Γιάννης Διονυσίου: «Το λαϊκό τραγούδι δεν είναι μουσειακό είδος – πρέπει να μιλάει στο σήμερα»

«Δεν τραγουδάω τα παλιά σαν να ξεσκονίζω αντίκες», λέει ο Γιάννης Διονυσίου, περιγράφοντας με ακρίβεια τη στάση του απέναντι στο λαϊκό τραγούδι και την παράδοση που κουβαλά.

«Το λαϊκό τραγούδι δεν είναι μουσειακό είδος, ζει και αναπνέει»: εε αυτή τη φράση συνοψίζει τη στάση του απέναντι στη μουσική που τον διαμόρφωσε και συνεχίζει να τον καθοδηγεί, χωρίς να χάνει το βάθος και τη σοβαρότητά του.

Σε μια διαδρομή που ξεκίνησε από μικρά μαγαζιά και ταβέρνες και έφτασε σε μεγάλες σκηνές και συναυλίες, ο τραγουδιστής επιμένει πως η ουσία βρίσκεται στην αλήθεια του τραγουδιού και στη σχέση με τον κόσμο. Άλλωστε, όπως τονίζει:

«Το μεγαλύτερο στοίχημα είναι να μη γίνει η μουσική μου ρουτίνα», αλλά να παραμένει μια πράξη ζωντανή, συλλογική και βαθιά ανθρώπινη.

Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη με τον Γιάννη Διονυσίου

Τι σημαίνει για σένα σήμερα «λαϊκό» και «έντεχνο» τραγούδι; — Θεωρώντας ότι συχνά επαναφέρεις στο πρόγραμμα παλιά λαϊκά κομμάτια αλλά και σύγχρονα τραγούδια, πώς βλέπεις την εξέλιξη του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού και τι ζητάς να κρατήσεις ή να αλλάξεις μέσα από τη φωνή σου; Πώς επιλέγεις τι θα συμπεριλάβεις σε ένα live set — παλιές επιτυχίες, ρεμπέτικα, νέα τραγούδια — και ποιο είναι το όραμά σου για μια παράσταση; Ποια είναι η ισορροπία ανάμεσα σε σεβασμό στην παράδοση και προσωπικές εκφράσεις;

Γιάννης Διονυσίου: Σήμερα, για μένα «λαϊκό» είναι το τραγούδι που αφορά τους πολλούς, που μιλάει για τα βάσανα, τους έρωτες και τις χαρές του καθενός μας με τρόπο άμεσο, χωρίς περιττά στολίδια, διατηρώντας τη διαχρονική μουσική φόρμα της λαϊκής μουσικής. Το «έντεχνο» τραγούδι από την άλλη είναι πιο ανοιχτό στις μίξεις μουσικών ειδών και, όσον αφορά τον στίχο, πολλές φορές μας επιτρέπει να τον ερμηνεύσουμε και να τον καταλάβουμε με δύο και τρεις διαφορετικές εκδοχές.

Το λαϊκό τραγούδι ζει και αναπνέει. Συνεχίζουν και θα συνεχίζουν να γράφονται και να τραγουδιούνται λαϊκά τραγούδια. Αλλά ας μην βαφτίζουμε κάτι λαϊκό ενώ επί της ουσίας δεν έχει καμία σχέση μ’ αυτό. Χρειάζεται βάθος και σοβαρότητα για να μιλήσεις απλά και κατανοητά χωρίς να ευτελίζεται η γλώσσα. Το λαϊκό τραγούδι είναι κάτι ζωντανό, πρέπει να μιλάει άμεσα στον ακροατή της κάθε εποχής. Μέσα στη διαδικασία της νέας δημιουργίας, καλό είναι να μιλάμε στο τώρα και να μην αναλωνόμαστε σε κόπιες του παρελθόντος, όσο ασφαλής τρόπος κι αν φαντάζει.

Όσον αφορά το πρόγραμμα και το πώς μπλέκω τα παλιά με τα καινούργια, ψάχνω την αλήθεια του τραγουδιού. Δεν το αντιμετωπίζω ως μουσειακό είδος. Όταν τραγουδάω Τσιτσάνη ή Παπαϊωάννου, το κάνω με σεβασμό, αλλά όχι σαν να ξεσκονίζω αντίκες. Το όραμά μου για μια παράσταση είναι να φύγει ο κόσμος νιώθοντας ότι ήμασταν όλοι μια παρέα, ότι κοινωνήσαμε το ίδιο αίσθημα.

Πρόσφατα κυκλοφόρησες μαζί με τον Γιάννη Παπαγεωργίου τον δίσκο «Λακούβα». Ποια ήταν η πρόθεση πίσω από αυτό το εγχείρημα και τι θέλατε να πετύχετε;

Γιάννης Διονυσίου: Η συνεργασία με τον φίλο Γιάννη Παπαγεωργίου και ο δίσκος «Λακούβα» ήταν μια φυσική εξέλιξη της φιλίας και της μουσικής μας χημείας. Η πρόθεση δεν ήταν να κάνουμε έναν δίσκο «σουξέ», αλλά να αποτυπώσουμε αυτό που συμβαίνει όταν βρισκόμαστε οι δυο μας με μια κιθάρα και μια φωνή.

Η «Λακούβα» συμβολίζει τις δυσκολίες και τα σκαμπανεβάσματα της ζωής και της τέχνης. Είναι ένας δίσκος γήινος, σχεδόν χειροποίητος, που μιλάει για την ανάγκη μας να πούμε καινούργιες ιστορίες με ειλικρίνεια.

Πώς έχει διαμορφωθεί για σένα η σχέση με το κοινό όλα αυτά τα χρόνια;

Γιάννης Διονυσίου: Η σχέση με το κοινό είναι το Α και το Ω. Ανδρώθηκα μουσικά στα μικρά μαγαζιά της Θεσσαλονίκης, εκεί που βλέπεις την ανάσα του άλλου και δεν μπορείς να κρυφτείς. Αυτό το κρατάω σαν φυλαχτό.

Στις μεγάλες σκηνές, το στοίχημα είναι να μεταφέρεις αυτή την οικειότητα σε χιλιάδες ανθρώπους. Από τις παραδοσιακές εμφανίσεις κρατάω το γλέντι και την αμεσότητα, ενώ από τις σύγχρονες σκηνές την αρτιότητα και τη δυνατότητα να παρουσιάσω τη δισκογραφία μου όπως της αξίζει.

Υπάρχει κάποια στιγμή-σταθμός στην πορεία σου μέχρι τώρα;

Γιάννης Διονυσίου: Αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάτι, θα έλεγα τη μετάβασή μου στη Θεσσαλονίκη για σπουδές. Εκεί διαμορφώθηκα ουσιαστικά, μέσα από την τριβή στα πάλκα, στο θεατρικό σανίδι και τη μελέτη της βυζαντινής και της δημοτικής μουσικής.

Τι να περιμένουμε στο άμεσο μέλλον από σένα;

Γιάννης Διονυσίου: Συνεχίζουμε τις ζωντανές εμφανίσεις με τη «Λακούβα» σε Ελλάδα και Κύπρο. Παράλληλα ετοιμάζουμε ένα ντουέτο πιάνο–φωνή με τον Δημήτρη Σίντο, με πρώτο σταθμό την ιστορική Μπουάτ Απανεμιά στην Πλάκα. Δισκογραφικά υπάρχουν ιδέες που ελπίζω σύντομα να υλοποιηθούν.

Ποιο είναι το μεγάλο στοίχημα για το 2026;

Γιάννης Διονυσίου: Το μεγάλο στοίχημα δεν είναι τα νούμερα. Είναι να διατηρήσω τη φλόγα αναμμένη. Να μην γίνει η δουλειά μου ρουτίνα και να παραμείνω δημιουργικός.