Το μεγάλο twist του The Night Manager δεν μοιάζει με John le Carré – αλλά ίσως ήταν αναγκαίο

Η αποκάλυψη έρχεται στο τέλος του τρίτου επεισοδίου της δεύτερης σεζόν. Ο Jonathan Pine παρακολουθεί τον Teddy Dos Santos, τον φερόμενο διάδοχο του εγκληματικού δικτύου, μόνο για να βρεθεί μπροστά σε μια γνώριμη φιγούρα: ο Roper είναι ζωντανός, με νέο όνομα και ενεργό ρόλο στη δημιουργία μιας ιδιωτικής στρατιωτικής δύναμης. Πατέρας και γιος, πλέον, στο ίδιο στρατόπεδο. Ένα twist που σοκάρει — αλλά δύσκολα αιφνιδιάζει πραγματικά.

Η τηλεόραση της αποκάλυψης

Το πρόβλημα δεν είναι ότι το The Night Manager επέλεξε μια εντυπωσιακή επιστροφή. Είναι ότι η σύγχρονη τηλεόραση έχει εθιστεί σε τέτοιου είδους «ηλεκτροσόκ». Από το Line of Duty μέχρι τις σειρές του Harlan Coben στο Netflix, η μεγάλη αποκάλυψη έχει μετατραπεί σε μηχανισμό, σχεδόν υποχρεωτικό. Θάνατοι που αναιρούνται, κακοί που επιστρέφουν, cliffhangers σχεδιασμένοι περισσότερο για τα social media παρά για την αφήγηση.

Και εδώ ακριβώς αρχίζει η σύγκρουση με το πνεύμα του John le Carré. Ο συγγραφέας δεν έχτιζε ποτέ την ένταση πάνω σε εντυπωσιακά τρικ. Οι αποκαλύψεις του προέκυπταν αργά, βασανιστικά, μέσα από ηθικές φθορές, μικρές προδοσίες και γκρίζες αποφάσεις σε αποστειρωμένα γραφεία. Οι καλύτερες μεταφορές του έργου του — από το Tinker Tailor Soldier Spy μέχρι το The Spy Who Came in from the Cold — κέρδιζαν το βάρος τους με υπομονή και ακρίβεια, όχι με σοκαριστικές επιστροφές από τον «τάφο».

Όταν τελειώνει το πρωτότυπο υλικό

Βέβαια, η δεύτερη σεζόν του The Night Manager δεν βασίζεται σε μυθιστόρημα του le Carré. Το αρχικό βιβλίο ήταν μοναδικό και η συνέχεια γράφτηκε εξ ολοκλήρου για την τηλεόραση από τον David Farr. Αυτό εξηγεί πολλά — και ίσως δικαιολογεί την ανάγκη για ένα δυνατό αφηγηματικό «γάντζο».

Άλλωστε, τα πρώτα επεισόδια της νέας σεζόν κουβαλούν αναπόφευκτα το βάρος της επιστροφής μετά από σχεδόν δέκα χρόνια. Οι χαρακτήρες επανατοποθετούνται, οι ισορροπίες ξαναχτίζονται και η πλοκή καθυστερεί μέχρι να βρει ρυθμό. Όταν, όμως, η σειρά αφήνεται ξανά στη στιλιζαρισμένη της γοητεία — πολυτελή ξενοδοχεία, ένταση, σεξουαλική φόρτιση — θυμίζει γιατί το κοινό την αγάπησε εξαρχής.

Οι ερμηνείες κρατούν τη σειρά όρθια

Ο Tom Hiddleston παραμένει το μεγάλο ατού. Η εσωστρεφής, τραυματισμένη ψυχραιμία του Jonathan Pine εξακολουθεί να έχει βάθος, ακόμα κι όταν το σενάριο φλερτάρει με την υπερβολή. Την ίδια στιγμή, ο Diego Calva δίνει στον Teddy Dos Santos μια απρόσμενη συναισθηματική διάσταση. Το πρόβλημα δεν είναι η ερμηνεία του, αλλά το δραματουργικό βάρος ενός «γιου στη σκιά του πατέρα», που δύσκολα αρκεί για να στηρίξει μια σειρά αυτού του μεγέθους.

Και φυσικά, η επιστροφή του Hugh Laurie λειτουργεί σχεδόν ακαταμάχητα. Όσο παράλογο κι αν είναι ότι ο Roper επιβίωσε, η παρουσία του — γεμάτη αλαζονεία, ειρωνική γοητεία και υπόγεια απειλή — υπενθυμίζει πόσο απολαυστικός ήταν στον ρόλο.

Ανάμεσα στον John le Carré και τον Bond

Το μεγαλύτερο ζήτημα, τελικά, είναι ταυτότητας. Το The Night Manager του 2016 κατάφερνε να ισορροπεί ανάμεσα στον κόσμο του le Carré και μια πιο glamorous, σχεδόν James Bond αισθητική. Το 2026, αυτή η ισορροπία μοιάζει πιο επισφαλής. Η σειρά δεν είναι ούτε τόσο ψυχολογικά αιχμηρή όσο νομίζει, ούτε τόσο απολαυστικά υπερβολική όσο θα μπορούσε να γίνει.

Κι όμως, παρά τις ενστάσεις, η επιστροφή του Roper λειτουργεί. Όχι επειδή είναι κομψή ή πρωτότυπη, αλλά επειδή η τηλεόραση — όπως και η κατασκοπεία — σπάνια αφήνει τους νεκρούς να παραμείνουν θαμμένοι. Και όπως αποδεικνύεται, όταν ένα όνομα παραμένει στους τίτλους αρχής, η επιστροφή του ήταν πάντα θέμα χρόνου.