Ο αστεροειδής που εξαφάνισε τους δεινόσαυρους δημιούργησε «καταφύγιο ζωής» για 8 εκατ. χρόνια

Ένα από τα πιο καταστροφικά γεγονότα στην ιστορία της Γης φαίνεται πως λειτούργησε ταυτόχρονα και ως μηχανισμός δημιουργίας νέων οικοσυστημάτων.

Σύμφωνα με νέα διεθνή επιστημονική έρευνα, ο αστεροειδής που έπεσε πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια στην περιοχή Τσικσουλούμπ της σημερινής πολιτείας Γιουκατάν στο Μεξικό, προκαλώντας τη μαζική εξαφάνιση των δεινοσαύρων, δημιούργησε ένα υπόγειο θερμικό σύστημα ικανό να φιλοξενήσει ζωή για εκατομμύρια χρόνια.

Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Communications Earth & Environment και πραγματοποιήθηκε από ερευνητές του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης και άλλων πανεπιστημίων της Σκωτίας, της Αγγλίας, της Γερμανίας, των Ηνωμένων Πολιτειών και του Καναδά.

Τι ανακάλυψαν οι επιστήμονες

Οι ερευνητές ανέλυσαν δείγματα πετρωμάτων που συλλέχθηκαν το 2016 από τον κρατήρα Τσικσουλούμπ, ο οποίος σχηματίστηκε μετά την πρόσκρουση αστεροειδούς διαμέτρου περίπου 10 χιλιομέτρων. Η σύγκρουση δημιούργησε κρατήρα σχεδόν 200 χιλιομέτρων και εξάλειψε περίπου το 75% της ζωής στη Γη, συμπεριλαμβανομένων όλων των μη πτηνών δεινοσαύρων.

Παρά την καταστροφή στην επιφάνεια, η τεράστια θερμότητα που παρήχθη στο υπέδαφος δημιούργησε ένα εκτεταμένο υδροθερμικό σύστημα. Λιωμένα πετρώματα αναμείχθηκαν με θαλασσινό νερό από τον Κόλπο του Μεξικού, σχηματίζοντας πορώδη πετρώματα γεμάτα μικροσκοπικούς θύλακες θερμού νερού, ιδανικούς για την ανάπτυξη μικροοργανισμών.

Οκτώ εκατομμύρια χρόνια ζωής κάτω από τη Γη

Η επικεφαλής της χρονολόγησης των δειγμάτων, δρ Άνεμαρι Πίκερσγκιλ από το Σκωτικό Κέντρο Περιβαλλοντικής Έρευνας Πανεπιστημίων (SUERC), χρησιμοποίησε τη μέθοδο χρονολόγησης αργού-αργού και διαπίστωσε ότι το υδροθερμικό σύστημα παρέμεινε ενεργό από πριν 66 εκατομμύρια έως περίπου 58 εκατομμύρια χρόνια.

Η διάρκεια αυτή ξεπερνά κατά πολύ τις προηγούμενες εκτιμήσεις. Μέχρι σήμερα, τα επιστημονικά μοντέλα υπολόγιζαν ότι το σύστημα παρέμεινε ενεργό για περίπου δύο εκατομμύρια χρόνια.

«Όπου υπάρχει ζεστό νερό σε κίνηση, υπάρχει ζωή», δήλωσε η δρ Πίκερσγκιλ, σημειώνοντας ότι τα νέα δεδομένα εξέπληξαν ακόμη και τους ίδιους τους ερευνητές.

Τι σημαίνει για την προέλευση της ζωής

Η ανακάλυψη ενισχύει τη θεωρία ότι παρόμοια υδροθερμικά περιβάλλοντα ίσως λειτούργησαν ως «φυτώρια ζωής» στα πρώτα στάδια της ιστορίας της Γης.

Τα πορώδη και ρηγματωμένα πετρώματα που δημιουργούνται μετά από μεγάλες προσκρούσεις μπορούν να προστατεύσουν μικροοργανισμούς από την ακτινοβολία και τις ακραίες θερμοκρασίες, προσφέροντας σταθερές συνθήκες για μακροχρόνια επιβίωση.

Η ιδέα ότι οι προσκρούσεις αστεροειδών δεν προκαλούν μόνο καταστροφή αλλά και νέες ευκαιρίες για την ανάπτυξη ζωής έχει κερδίσει έδαφος τα τελευταία χρόνια. Αντίστοιχες έρευνες σε κρατήρες όπως ο Sudbury Basin και ο Vredefort Crater έχουν δείξει ότι τέτοια περιβάλλοντα μπορούν να διατηρήσουν υδροθερμική δραστηριότητα για εκατομμύρια χρόνια.

Νέα στοιχεία για την αναζήτηση ζωής στον Άρη

Τα ευρήματα αποκτούν ιδιαίτερη σημασία για τις μελλοντικές διαστημικές αποστολές. Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι ο Άρης έχει δεχθεί αμέτρητες προσκρούσεις κατά τη διάρκεια της ιστορίας του και στο παρελθόν διέθετε πολύ περισσότερο νερό από ό,τι σήμερα.

Εάν παρόμοια υδροθερμικά συστήματα σχηματίστηκαν μετά από μεγάλες συγκρούσεις στον Άρη, θα μπορούσαν να είχαν δημιουργήσει προστατευμένα μικροπεριβάλλοντα κατάλληλα για μικροβιακή ζωή.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι τα αποτελέσματα της μελέτης μπορούν να βοηθήσουν τις μελλοντικές αποστολές να εντοπίσουν ποιοι κρατήρες σε άλλους πλανήτες είναι οι πιο υποσχόμενοι στόχοι στην αναζήτηση εξωγήινης ζωής.

Η ανακάλυψη ανατρέπει έτσι την εικόνα ενός γεγονότος που μέχρι σήμερα συνδεόταν αποκλειστικά με την καταστροφή, αποκαλύπτοντας ότι η πρόσκρουση που έβαλε τέλος στην εποχή των δεινοσαύρων ίσως συνέβαλε παράλληλα στη διατήρηση και εξέλιξη της ζωής βαθιά κάτω από την επιφάνεια της Γης.