Ρένια Λουιζίδου: «Με σοκάρει να με βλέπω στα 23 μου, γιατί βλέπω το κοριτσάκι που δεν είμαι πια»

«Προφανώς και με σοκάρει να με βλέπω 22-23 χρονών γιατί βλέπω ένα κοριτσάκι το οποίο δεν είμαι πια», λέει, περιγράφοντας την αίσθηση που της δημιουργεί οι «Απαράδεκτοι», μια σειρά που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή της ελληνικής τηλεόρασης.

«Δεν υπάρχει καμία μου ηλικία επαγγελματική που να μην είναι καταγεγραμμένη». Και αυτό, όπως παραδέχεται, δεν παύει να την ξαφνιάζει.

Η Ρένια Λουιζίδου ανήκει σε μια γενιά ηθοποιών που μεγάλωσε μαζί με την ιδιωτική τηλεόραση και που, δεκαετίες μετά, συνεχίζει να συναντά καθημερινά τον νεότερο εαυτό της μέσα από τις αμέτρητες επαναλήψεις.

Η ίδια θυμάται με τρυφερότητα αλλά και απόσταση εκείνα τα χρόνια.

«Μου λείπει η ανεμελιά εκείνης της εποχής», παραδέχεται, για να συμπληρώσει αμέσως μετά πως «το λογικό κομμάτι του εαυτού μου ξέρει τι έγινε μετά από αυτή την ανεμελιά και δεν θέλω να την επικαλούμαι και να την νοσταλγώ γιατί δεν πήγε καλά το πράγμα».

Μια φράση που συνοψίζει ίσως καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τη σχέση της με τα 90s: αγάπη χωρίς εξιδανίκευση.

Αντίστοιχα, μιλώντας για το «Καφέ της Χαράς», αναγνωρίζει σήμερα πράγματα που τότε ίσως περνούσαν απαρατήρητα.

«Μία ολότρελη, μοντέρνα, φεμινίστρια γυναίκα, με μονογονεϊκή οικογένεια που έχει κάνει μόνη της το παιδί και το δείχνει αυτό στην κοινωνία με όλο το βάρος της γνώμης της, σε ένα χωριό της ελληνικής επαρχίας για το 2003, είναι κάτι πολύ μπροστά τελικά», σημειώνει, εξηγώντας πως η πραγματική διάσταση του χαρακτήρα αποκαλύφθηκε περισσότερο με τα χρόνια παρά την εποχή που η σειρά βρισκόταν στον αέρα.

Ξεχωριστή θέση στις αναμνήσεις της κατέχει και η Ξένια Καλογεροπούλου. Η ιστορία μοιάζει σχεδόν κινηματογραφική: μια νεαρή απόφοιτη του ΚΘΒΕ ταξιδεύει από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα για μια οντισιόν, μόνο και μόνο για να ανακαλύψει ότι αναζητούσαν...αγόρι. Η Ξένια Καλογεροπούλου, όμως, διέκρινε κάτι σε εκείνη τη νεαρή κοπέλα και της ζήτησε να τη δει ιδιωτικά στο σπίτι της.

«Οπότε σε μία εφημερίδα κάπου διάβαζα ότι θα γίνει μία οντισιόν και πήρα το τρένο και ήρθα για να περάσω από αυτή την οντισιόν και είδα μία ουρά από αγόρια, διότι δεν διευκρίνιζε η αγγελία που είδα εγώ στην εφημερίδα ότι ψάχνουν ένα αγόρι. Με είδε και με ξεχώρισε η Ξένια για προφανείς λόγους, ήμουν το μόνο κορίτσι. Με ρώτησε τι δουλειά έχω εδώ, της εξήγησα ότι δεν είχα καταλάβει και ήρθα από τη Θεσσαλονίκη. Τη συγκίνησε το γεγονός ότι είχα κάνει τόσο δρόμο και μου λέει, ’’δεν έρχεσαι να σε δω από το σπίτι;’’», θυμάται σήμερα η Λουιζίδου, βέβαιη τότε ότι είχε ζήσει «ένα πραγματικό φιάσκο».

Μόνο που, όπως λέει γελώντας, «έλα όμως που η Ξένια με πήρε τηλέφωνο τελικά».

Με αφορμή την περιοδεία του «Sexy Laundry», η Ρένια Λουιζίδου ανοίγει ένα μεγάλο κεφάλαιο αναμνήσεων, μιλώντας για τους ρόλους που σημάδεψαν την πορεία της, τις εποχές που άλλαξαν, τις γυναίκες που προηγήθηκαν της εποχής τους και τους ανθρώπους που πίστεψαν σε εκείνη όταν ακόμα δεν την ήξερε κανείς.

Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη με την Ρένια Λουιζίδου;

Είχατε πει ότι το έργο «Sexy Laundry» λειτουργεί σαν καθρέφτης στις σύγχρονες σχέσεις, με χιούμορ, αλλά και αλήθεια. Τι είναι αυτό που θεωρείτε πως αγγίζει τόσο βαθιά το κοινό και το κάνει τόσο ιδιαίτερο σαν παράσταση;

Ρένια Λουιζίδου: Η παράσταση δεν παίρνει το μέρος κανένας. Τους αντιμετωπίζει με την ίδια κριτική ματιά, με την ίδια επιθυμία αστείου σχολιασμού, αλλά και με μια κατανόηση και μια τρυφερότητα πάνω στην ακρότητα και στην τρέλα του κάθε ενός από τους δύο χαρακτήρες. Και νομίζω ότι αυτός ο συνδυασμός του, αναγνωρίζω αυτό που κάνω, γελάω μαζί του, αλλά το αγαπάω και λίγο ταυτόχρονα. Δηλαδή, είναι τρυφερή η προσέγγιση των ελαττωμάτων των ανθρώπων. Και αυτό ισχύει και για την ανδρική και για τη γυναικεία πλευρά. Τους συμπαθείς αυτούς τους ήρωες, την ίδια στιγμή που τους κριτικάρεις και γελάς με τα χάλια τους, που είναι και τα δικά σου χάλια.

Πώς είναι να παίζεις συνεχώς την ίδια παράσταση και μάλιστα σε καλοκαιρινή περιοδεία; Δεν σε κουράζει;

Ρένια Λουιζίδου: Σε κουράζει, τι ψέματα να πω. Βεβαίως σε κουράζει. Όπως όλα τα πράγματα στη ζωή είναι, νομίζω, με δύο όψεις. Μεγαλώνοντας είναι ένα πράγμα που καταλαβαίνεις ότι πολύ... δεν ξέρω, ελάχιστα, ίσως και κανένα πράγμα στη ζωή δεν έχει μόνο μία πλευρά, μόνο θετική ή μόνο αρνητική. Ναι, είναι πολύ κουραστικές οι περιοδείες. Και έτσι όπως εξελίσσεται και το κλίμα με τη ζέστη, γίνεται κουραστικότερο. Αλλά έχει και μια πλάκα αυτό. Αυτή η μετακίνηση, αυτό το στοίχημα από πόλη σε πόλη. Γιατί διαφοροποιείται το κοινό. Με έναν πολύ αμυδρό και ανεπαίσθητο τρόπο. Παρ' όλα αυτά διαφοροποιείται. Αλλού είναι πιο θερμoί, αλλού είναι πιο αποστασιοποιημένοι, αλλού είναι πιο δύσκολοι, αλλού είναι πιο εύκολοι. Αλλού εκτιμούν περισσότερο το συγκινητικό κομμάτι του πράγματος. Αλλού το κωμικό. Αυτό κάθε μέρα δημιουργεί και ένα άλλο κίνητρο. Οπότε έχει ένα διασκεδαστικό κομμάτι...και έχει και ένα κουραστικό κομμάτι. Τα παίρνεις και τα δυο. Δεν μπορείς να αφήσεις ένα πίσω.

Τι κάνει το «Sexy Laundry» τόσο ξεχωριστό για το κοινό;

Ρένια Λουιζίδου: Να πω κάτι που αφορά την προηγούμενη ερώτηση...για την ιδιαιτερότητα του Sexy Laundry. Είναι το έργο που έχω δει να απολαμβάνει περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο...το ανδρικό κοινό. Αυτό, για μένα, είναι μεγάλη ιδιαιτερότητα. Με την έννοια ότι όταν ανοίγει η αυλαία σε μια πλατεία θεάτρου...το 70% των θεατών από κάτω είναι γυναίκες. Και είναι πάντα αυτό. Παρέες γυναικών, διάφοροι στραβωμένοι άντρες...που τους έχει φέρει με το ζόρι η γυναίκα τους. Στο Sexy Laundry, αυτό το είδα πρώτη φορά...να είναι η πλατεία σε ισορροπία. Είναι ένα έργο που οι άντρες δεν έρχονται συρτοί με το ζόρι από τη γυναίκα τους. Έρχονται και διασκεδάζουν και περνάνε πραγματικά καλά. Και αυτό, επειδή το έχουμε παίξει πάρα πολύ καιρό στην Αθήνα...κυκλοφόρησε από στόμα σε στόμα...και ήταν η πρώτη φορά που είδα τόσα αντρικά κεφάλια...ευχαριστημένα στην πλατεία του θεάτρου.

Τα ζευγάρια στην Ελλάδα μοιάζουν με τα ζευγάρια του υπόλοιπου κόσμου;

Ρένια Λουιζίδου: Έχουμε ιδιαιτερότητες. Δεν είμαστε στην Ελλάδα όλα τα ζευγάρια ίδια. Ένα ζευγάρι Ελλήνων δεν είναι ίδιο με ένα ζευγάρι Σουηδών. Δεν είναι ίδιο με ένα ζευγάρι Γερμανών. Αυτό ξεκινάει από την παιδική ηλικία, αλλιώς μεγαλώνουμε...άλλου είδους ζωές ζούμε. Και αυτό επίσης έχει τα καλά του. Είμαστε θερμότεροι...και πιο θερμοκέφαλοι, όμως είμαστε και πιο ανοιχτοί...για να δούμε κάτι διαφορετικό. Είμαστε και πιο συντηρητικοί σε πολλά πράγματα. Πολλά πράγματα που με τον τρόπο που εξελίσσονται στο εξωτερικό...αργούν μια δεκαετία ή μια εικοσαετία να έρθουν στη δική μας πραγματικότητα και να εφαρμοστούν. Το θεωρώ φυσιολογικό. Έχουμε τις ιδιαιτερότητες μας. Και πιο ζωντανά ακόμα κάποια κομμάτια συντήρησης...απ' ό,τι στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Δεν έχετε social media. Έρχεται ποτέ αυτό σε σύγκρουση με τη δουλειά σας;

Ρένια Λουιζίδου: Δεν ξέρω τι να απαντήσω. Δεν έχω social. Δεν είχα ποτέ κανένα είδος. Ούτε facebook, ούτε κανένα. Εννοώ από την αρχή. Επειδή δεν το έχω πολύ με τη τεχνολογία, άργησα να μπω...στη διαδικασία και όταν...απέκτησα, ας πούμε τώρα, την ευκαιρία με το διαδίκτυο...είχε ήδη αρχίσει να γίνεται λίγο τρελοκομείο...αυτό που συμβαίνει με τα social, οπότε πια...από επιλογή επέλεξα να μην ανοίξω λογαριασμούς. Όμως...ανήκω σε μία προηγούμενη γενιά. Εμένα προσωπικά δεν μου έχουν χρειαστεί μέχρι τώρα στη δουλειά ιδιαίτερα. Αλλά εγώ δεν είμαι 25 χρονών και δεν περιμένω να με μάθει τώρα ο κόσμος. Προλάβαμε και κάναμε, θέλω να πω, η γενιά μου κάποια πράγματα...πριν από αυτήν την πραγματικότητα. Και ενδεχομένως αυτό να μας επιτρέπει...σε εμένα και σε αρκετούς της δικής μου γενιάς...που δεν χρησιμοποιούμε τα social και το διαδίκτυο...να υπάρχουμε σε αυτή τη δουλειά χωρίς να τα χρησιμοποιούμε. Δεν ξέρω αν είναι εφικτό για έναν άνθρωπο 30 χρονών σήμερα. Οπότε λίγο εκ του ασφαλούς το λέω. Γιατί προϋπήρχα αυτού. Ενδεχομένως έχω χάσει κάποια πράγματα, ίσως και οικονομικά. Αλλά αυτό είναι κάτι που το ζυγίζεις μέσα σου και βρίσκεις...τι είναι πιο κοντά σε εσένα να κάνεις. Δεν τα έχω χρειαστεί, οπότε μπορώ να κρατήσω μια...απόσταση ασφαλείας για τον εαυτό μου. Τώρα αν με ενοχλεί να δημοσιεύει κανείς προσωπικές του στιγμές...δεν με ενοχλεί. Είναι κάτι που εμένα προσωπικά δεν θα μου πέρναγε από το μυαλό να το κάνω. Πέρασαμε πάρα πολλά χρόνια διεκδικώντας από τους δημοσιογράφους...και από τους φωτογράφους την ιδιωτικότητά μας. Μην με βγάζεις τώρα, γιατί δεν είμαι στη δουλειά. Δεν μπορώ να φανταστώ να χαρίζω την ιδιωτικότητά μου...και πιστεύω ότι δημιουργεί και ένα...αυξάνει το ποσοστό, πώς να το πει κανείς αυτό...ενός κοινωνικού στρες αυτή η συνεχής δημοσίευση...της υποτιθέμενης ευτυχίας σου...συνέχεια προς τα έξω. Είναι στρες για αυτούς που το βλέπουν και συγκρίνονται με αυτό...και στρες και για εσένα τον ίδιο να πρέπει να...υπερασπιστείς κάτι που εν πολλοίς δεν είναι αλήθεια, ρε παιδί μου.

Οι «Απαράδεκτοι» είναι μια εποχή ολόκληρη για σένα. Ιδιωτική τηλεόραση μόλις δύο χρόνια τότε, ο κόσμος σε φώναζε στον δρόμο γιατί σε αναγνώριζε. Σου λείπουν ποτέ αυτά τα χρόνια; Επίσης, έχεις πει πως νιώθεις αμήχανα βλέποντας τότε τον εαυτό σου. Δεν είχες ποτέ φανταστεί την επιτυχία της σειράς. Τότε ήσουν ένα κορίτσι. Δεν είναι τρελό να τον βλέπεις πάλι σήμερα εκείνον τον εαυτό;

Ρένια Λουιζίδου: Είναι. Κοίταξε, αυτή η συνθήκη με τις επαναλήψεις που έχει προκύψει τα τελευταία 10-15 χρόνια…δεν είχα φανταστεί ότι θα είναι η τηλεόραση σαν το φωτογραφικό άλμπουμ της μαμάς μου που με έχει στη βάπτιση, στα πρώτα μου γενέθλια. Για μένα η τηλεόραση είναι κάπως έτσι. Δεν υπάρχει καμία μου ηλικία επαγγελματική που να μην είναι καταγεγραμμένη. Προφανώς και με σοκάρει να με βλέπω 22-23 χρονών γιατί βλέπω ένα κοριτσάκι το οποίο δεν είμαι πια. Δεν είμαι πια αυτό το κορίτσι. Μου δημιουργεί ένα γλυκό συναίσθημα και ένα αμήχανο συναίσθημα που δεν είμαι πια αυτό το κορίτσι και που μου το υπενθυμίζει μέχρι και η ελληνική τηλεόραση στα καλά καθούμενα. Μου λείπει η ανεμελιά εκείνης της εποχής, που ήταν ανεμελιά και της ηλικίας που είχαμε όλοι τότε, που ήμασταν παιδιά, και ανεμελιά της εποχής από μόνη της. Είχε αυτή την ανεμελιά. Επειδή δεν πήγανε καλά τα πράγματα με αυτή την ανεμελιά μετά στην πορεία για τη χώρα, για την Ευρώπη, δεν θέλω να την επικαλούμαι σαν κάτι καλό. Πολύ τα νοσταλγούμε αυτά τα 90s και το καταλαβαίνω κι εγώ η ίδια. Πόσο «χαϊχούι» ήμασταν και πόσο αλλού ξημερωμένοι και γοητευτικοί και θα ήθελες να πας πίσω σε αυτή την ανεμελιά. Αλλά το λογικό κομμάτι του εαυτού μου ξέρει τι έγινε μετά από αυτή την ανεμελιά και δεν θέλω να την επικαλούμαι και να την νοσταλγώ γιατί δεν πήγε καλά το πράγμα.

Το «Καφέ της Χαράς» συνεχίζει να συγκινεί και να βρίσκει νέο κοινό ακόμη και σήμερα. Είναι τελικά ένα τηλεοπτικό σύμβολο μιας γυναίκας που τόλμησε να τα βάλει με μια ολόκληρη νοοτροπία;

Ρένια Λουιζίδου: Κοίταξε να δεις. Όταν το κάναμε το «Καφέ της Χαράς» δεν είχαμε και ακριβώς συνείδηση αυτού που μόλις με ρώτησες. Το οποίο είναι λίγο πολύ έτσι. Δηλαδή αν το σκεφτείς ότι το 2003, στην prime time της τηλεόρασης, ένα σίριαλ που θα έβλεπαν παιδιά, γονείς κτλ., εμφανίστηκε και ήταν η θετική ηρωίδα. Η ηρωίδα με την οποία ήταν μαζί το σίριαλ. Γιατί ο Ρώμας, που παίζει και τους ρόλους, έχει αυτό το αδιανόητο χαρακτηριστικό. Γράφει για τον εαυτό του τον αντιπαθητικό, αυτό που βρίζει ο κόσμος, και γράφει για τις πρωταγωνίστριές του αυτούς που θα πάνε με το μέρος της. Ένα τόσο θετικό πρόσωπο σε πρωταγωνιστικό ρόλο να είναι μία ολότρελη, μοντέρνα, φεμινίστρια γυναίκα, με μονογονεϊκή οικογένεια, που έχει κάνει μόνη της το παιδί και το δείχνει αυτό στην κοινωνία με όλο το θάρρος της γνώμης της και απαιτεί τον σεβασμό από τους ανθρώπους σε ένα χωριό της ελληνικής επαρχίας, για το 2003, είναι κάτι πολύ μπροστά τελικά. Δεν το καταλαβαίναμε τότε. Το καταλαβαίναμε εκ των υστέρων.

Ξέρω ότι έκανες οντισιόν με την Ξένια Καλογεροπούλου. Μία πολύ σημαντική στιγμή για σένα. Όταν είχες πάει, περίμενες στην ουρά και ήταν όλα αγόρια. Γιατί πήγες σε μία οντισιόν που ήταν για αγόρια; Η Ξένια όμως ήταν τόσο καλή μαζί σου που σου είπε να πας στο σπίτι της. Πόσο άβολο ήταν αυτό το πράγμα;

Ρένια Λουιζίδου: Ήταν όλο πάρα πολύ αστείο. Μιλάμε για μία εποχή που διάβαζες. Δεν γινόντουσαν σχεδόν καν οντισιόν, νομίζω μόνο η Ξένια έκανε, η οποία ήταν ο πρώτος άνθρωπος που πολύ νωρίτερα από οποιονδήποτε άλλον ασχολήθηκε με τους νέους ηθοποιούς, πήγαινε και έβλεπε εξετάσεις δραματικών σχολών, είχε δει πολύ μπροστά στο μέλλον. Εγώ όμως ήμουν στη Θεσσαλονίκη. Τέλειωσα το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Οπότε σε μία εφημερίδα κάπου διάβαζα ότι θα γίνει μία οντισιόν και πήρα το τρένο και ήρθα για να περάσω από αυτή την οντισιόν και είδα μία ουρά από αγόρια, διότι δεν διευκρίνιζε η αγγελία που είδα εγώ στην εφημερίδα ότι ψάχνουν ένα αγόρι. Με είδε και με ξεχώρισε η Ξένια για προφανείς λόγους, ήμουν το μόνο κορίτσι. Με ρώτησε τι δουλειά έχω εδώ, της εξήγησα ότι δεν είχα καταλάβει και ήρθα από τη Θεσσαλονίκη. Τη συγκίνησε το γεγονός ότι είχα κάνει τόσο δρόμο και μου λέει, «δεν έρχεσαι να σε δω από το σπίτι;». Είχε όλη την αμηχανία του πλανήτη. Ήτανε μαζί με τον Κωστή Σκαλιώρα οι δυο τους στο σπίτι τους και εγώ απέναντι καθισμένη σε έναν καναπέ. Είχα διαλέξει να κάνω έναν μονόλογο, δεν πρόκειται να το ξεχάσω, από τον «Μισάνθρωπο» του Μολιέρου, που ήταν πάρα πολύ αφ’ υψηλού και ξινή, και αυτός ο καναπές με κατάπινε γιατί ήταν πάρα πολύ μαλακός και βυθιζόμουν, βυθιζόμουν, βυθιζόμουν και έλεγα «δεν υπάρχει αυτό το φιάσκο, αυτό το Βατερλό». Κύριος είδε τι είδε σε μένα η Ξένια από αυτό το πραγματικό φιάσκο και μου είπε «θα κρατήσω το τηλέφωνό σου, μου άρεσε, σε ευχαριστώ» και όλα αυτά. Ήταν τόσο γλυκιά, τόσο απίστευτο όλο το σκηνικό, που εξισορρόπησε το άβολο του πράγματος. Έφυγα με την ιδέα «τι ευγενική κυρία», αλλά ότι αυτό το «θα σας ειδοποιήσουμε» που λέμε στις οντισιόν και δεν σε παίρνουν ποτέ. Έλα όμως που η Ξένια με πήρε.