Η Μαρία Πλυτά στις Κάννες: Η «Εύα» γράφει ιστορία για το ελληνικό σινεμά

Πρόκειται για την πρώτη ελληνική ταινία που εντάσσεται αποκατεστημένη στο συγκεκριμένο τμήμα του φεστιβάλ, το οποίο φιλοξενεί εμβληματικά έργα της παγκόσμιας κινηματογραφίας.

Η Μαρία Πλυτά, η πρώτη γυναίκα σκηνοθέτρια στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου, επιστρέφει έτσι στο διεθνές προσκήνιο μέσα από μια ταινία που θεωρείται από τα σημαντικότερα δείγματα του ελληνικού μεταπολεμικού σινεμά.

Η «Εύα» αφηγείται την ιστορία μιας παντρεμένης γυναίκας που, κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών της σε νησί, ζει έναν σύντομο αλλά θυελλώδη έρωτα με έναν νεαρό άνδρα, προκαλώντας αντιδράσεις από τον σύζυγό της και τη συντηρητική τοπική κοινωνία. Το σενάριο υπογράφει ο Ανδρέας Λαμπρινός, ενώ τη μουσική συνέθεσε ο Μίκης Θεοδωράκης στην πρώτη του κινηματογραφική δουλειά. Πρωταγωνιστούν οι Νίνα Σγουρίδου, Αλέκος Αλεξανδράκης, Μάνος Κατράκης, Αλίκη Γεωργούλη και Ντίνος Ηλιόπουλος.

Η προβολή της ταινίας στις Κάννες αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία, καθώς αναδεικνύει εκ νέου το έργο μιας δημιουργού που για δεκαετίες έμεινε στο περιθώριο της επίσημης κινηματογραφικής ιστοριογραφίας, παρά τη σπουδαία συμβολή της. Η Πλυτά γύρισε συνολικά 17 ταινίες και υπήρξε από τις πρώτες που έβαλαν στο επίκεντρο τις γυναικείες εμπειρίες και τις κοινωνικές αντιφάσεις της εποχής.

Η αποκατάσταση της «Εύας» πραγματοποιήθηκε από το World Cinema Project του The Film Foundation και τη Cineteca di Bologna, στο εργαστήριο L’Immagine Ritrovata, με τη συνεργασία της Alatas Films, της Ταινιοθήκης της Ελλάδος και της καθηγήτριας του ΑΠΘ Μπέτυς Κακλαμανίδου, η οποία τα τελευταία χρόνια ερευνά συστηματικά το έργο της Πλυτά.

«Η επιλογή της “Εύας” από το Cannes Classics αποτελεί την οριστική δικαίωση για τη Μαρία Πλυτά», σημειώνει η Μπέτυ Κακλαμανίδου, προσθέτοντας πως η προβολή της ταινίας «θεραπεύει μια μακρόχρονη έμφυλη ιστοριογραφική διάκριση και εντάσσει οργανικά τη δημιουργό στον Κανόνα του ευρωπαϊκού κινηματογράφου».

Η παρουσία της «Εύας» στις Κάννες έρχεται να υπενθυμίσει πως ο ελληνικός κινηματογράφος διαθέτει σημαντικές γυναικείες φωνές, οι οποίες μόλις τώρα αρχίζουν να αποκτούν τη θέση που τους αξίζει στη διεθνή κινηματογραφική μνήμη.