Οι Bad Religion στο CNN Greece: «Ο ήχος αλλάζει, η ουσία του punk όχι»

«Πολλά τραγούδια που γράψαμε πριν από 30 χρόνια εξακολουθούν να έχουν νόημα σήμερα».

Ο Jay Bentley το λέει σχεδόν αφοπλιστικά, χωρίς στόμφο, αλλά η φράση συμπυκνώνει κάτι βαθύτερο από μια απλή διαπίστωση διαχρονικότητας.

«Τα βασικά προβλήματα της κοινωνίας συχνά παραμένουν τα ίδια», συνεχίζει.

Για τους Bad Religion, η μουσική δεν υπήρξε ποτέ αποκομμένη από την πραγματικότητα· ήταν πάντα ένας τρόπος να την παρατηρούν, να την αμφισβητούν και να τη μεταφράζουν σε λέξεις.

«Αν ανοίξεις ένα βιβλίο ιστορίας, θα δεις ότι συγκρούσεις και κρίσεις υπήρχαν πάντα». Η διαφορά, όπως λέει, δεν είναι απαραίτητα στην ένταση των γεγονότων, αλλά στην αμεσότητα με την οποία τα βιώνουμε σήμερα μέσω των social media.

«Σήμερα τα βλέπουμε όλα σε πραγματικό χρόνο». Εικόνες, βίντεο, συνεχής ροή. Ο κόσμος δεν έγινε ξαφνικά πιο χαοτικός – έγινε πιο ορατός.

Ποια είναι όμως η ουσία της φιλοσοφίας των Bad Religion;

«Δεν προσπαθούμε να ικανοποιήσουμε κάποια κατηγορία ή προσδοκία».

Για τους Bad Religion το punk δεν είναι αισθητική σύμβαση ούτε ταυτότητα προς επίδειξη. Είναι μια διαρκής διαδικασία ειλικρίνειας.

«Όταν γράφουμε μουσική, αναρωτιόμαστε: “Τι σημαίνει αυτό για εμάς;”».

Σε μια διαδρομή δεκαετιών, με κοινωνικές αναταράξεις, πολιτικές εντάσεις και μουσικές σκηνές που άλλαξαν πρόσωπο αμέτρητες φορές, η μπάντα μοιάζει να παραμένει σταθερή σε κάτι απλό αλλά απαιτητικό:

«Αν αισθανόμαστε ότι αυτό που κάνουμε έχει νόημα και είναι ειλικρινές, τότε είμαστε εντάξει». Και ίσως αυτό να είναι, τελικά, το πιο punk στοιχείο απ’ όλα.

Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη με τον μπασίστα των Bad Religion, Jay Bentley:

Οι Bad Religion αποτελούν μία από τις πιο εμβληματικές μπάντες στην ιστορία της πανκ ροκ, με έντονο κοινωνικό και πολιτικό στίχο. Πώς βλέπετε το μήνυμα της μπάντας να εξελίσσεται από τα πρώτα χρόνια στο Λος Άντζελες μέχρι σήμερα; Τι έχει αλλάξει και τι παραμένει σταθερό;

Jay Bentley: Η μεγαλύτερη αλλαγή για εμάς ήταν ότι φύγαμε από το Λος Άντζελες. Στην αρχή ο κόσμος μας ήταν πολύ περιορισμένος – ό,τι είχαμε διαβάσει, ό,τι είχαμε ζήσει. Όταν αρχίσαμε να περιοδεύουμε και ειδικά όταν ήρθαμε για πρώτη φορά στην Ευρώπη, άνοιξαν πραγματικά οι ορίζοντές μας. Όταν γράφαμε το No Control, είχαμε πλέον γνωρίσει ανθρώπους από διαφορετικές χώρες, κουλτούρες και εμπειρίες ζωής. Αυτό που δεν άλλαξε ποτέ ήταν η βασική μας θεματική: Η ανθρώπινη εμπειρία. Αυτό παραμένει ο πυρήνας όσων κάνουμε.

Οι στίχοι σας συχνά αγγίζουν θέματα όπως η κριτική σκέψη και ο σκεπτικισμός. Σε έναν κόσμο γεμάτο πληροφορία αλλά και παραπληροφόρηση και πολιτικές εντάσεις, νιώθετε ότι η μουσική σας είναι σήμερα πιο επίκαιρη;

Jay Bentley: Δεν ξέρω αν είναι πιο επίκαιρη. Αυτό που βλέπουμε είναι ότι πολλά τραγούδια που γράψαμε πριν από 30 χρόνια εξακολουθούν να έχουν νόημα σήμερα. Αυτό είναι εντυπωσιακό, αλλά και λίγο τρομακτικό. Τα πράγματα αλλάζουν, αλλά τα βασικά προβλήματα της κοινωνίας συχνά παραμένουν τα ίδια. Ίσως απλώς εμφανίζονται με διαφορετικές μορφές.

Με περισσότερα από 17 άλμπουμ, πώς καταφέρνετε να παραμένετε πιστοί στις αρχές σας ενώ συνεχίζετε να εξελίσσεστε δημιουργικά;

Jay Bentley: Για μένα προσωπικά, το πιο σημαντικό είναι να μην προσπαθούμε να χωρέσουμε σε κάποιον «ορισμό» του τι είναι πανκ. Ο καθένας έχει τη δική του άποψη. Δεν προσπαθούμε να ικανοποιήσουμε κάποια κατηγορία ή προσδοκία. Όταν γράφουμε μουσική, αναρωτιόμαστε: «Τι σημαίνει αυτό για εμάς;». Αν αισθανόμαστε ότι αυτό που κάνουμε έχει νόημα και είναι ειλικρινές, τότε είμαστε εντάξει.

Πιστεύετε ότι ο κόσμος σήμερα είναι πιο ασταθής ή πιο επικίνδυνος;

Jay Bentley: Νομίζω πως το βασικό πρόβλημα είναι ότι ζούμε τη στιγμή στα τηλέφωνα και στις οθόνες μας. Αν ανοίξεις ένα βιβλίο ιστορίας, θα δεις ότι συγκρούσεις, πόλεμοι και κρίσεις υπήρχαν πάντα. Η διαφορά σήμερα είναι ότι τα βλέπουμε όλα σε πραγματικό χρόνο. Δεν διαβάζεις απλώς για κάτι – βλέπεις βίντεο, εικόνες, ζεις τα γεγονότα άμεσα. Αυτό αλλάζει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο, αλλά δεν σημαίνει απαραίτητα ότι τα προβλήματα είναι νέα.

Αυτό το καλοκαίρι θα εμφανιστείτε στο Release Athens. Τι σημαίνουν για εσάς τέτοιου είδους φεστιβάλ και τι μπορεί να περιμένει το ελληνικό κοινό;

Jay Bentley: Προσπαθούμε πάντα να παίζουμε όσο το δυνατόν περισσότερα τραγούδια από τον κατάλογό μας. Οι συναυλίες είναι διασκεδαστικές για εμάς και για τον κόσμο. Προσωπικά, όμως, με ενδιαφέρει πολύ και η επαφή με τις τοπικές κουλτούρες. Είναι σημαντικό για μένα να μιλάω με ανθρώπους από διαφορετικά μέρη, να μαθαίνω νέες οπτικές. Αυτό είναι ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια της περιοδείας.

To πανκ ροκ έχει αλλάξει πολύ μέσα στα χρόνια, ενώ νέα είδη όπως το hip hop, το trap και το drill κυριαρχούν. Πώς βλέπετε αυτή την εξέλιξη;

Jay Bentley: Ο ήχος μπορεί να αλλάζει, αλλά ο πυρήνας της μουσικής παραμένει ο ίδιος. Το πανκ, όπως το γνωρίζαμε, ήταν κάποτε κάτι περιθωριακό. Με μπάντες όπως οι Nirvana, οι Green Day και οι The Offspring, έγινε πιο mainstream. Σήμερα βλέπουμε ότι πολλές μπάντες θέλουν να είναι «πανκ», αλλά ταυτόχρονα και mainstream. Και αυτό είναι απολύτως λογικό. Για μένα, πάντως, οι στίχοι παραμένουν καθοριστικοί. Μεγάλωσα ακούγοντας καλλιτέχνες όπως ο Joe Strummer και ο Elvis Costello. Χρειάζομαι τις λέξεις, όχι μόνο την ένταση.

Αναφέρατε πριν τους Green Day. Πώς νιώθετε όταν βλέπετε μια πανκ μπάντα να φτάνει να παίζει σε κάτι τόσο μαζικό όπως είναι το Super Bowl;

Jay Bentley: Σε κάποιο σημείο, η ιδέα του τι είναι «σημαντικό» γίνεται πολύ υποκειμενική. Υπήρχαν πάντα διαφορετικές μουσικές σκηνές – από πιο «θεσμικούς» χώρους μέχρι το γκαράζ και το underground – και βλέπαμε όλο αυτό να μεγαλώνει. Και μετά ήρθαν οι Nirvana και όλοι καταλάβαμε ότι το πράγμα έγινε πολύ μεγαλύτερο απ’ όσο είχαμε φανταστεί. Είναι παράξενο όταν βλέπεις ανθρώπους που κάποτε άνοιγαν συναυλίες για εμάς να παίζουν σήμερα σε γεγονότα όπως το Super Bowl. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι. Για χρόνια υπήρχε αυτή η ιδέα ότι ένα «αληθινό» πανκ συγκρότημα δεν πρέπει να επιδιώκει την επιτυχία. Μεγαλώνοντας, συνειδητοποιείς πόσο περιοριστική μπορεί να είναι αυτή η λογική.

Πολλοί μουσικοί μιλούν για τη σωματική και ψυχική φθορά των περιοδειών. Πώς το βιώνετε εσείς μετά από τόσα χρόνια;

Jay Bentley: Φυσικά και υπάρχει κούραση. Δεν γίνεται αλλιώς. Αλλά για μένα η εμπειρία παραμένει συναρπαστική. Πνευματικά, είμαι πάντα ενθουσιασμένος. Μου αρέσει να βρίσκομαι στη σκηνή. Μου αρέσει να στέκομαι μπροστά σε ένα μικρόφωνο – ακόμη κι αν, όπως έλεγε κάποτε ο Τζο Στράμερ, δεν είσαι πάντα σίγουρος για το τι κρατάς στα χέρια σου. Η ουσία μιας μπάντας είναι να γράφει τραγούδια, να δημιουργεί κάτι που θα μείνει. Η περιοδεία είναι η στιγμή που μοιράζεσαι αυτή τη μουσική με τον κόσμο. Και υπάρχει κάτι πολύ όμορφο σε αυτό: δεν χρειάζεται πλέον να σκέφτομαι αν «θα λειτουργήσει». Απλώς παίζω. Ακόμη κι αν ένας άνθρωπος στο κοινό πει «αυτό ήταν υπέροχο», για μένα είναι αρκετό. Ναι, είμαι 61 ετών. Το σώμα δεν είναι το ίδιο – αλλά δεν το βλέπω ως κάτι δύσκολο. Είναι απλώς η φυσική πορεία του χρόνου.

Να κλείσουμε με κάτι για το μέλλον. Να περιμένουμε νέο υλικό από τους Bad Religion;

Jay Bentley: Συζητάμε την ιδέα ενός νέου άλμπουμ εδώ και περίπου έναν χρόνο. Η διαδικασία για εμάς είναι πάντα οργανική. Ο Brett Gurewitz μπορεί να γράψει κάτι και να το ξανασκεφτεί, ο Greg Graffin να φέρει μια νέα ιδέα. Συνεργαζόμαστε, ανταλλάσσουμε σκέψεις. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν ιδέες και τραγούδια σε εξέλιξη. Δεν μπορώ να πω κάτι συγκεκριμένο, αλλά πιθανότατα μέσα στη χρονιά η διαδικασία θα γίνει πιο ουσιαστική. Σε ένα βαθύτερο επίπεδο, βρισκόμαστε όλοι σε μια φάση όπου σκεφτόμαστε και το τέλος. Όχι με απαισιοδοξία, αλλά ρεαλιστικά. Το ερώτημα είναι: πώς θέλουμε να μοιάζει αυτή η τελευταία πράξη;