Σκωληκοειδίτιδα στα παιδιά: Πότε είναι περιττή η χειρουργική αφαίρεσή της

Σύμφωνα με το συμπέρασμα της βρετανοκαναδικής επιστημονικής μελέτης, η λύση των αντιβιοτικών, για την αντιμετώπιση οξείας σκωληκοειδίτιδας, είναι ασφαλής και χωρίς παρενέργειες.

Τα αντιβιοτικά έχουν αποτέλεσμα στο 97% των περιστατικών, αν και το πρόβλημα επανεμφανίζεται αργότερα σε ποσοστό περίπου 14% των παιδιών, οπότε τότε μπορεί να είναι αναπόφευκτο το χειρουργείο.

Η οξεία σκωληκοειδίτιδα είναι μια συχνή φλεγμονή λόγω λοίμωξης ή απόφραξης του αυλού της σκωληκοειδούς απόφυσης του παχέος εντέρου, η οποία εμφανίζεται τόσο σε παιδιά όσο και σε εφήβους. Είναι η συχνότερη αιτία επείγουσας χειρουργικής επέμβασης στα παιδιά, ενώ ένας στους 13 ανθρώπους θα πάθει οξεία σκωληκοειδίτιδα κάποια στιγμή στη ζωή του.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον αναπληρωτή καθηγητή παιδιατρικής χειρουργικής Νάιτζελ Χολ του Πανεπιστημίου του Σαουθάμπτον, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Pediatrics" της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής, μελέτησαν (μετα-ανάλυση) όλες τις σχετικές έρευνες. Μεταξύ αυτών ήταν δέκα μελέτες, που αφορούσαν συνολικά 413 παιδιά, στα οποία η οξεία σκωληκοειδίτιδα είχε αντιμετωπισθεί με αντιβιοτικά, χορηγούμενα είτε από το στόμα, είτε ενδοφλέβια.

«Η οξεία σκωληκοειδίτιδα είναι μία από τις συχνότερες επείγουσες χειρουργικές επεμβάσεις σε όλο τον κόσμο. Όμως είναι μια επεμβατική και ακριβή διαδικασία, για να μην αναφέρουμε πόσο πολύ αγχωτική είναι για το παιδί και για την οικογένειά του. Η μελέτη μας δείχνει ότι τα αντιβιοτικά μπορούν να αποτελέσουν μια εναλλακτική μέθοδο, καθώς η θεραπεία αυτή είναι τουλάχιστον εξίσου αποτελεσματική για τα παιδιά όπως για τους ενηλίκους. Η λύση αυτή πρέπει πλέον να εξετασθεί ευρύτερα», δήλωσε ο Χολ.

Διευκρίνισε όμως ότι η λύση των αντιβιοτικών δεν ισχύει για όλα τα παιδιά, αλλά μόνο για εκείνα που η σκωληκοειδίτιδά τους δεν έχει οδηγήσει σε άλλες επιπλοκές.

Ήδη οι Βρετανοί γιατροί ξεκίνησαν μια ετήσια κλινική δοκιμή με παιδιά που έχουν οξεία σκωληκοειδίτιδα και τα οποία επιλέγονται τυχαία για να κάνουν είτε επέμβαση είτε θεραπεία με αντιβιοτικά, έτσι ώστε οι δύο μέθοδοι να συγκριθούν απευθείας. Ένα ζητούμενο είναι να μπορεί στο μέλλον ο γιατρός να αποφασίζει σε ποιες περιπτώσεις είναι ασφαλές να χρησιμοποιηθούν μόνο αντιβιοτικά.