Όταν ο Μιχαήλ Άγγελος συναντά τον Τιτσιάνο: Η αναπάντεχη έμπνευση δύο αναγεννησιακών γιγάντων

Η ιστορία μοιάζει σχεδόν μυθιστορηματική: ο Μιχαήλ Άγγελος, ο «Divino» της Φλωρεντίας και της Ρώμης, και ο Τιτσιάνο, ο απόλυτος κυρίαρχος του χρώματος στη Βενετία, συναντιούνται και –παρά τις αισθητικές και γεωγραφικές αποστάσεις– επηρεάζουν ο ένας τον άλλον. Κι όμως, η σχέση αυτή δεν αποτελεί προϊόν φαντασίας, αλλά αντικείμενο σοβαρής ιστορικής έρευνας.

Το ζήτημα επανεξετάζει ο William E. Wallace στο βιβλίο του «Michelangelo & Titian: A Tale of Rivalry & Genius», προτείνοντας μια πιο σύνθετη ανάγνωση της καλλιτεχνικής τους σχέσης. Σε αντίθεση με παλαιότερες μελέτες που έβλεπαν επιρροή αποκλειστικά από τον Μιχαήλ Άγγελο προς τον Τιτσιάνο, ο Wallace υποστηρίζει ότι η ανταλλαγή ιδεών ήταν αμφίδρομη – και μάλιστα καθοριστική.

Οι δύο δημιουργοί εκπροσωπούσαν διαφορετικές φιλοσοφίες. Στη φλωρεντινή παράδοση, το disegno –το σχέδιο, η δομή, το περίγραμμα– αποτελούσε θεμέλιο κάθε έργου. Ο Μιχαήλ Άγγελος, ακόμη και όταν ζωγράφιζε, σκεφτόταν ως γλύπτης: μορφές αυστηρά οργανωμένες, σχεδιαστική ακρίβεια, έμφαση στη σωματικότητα.

Στον αντίποδα, η Βενετία καλλιεργούσε το colorito. Η ζωγραφική με λάδι, οι ελεύθερες πινελιές, η ατμοσφαιρική διάχυση του φωτός και του χρώματος διαμόρφωναν μια εντελώς διαφορετική οπτική εμπειρία. Ο Τιτσιάνο δεν ξεκινούσε από σχέδια αλλά από τον ίδιο τον καμβά, χτίζοντας τις μορφές μέσα από στρώσεις χρώματος.

Η πρώτη ουσιαστική επαφή του Μιχαήλ Αγγέλου με το έργο του Τιτσιάνο φαίνεται να έγινε το 1529 στη Φεράρα. Εκεί, μπροστά σε μυθολογικές συνθέσεις γεμάτες κίνηση και ένταση, ο Φλωρεντινός ήρθε αντιμέτωπος με μια νέα αντίληψη δραματουργίας. Ο δυναμισμός που χαρακτήριζε έργα όπως ο «Βάκχος και Αριάδνη» φέρεται να επηρέασε μεταγενέστερες αναζητήσεις του, ιδιαίτερα σε θέματα Ανάστασης.

Την ίδια χρονιά, η πολιτική αστάθεια της Φλωρεντίας τον οδήγησε στη Βενετία. Εκεί, ο Μιχαήλ Άγγελος γνώρισε από κοντά το βενετσιάνικο ιδίωμα και είδε αριστουργήματα του Τιτσιάνο στους Frari. Η τολμηρή χωρική οργάνωση της «Μαντόνα του Πεζάρο», όπου η σύνθεση διαχέεται πέρα από τα όρια του πίνακα, βρίσκει αναλογίες σε ύστερα έργα του, όπως η «Μεταστροφή του Σαούλ».

Ο Wallace επισημαίνει ότι μετά τη βενετσιάνικη εμπειρία, ο Μιχαήλ Άγγελος στράφηκε με μεγαλύτερη συνέπεια στη ζωγραφική, εξερευνώντας πιο έντονα το χρώμα και το αφηγηματικό στοιχείο. Δεν πρόκειται για εγκατάλειψη του disegno, αλλά για εμπλουτισμό του.

Η δεύτερη συνάντηση πραγματοποιήθηκε το 1545 στη Ρώμη. Ο Τιτσιάνο, ήδη καταξιωμένος, παρουσίασε τη «Δανάη» του στον κύκλο των Φαρνέζε. Η αντίδραση του Μιχαήλ Αγγέλου, όπως τη μεταφέρει ο Βαζάρι, αποτυπώνει τον πυρήνα της αισθητικής τους διαφοράς: θαυμασμός για το χρώμα, αλλά και επιφύλαξη για την έλλειψη σχεδιαστικής αυστηρότητας.

Κι όμως, η εκτίμηση ήταν αμοιβαία. Ο Τιτσιάνο μελέτησε έργα του Μιχαήλ Αγγέλου, απέκτησε γύψινα αντίγραφα και ενσωμάτωσε στοιχεία της γλυπτικής δραματουργίας στη δική του ζωγραφική. Στην ύστερη «Πιετά» του, η παρουσία μορφών με έντονη πλαστικότητα προδίδει αυτόν τον διάλογο.

Η σχέση τους, τελικά, δεν μπορεί να περιοριστεί σε σχήματα αντιζηλίας. Πρόκειται για μια δημιουργική ένταση ανάμεσα σε δύο διαφορετικές οπτικές της τέχνης: τη δύναμη της γραμμής και τη δύναμη του χρώματος. Και μέσα από αυτή τη σύγκρουση, η Αναγέννηση έγινε πλουσιότερη.