Ποθενιές και δηθενιές

Όλη αυτή η καταμέτρηση δεν γίνεται για αποτιμήσουμε, αλλά για να ασκήσουμε ουσιαστικά το «ιερό» δικαίωμα στο κουτσομπολιό. Γιατί μπορεί το πόθεν έσχες να θεσπίστηκε για να ελέγχονται οι πολιτικοί για τα εισοδήματα τους, αλλά από τη στιγμή που το πόθεν δεν το ρωτά ποτέ κανείς, έχει μείνει το έσχες ώστε «σε κουβέντα να βρισκόμαστε».

Αν εξαιρέσουμε την περίπτωση του Άκη Τσοχατζόπουλου που τον «πρόδωσε» και μέσω αυτού άρχισε η διαδικασία για τη δίωξη δύσκολα μπορεί κανείς να ανακαλέσει περίπτωση που κάποιος πολιτικός να ρωτήθηκε από πού απέκτησε την περιουσία του. Απλώς αυτή καταγράφεται, δημοσιεύεται και η ζωή συνεχίζεται.

Οι πολίτες που αναζητούν τα στοιχεία της περιουσιακής κατάστασης των πολιτικών επαναλαμβάνουν με απόλυτη συνέπεια ερωτήματα και σχόλια «για να δούμε πόσα ακίνητα έχει φέτος ο Μητσοτάκης» ή « πόσο έκανε το σπίτι που αγόρασε ο Τσίπρας» ή «πού τα βρήκε τα λεφτά αυτός» και «σιγά μην έχει μόνο τόσες καταθέσεις» ο τάδε. Ένα είδος πρωινάδικου όπου το ουσιαστικό εκλείπει και η λογοδοσία εκπίπτει στο επίπεδο του καφενέ.

Κάποιοι θα πουν ότι οι πολιτικοί βολεύονται απ’ αυτήν την κατάσταση, αλλά δεν πρέπει να αγνοούν ότι η διάχυση αφορισμών ότι «όλοι τα παίρνουν» δεν ευνοεί τους πάντες, αλλά κυρίως αυτούς που όντως «τα παίρνουν».