Η γυναίκα πίσω από την κινηματογραφική «Νύφη»: Η ανυπότακτη Έλσα Λάντσεστερ

Με αφορμή τη νέα κινηματογραφική εκδοχή του μύθου, τo «The Bride!», το ενδιαφέρον επιστρέφει στην ηθοποιό που ενσάρκωσε πρώτη τον ρόλο το 1935, υπό τη σκηνοθεσία του Τζέιμς Γουέιλ. Η Λάντσεστερ δεν υποδύθηκε μόνο τη Νύφη στο φινάλε της ταινίας, αλλά και τη Μέρι Σέλεϊ στο εισαγωγικό μέρος, δημιουργώντας έναν ευφυή καθρέφτη ανάμεσα στη συγγραφέα και το δημιούργημά της.

• Διαβάστε επίσης: Το μυστικό της «Νύφης του Φρανκενστάιν»: Ο τάφος της Έλσας αποκαλύπτεται μετά από 40 χρόνια

Η εμφάνιση της Νύφης είχε οργανωθεί ως διαφημιστικό μυστήριο από την Universal Pictures. Όταν τελικά αποκαλύφθηκε, με το έντονο μακιγιάζ, τον ραμμένο λαιμό και τις χαρακτηριστικές λευκές ανταύγειες στα μαλλιά –που λέγεται πως αντλούσαν έμπνευση από τη Νεφερτίτη– το κοινό αντίκρισε μια εικόνα που έμελλε να γίνει εμβληματική. Η ίδια η ηθοποιός προσέδωσε στη σκηνή της «αφύπνισης» έναν ιδιότυπο ήχο, μιμούμενη το συριστικό κάλεσμα κύκνων που είχε παρατηρήσει σε πάρκο του Λονδίνου.

Η προσωπική της ζωή υπήρξε εξίσου αντισυμβατική. Γεννημένη το 1902 στο Λονδίνο, μεγάλωσε σε οικογένεια έντονα πολιτικοποιημένη, με τη μητέρα της να κινείται σε κύκλους που σχετίζονταν με τον Καρλ Μαρξ. Σε νεαρή ηλικία ίδρυσε παιδικό θέατρο, αψηφώντας τις αντιδράσεις των αρχών, ενώ αργότερα συνίδρυσε το μποέμ κλαμπ Cave of Harmony, στέκι καλλιτεχνών και διανοουμένων όπως ο Χέρμπερτ Τζορτζ Γουέλς και ο Όλντους Χάξλεϊ.

Το 1929 παντρεύτηκε τον Τσαρλς Λότον. Ο γάμος τους ήταν μακροχρόνιος αλλά σύνθετος, με τη δική του καριέρα να επισκιάζει συχνά τη δική της. Παρ’ όλα αυτά, η Λάντσεστερ διατήρησε ενεργή παρουσία στον κινηματογράφο και εμφανίστηκε σε σημαντικές παραγωγές, όπως το «Μάρτυρας Κατηγορίας».

Η σκηνή στην οποία η Νύφη απορρίπτει το Τέρας έχει ερμηνευτεί ως μια συμβολική πράξη άρνησης και αυτονομίας. Σε μια εποχή που οι γυναικείοι ρόλοι συχνά περιορίζονταν στο ρομαντικό στερεότυπο, η στάση της χαρακτήριζε μια απρόσμενη, σχεδόν επαναστατική χειρονομία.

Η Έλσα Λάντσεστερ πέθανε το 1986, όμως η εικόνα που δημιούργησε εξακολουθεί να στοιχειώνει – με την καλή έννοια – τη συλλογική μνήμη του κινηματογράφου. Απόδειξη πως ακόμη και λίγα λεπτά στην οθόνη αρκούν για να γεννηθεί ένας διαχρονικός μύθος.