος περιλαμβάνει πολύ σημαντικές αλλαγές: Τη μείωση του χρόνου καθυστέρησης του ενοικίου, τη μείωση του χρόνου ειδοποίησης πριν πραγματοποιηθεί μία έξωση, την παύση της προστασίας μισθωτήριων συμβολαίων που είχαν συναφθεί πριν τη δεκαετία του 1990, την άρση του πλαφόν του 2% που ίσχυε στην αύξηση του ενοικίου και τη δυνατότητα στους ιδιοκτήτες να ζητούν έως και τρία ενοίκια προκαταβολικά» περιγράφει.

«Οι πολίτες εξαγριώθηκαν» σχολιάζει ο ίδιος.

«Οι πρώτες κινητοποιήσεις ξεκίνησαν από το Πόρτο, όπου δεκάδες πολίτες κατασκήνωσαν ως ένδειξη διαμαρτυρίας. Η Αστυνομία διέλυσε βίαια το πλήθος. Όλοι σοκαρίστηκαν και τότε λίγες ημέρες αργότερα η δράση «μεταφέρθηκε» στην κεντρική πλατεία της Λισαβόνας. Πάνω από 200 σκηνές είχαν πλημμυρίσει την «καρδιά» της Πορτογαλίας» αναφέρει.

Και όπως σημειώνει, μπορεί στη Γαλλία οι κινητοποιήσεις που συγκλόνισαν τη χώρα να ξεκίνησαν από τους μαθητές, στην Πορτογαλία τελειόφοιτοι και νέοι εργαζόμενοι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή.

«Άνθρωποι που πρόκειται να αρχίσουν να χαράσσουν το δικό τους μέλλον ή που κάνουν τα πρώτα τους βήματα στην αγορά εργασίας και από την πρώτη στιγμή που ξεκινούν τη ζωή τους ως ανεξάρτητοι πολίτες αντιμετωπίζουν οικονομικά εμπόδια» σημειώνει χαρακτηριστικά.

Και όσο περνούν οι μέρες, οι διαδηλώσεις γίνονται πιο «πολιτικές».

«Από το αίτημα για φθηνή στέγαση, οι διαδηλωτές βγαίνουν στους δρόμους για να υπερασπιστούν τη Δημοκρατία, τα δημοκρατικά τους δικαιώματα, καθώς η ακροδεξιά αναδύεται σε όλο και περισσότερες χώρες» καταλήγει, ο κ. Camargo.

«Το αυξημένο κόστος ζωής είναι ο Νο1 λόγος που μας έβγαλε στους δρόμους της Ιταλίας»

Το αυξημένο κόστος ζωής είναι και ο Νο1 λόγος που έβγαλε στους δρόμους και τη νεολαία της Ιταλίας, όπως εξηγεί στο CNN Greece ο Ιταλός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβα, Marco Nimis.

«Αυτό δεν είναι ένα πρόβλημα που βαραίνει τις πλάτες μόνο των νέων, αλλά επηρεάζει όλο τον πληθυσμό. Βλέπουμε πώς η ακρίβεια επηρεάζει τις οικογένειές μας. Είναι η πρώτη φορά που παρατηρούμε προβλήματα που αφορούν από τους 14χρονους μέχρι και τους 50χρονους» τονίζει χαρακτηριστικά ο κ. Nimis.

Ανάμεσα στα κεντρικά αιτήματα των νέων είναι η αύξηση της χρηματοδότησης στην Παιδεία.

«Διαδηλώνουμε επειδή η χώρα μας δαπανά μόλις 4,2% του κρατικού προϋπολογισμού στην Παιδεία. Εδώ και χρόνια ζητάμε να αυξηθούν οι δαπάνες για το εκπαιδευτικό σύστημα τουλάχιστον στο 5% και η απάντηση της κυβέρνησης είναι οι επενδύσεις στην άμυνα και τον πόλεμο» σημειώνει ο ίδιος. «Οι μαθητές που βγαίνουν στους δρόμους, δηλώνουν πως δεν είναι δυνατόν, την ώρα που υπάρχουν τόσες ανάγκες στην Παιδεία η Ιταλία να δαπανά σχεδόν 14 δισ. σε εξοπλισμούς».

Την ίδια ώρα, οι οδηγοί φορτηγών και οι εργαζόμενοι στις μεταφορές διαμορφώνουν ένα άλλο «μέτωπο» στον Νότο της Ιταλίας. Όπως εξηγεί ο κ. Nimis η αύξηση των τιμών στα καύσιμα και το πετρέλαιο έχει «γονατίσει» τον κλάδο.

«Προσπαθούν να μας τρομάξουν»

Ο ίδιος καταγγέλλει το γεγονός ότι η κυβέρνηση της Τζόρτζια Μελόνι κατεβάζει το στρατό στους δρόμους για να διαλύσει τις κινητοποιήσεις. «Βλέπουμε μια κυβέρνηση που προσπαθεί να εστιάσει την προσοχή στα λιγοστά περιστατικά βίας που εξελίσσονται στο περιθώριο των διαδηλώσεων, σε μια προσπάθεια να αποσπάσει την προσοχή από τα πραγματικά προβλήματα που βιώνει η κοινωνία» σχολιάζει ο Ιταλός νέος.

«Προσπαθεί να τρομάξει τον πληθυσμό και τους νέους που διαδηλώνουν. Προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε αυτή τη στάση, καλώντας σε περισσότερες διαδηλώσεις, σε περισσότερες δράσεις και απεργίες σε όλη τη χώρα» τονίζει.