Κάποια πάρκα δεν είναι για παιχνίδια

Ποιος θα μπορούσε άλλωστε να φέρει αντίρρηση στην προστασία θαλασσίων χώρων, ειδικά αυτών που είναι επιβαρυμένη από τον τουρισμό και τη ναυσιπλοΐα; Πλην όμως το «πάρκο» με διπλωματικούς όρους, δεν είναι ένας θεματικός χώρος, όπου παίρνουμε τα παιχνίδια μας και πάμε να περάσουμε ξέγνοιαστες στιγμές. Εκεί τα «παιχνίδια» έχουν διαφορετικό πρόσημο.

Έχουμε συνηθίσει σε έναν ενοχλητικό «αυτοματισμό». Ακόμα και ένα βότσαλο να σηκώσουμε σε μια παραλία του Αιγαίου η Τουρκία έχει δημιουργήσει την πεποίθηση ότι πρώτα πρέπει να ερωτηθεί πρώτα εκείνη. Δεν είναι απλώς άσκηση κυριαρχίας ή εξωτερικής πολιτικής. Είναι μια μεθοδική προσπάθεια, που κρατά ήδη πάνω από 35 χρόνια και «βλέπει» ζωτικό χώρο χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορά της. Άλλωστε αν δούμε το τουρκολυβικό μνημόνιο οι συντάκτες του ήταν ένα βήμα από τον να περιλάβουν και την … Ιεράπετρα εντός της επικράτειας της γείτονος, ώστε να στηθεί ένα νέο τετελεσμένο.

Είναι γεγονός ότι η Άγκυρα έχει αποφασίσει να κάνει ένα τεράστιο θεματικό πάρκο, τόσο το Αιγαίο, όσο και την Ανατολική Μεσόγειο. Μόνο που ο μόνος κανόνας του παιχνιδιού σ' αυτό το πάρκο είναι ότι είναι φτιαγμένο για έναν παίκτη. Και αυτό θα πρέπει να το έχουμε πάντα στο μυαλό μας, ειδικά όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε μία ηγεσία που ονειρεύεται ανασυστάσεις αυτοκρατοριών.