Δια βίου «επιδοτούμενοι» και «ρυθμιζόμενοι»;

Κανείς δεν θα πει όχι στην αύξηση ενός επιδόματος σε γονείς- ειδικά στους πολύτεκνους- κανείς δεν έχει αντίρρηση να αυξηθεί η ετήσια παροχή στους χαμηλοσυνταξιούχους. Κανείς επίσης δεν μπορεί να φέρει αντίρρηση όταν ανακοινώνεται μία νέα ρύθμιση χρεών που επιμηκύνει τον χρόνο της αποπληρωμής τους.

Πλην όμως εκτός των δημοσιονομικών περιθωρίων, εκτός των στοιχείων που δείχνουν θετικές δείκτες για την οικονομία, μεγάλο μέρος της κοινωνίας δεν σηκώθηκε ποτέ όρθιο μετά την κρίση που ξεκίνησε το 2010. Ήταν τεράστια η απώλεια των εισοδημάτων, χιλιάδες επιχειρήσεις έκλεισαν, οφειλές δισεκατομμυρίων συσσωρεύτηκαν.

Το κόψιμο του ΕΚΑΣ αθροίζει απώλειες χιλιάδες ευρώ αυτά τα 15 χρόνια για εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχους, αυτούς που βρίσκονται κοντά ή κάτω από τα όρια της φτώχειας. Παράλληλα οι οφειλέτες του Δημοσίου είναι πάνω από 4 εκατ. φορολογούμενοι, εν ολίγοις οι περισσότεροι πολίτες βρίσκονται σε αυτόν τον κατάλογο. Με ληξιπρόθεσμα των 300 και των 500 ευρώ, όχι γιατί απέκτησαν κουλτούρα κακοπληρωτή, αλλά γιατί προφανώς «δε βγαίνουν». Από την άλλη η ρύθμιση των 72 δόσεων είναι καλύτερη από τις συνήθεις των 12 ή 24 δόσεων, αλλά δεν προβλέπει καμία διαγραφή τόκων και προσαυξήσεων, όπως συνέβη με την ρύθμιση των 120 δόσεων πριν από χρόνια. Τα οφειλόμενα ποσά έχουν υπερδιπλασιαστεί, τα εισοδήματα πολλών βρίσκονται ακόμα και κάτω από το 50% αυτών προ κρίσης, κάνοντας αδύνατη την υπαγωγή σε οποιαδήποτε ρύθμιση. Μόνο με μια γενναία απόφαση διαγραφής των υπέρογκων τόκων και προσαυξήσεων τέτοιες ρυθμίσεις θα μπορέσουν να λειτουργήσουν και να έχουν ισχυρό αποτύπωμα στην κοινωνία.

Θετικά τα μακροοικονομικά μεγέθη, αλλά η κοινωνία θα έχει ορθοποδήσει όταν πλέον δεν θα χρειάζεται επιδόματα και ρυθμίσεις, όταν τα εισοδήματα των πολιτών θα είναι επαρκή για μία αξιοπρεπή ζωή. Το σενάριο του να είμαστε μονίμως «επιδοτούμενοι» και «ρυθμιζόμενοι» δεν είναι το χειρότερο, αλλά δεν είναι μάλλον το πιο αισιόδοξο.