Όταν ο Τσίπρας ονειρεύεται να γίνει… Βέλγιο

Η εικόνα τον τελευταίο μήνα δεν αλλάζει θεαματικά, αλλά έχει ενδιαφέροντα στοιχεία και κυρίως παγιώνει την εικόνα για το ποιοι… θα παίξουν στον τελικό. Η ΕΛ.Α.Σ. με την εμφάνισή της έχει αγκιστρωθεί στη δεύτερη θέση και, προς το παρόν τουλάχιστον, δεν φαίνεται να απειλείται από κανέναν.

Την ίδια αίσθηση έχει και η ΝΔ, ότι είτε είναι στα πάνω της είτε στα κάτω της κανείς δεν μπορεί να την απειλήσει και πώς το μεγαλύτερο ντέρμπι θα είναι με τον εαυτό της, αν θα καταφέρει δηλαδή να κατακτήσει την αυτοδυναμία, ενδεχόμενο που στην παρούσα φάση παίζει στο χώρο των εκπλήξεων.

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι αλήθεια ότι έχει αποκτήσει αυτοπεποίθηση, εμφανίζεται ως ο μόνος πραγματικός αντίπαλος της Νέας Δημοκρατίας. Καθώς όμως τον χωρίζει διψήφιο ποσοστό ή στην καλύτερη περίπτωση μονοψήφια κοντά στο 10%, ελπίζει σε ανατροπή ανάλογη του Βελγίου με τη Σενεγάλη. Να μπορέσει δηλαδή, εκεί κοντά στη λήξη του αγώνα να σκοράρει και λίγο πριν το σφύριγμα να σκοράρει θεαματικά και να πάρει το παιχνίδι.

Γίνονται αυτά στην πολιτική, όπως γίνονται στο ποδόσφαιρο; Όχι τόσο συχνά είναι η αλήθεια. Και μάλιστα όταν ακόμα δεν ξέρουμε την ακριβή σύνθεσης της ομάδας Τσίπρα, δεν ξέρουμε αν θα μπουν στο παιχνίδι παλιοί του συμπαίκτες, δεν ξέρουν αν θα υπάρξουν ηχηρές μεταγραφές. Και κυρίως δεν ξέρουμε αν τα συνεχή πέναλτι που σφυρά για τη Νέα Δημοκρατία αν θα τα επιβεβαιώσει το… VAR των ψηφοφόρων.