Η Ελένη Κοκκίδου στο «Επί Σκηνής»: «Αν σήμερα ζούσε η γιαγιά μου θα ήταν πρωθυπουργός της χώρας»
Στέλιος Παπαγρηγορίου - CNN Greece
Ανανεώθηκε:
Η Ελένη Κοκκίδου στο «Επί Σκηνής»: «Αν σήμερα ζούσε η γιαγιά μου θα ήταν πρωθυπουργός της χώρας»
«Η επιθεώρηση είναι πάντα πολιτική» τονίζει η Ελένη Κοκκίδου, με αφορμή την παράσταση «Η Επιθεώρηση - “Εγώ θα σας τα πω!”», μέσα από τη συνέντευξη της στο CNN Greece μας μιλάει για τον ρόλο που έπαιξε η γιαγιά της στη ζωή της, το σοκ που ένιωσε η μητέρας της όταν είδε το «Σπιρτόκουτο» του Οικονομίδη και γιατί παλιότερα ήταν πολύ πιο δύσκολο για μία γυναίκα να είναι ηθοποιός.
«Ο ηθοποιός είναι ένας αρλεκίνος, ένας τσαρλατάνος...του δρόμου, που εκτίθεται για να επικοινωνήσει αληθινά με το κοινό». Η ίδια άλλωστε μεγάλωσε «σε μία οικογένεια... όπου υπήρχαν και τα δύο», το αστικό και το λαϊκό στοιχείο, μια διττότητα που –όπως παραδέχεται– «αυτό με καθόρισε».
Στην αφήγησή της, το θέατρο δεν είναι απλώς τέχνη, αλλά στάση ζωής: Και κάπου εκεί, στο βάθος όλων, βρίσκεται η φιγούρα που την καθόρισε περισσότερο από κάθε άλλη, η γιαγιά της:
«Αυτή η γυναίκα ήταν μία τόσο δυνατή προσωπικότητα...που αν ζούσε τώρα, θα μπορούσε να είχε γίνει πρωθυπουργός χώρας». Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που η ίδια συνοψίζει τη διαδρομή και τη δύναμή της σε μια φράση-κλειδί:
«Ό,τι δυναμικό έχω, δηλαδή, το έχω απ’ αυτήν».
Και συνεχίζει για την γυναίκα που την διαμόρφωσε:
«Η γιαγιά αυτή παντρεύτηκε στα 20, ήρθε ένας από άλλο χωριό της Αρκαδίας...ο οποίος ήδη είχε πάει μετανάστης στην Αμερική, ο παππούς μου... με τα άλλα δύο του αδέρφια, αγόρια, στη Μασαχουσέτη... και φτιάξανε τη ζωή τους.».
Η Ελένη Κοκκίδου μας εξιστορεί την ζωή της στα παιδικά χρόνια:
«Στην οικογένεια μου υπήρχε η αστική συμπεριφορά...τα καλά σχολεία, τα αγγλικά, τα γαλλικά, τα πιάνα, τα μπαλέτα, όλα αυτά...Ταυτόχρονα, όμως, υπήρχε και ο πυρήνας του ανθρώπου...που είναι το χωριό, που είναι η γη, που είναι τα ζώα. Κάθε καλοκαίρι, κάθε Πάσχα, θα πηγαίναμε στο χωριό...και θα περνούσαμε εκεί με όλα τα παιδιά του χωριού τις νύχτες μας, τις μέρες μας, με τα ζώα, με τα χωράφια. Αυτό με καθόρισε.»
Όταν την ρωτάμε ποιος είναι ο ρόλος της γυναίκας σήμερα στο θέατρο κι αν έχει αλλάξει από πιο παλιά εκείνη απαντάει με αφοπλιστική ειλικρίνεια:
«Παλιά, όταν λειτουργούσαν τα μπουλούκια...δηλαδή οι ομάδες ηθοποιών που πήγαιναν από τόπο σε τόπο...από σπίτι σε σπίτι, από καφενείο σε καφενείο, από χωριό σε χωριό...οι γυναίκες σε αυτούς τους θιάσους...θεωρούνταν από τους υπόλοιπους πόρνες. Διότι μία γυναίκα έπρεπε να είναι σπίτι της...και να μεγαλώνει τα παιδιά της. Αυτές ήταν στον δρόμο. Και πολλές φορές έκανε και τα παιδιά τους μαζί...ήτανε σαν τους τσίρκολάνους. Ο τσιρκολάνος με τον ηθοποιό κάποτε ήταν ταυτισμένα. Και αυτό πια δεν υπάρχει.»
Στη συνέχεια μας εξηγεί γιατί ο ρόλος της στο σίριαλ «Μην αρχίζεις τη μουρμούρα» είχε τόσο μεγάλη επιτυχία:
«Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι ίδιος στην Ισπανία, στην Ιταλία...στην Αμερική, έχουν πολλά κοινά πράγματα. Ενώ οι παλιοί έχουν αυτή την ελληνικότητα, αυτά τα ελληνικά ήθη. Ο δικός μου ο ρόλος είχε τη δυναμικότητα...τη δυναμική, για την οποία μιλούσα πριν... αλλά είχε και μία παιδική αφέλεια...χαρά, περιέργεια... και αυτό θύμιζε στους θεατές τη δική τους παιδική ηλικία...ή το δικό τους παιδικό στοιχείο.»
Η Ελένη Κοκκίδου μίλησε και για την σοκαριστική της εμπειρία στο «Σπιρτόκουτο» του Γιάννη Οικονομίδη.
Είπε χαρακτηριστικά:
«Το είδε η μητέρα μου, διότι είχε την περιέργεια να το δει...και απογοητεύτηκε πολύ...γιατί η κόρη της έβριζε...και κάποια στιγμή πέταξε και τα ρούχα της. Ναι, δεν μπορούσε ποτέ να αποστασιοποιηθεί...από αυτό που έβλεπε. Είτε ήταν στο θέατρο, είτε στο σινεμά. Ταυτιζόταν μαζί μου.»
Στη συνέχεια η ίδια μας εξηγεί γιατί το θέατρο είναι τόσο σημαντικό για τον ηθοποιό και τον θεατή, σε σχέση με την εξέλιξη της τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης που πάει να αντικαταστήσει τους ηθοποιούς:
«Μπορεί το σινεμά και τηλεόραση κάποτε να μας παίζουν τα ρομπότ...με το AI τώρα. Το θέατρο δεν θα τελειώσει ποτέ...γιατί υπάρχει αυτή η επαφή με το σώμα...και την ανάσα του ηθοποιού και του θεατή...που ταυτίζονται.»
