Πώς ο απατεώνας πατέρας του Τζον Λε Καρέ επηρέασε τα κατασκοπευτικά του μυθιστορήματα

Ο Τζον Λε Καρέ, κατά κόσμον Ντέιβιντ Κόρνγουελ, δεν εμπνεύστηκε απλώς τον κόσμο της κατασκοπείας· τον «κληρονόμησε» μέσα από μια οικογενειακή ζωή γεμάτη ψέματα, αστάθεια και διαρκή αβεβαιότητα.

Ο πατέρας του, Ρόνι Κόρνγουελ, ήταν ένας χαρισματικός απατεώνας που μπαινόβγαινε στη φυλακή, βυθισμένος σε πτωχεύσεις, μικροαπάτες και συνεχείς ανακατασκευές της ταυτότητάς του. Η παιδική ηλικία του συγγραφέα σημαδεύτηκε από εγκατάλειψη, οικονομική ανασφάλεια και εμπειρίες που υπονόμευαν κάθε έννοια εμπιστοσύνης.

Σε μια χαρακτηριστική ανάμνηση, ο πατέρας του άφησε τον ίδιο και τον αδελφό του έξω από το σχολείο τους, επειδή δεν είχε πληρώσει τα δίδακτρα, χωρίς ποτέ να επιστρέψει εκείνη την ημέρα.

Τέτοιες στιγμές, όπως έχει πει ο ίδιος, τον έμαθαν από νωρίς τη λογική της «κάλυψης» και της επινόησης ιστοριών — στοιχεία που αργότερα θα χαρακτήριζαν τη γραφή του.

Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, νιώθοντας ντροπή για τον πατέρα του, που δεν ταίριαζε στο πρότυπο των «ηρωικών πατεράδων» των συμμαθητών του, ο νεαρός Κόρνγουελ επινόησε ότι ο πατέρας του ήταν κατάσκοπος.

Αυτή η παιδική φαντασίωση λειτούργησε, όπως παραδέχτηκε αργότερα, ως πρόπλασμα της συγγραφικής του ταυτότητας.

Στα βιβλία του, ο Λε Καρέ απομακρύνθηκε συνειδητά από τη λαμπερή εικόνα του Τζέιμς Μποντ. Δημιούργησε τον Τζορτζ Σμάιλι, έναν αντιήρωα χαμηλών τόνων, γραφειοκρατικό και βαθιά ανθρώπινο, μέσα σε έναν κόσμο όπου η κατασκοπεία δεν είναι δράση, αλλά ηθική φθορά.

Η σκιά του πατέρα του, Ρόνι, διατρέχει όλο το έργο του. Ένας άνθρωπος ικανός να εξαπατά αλλά και να αγαπά, να καταρρέει και να επιστρέφει ζητώντας βοήθεια, διαμόρφωσε τη βαθιά καχυποψία και την πολυπλοκότητα των χαρακτήρων του συγγραφέα.

Ο ίδιος ο Λε Καρέ είχε παραδεχτεί ότι η «μυστικότητα» ήταν το φυσικό του περιβάλλον από παιδί. Η ανάγκη να επινοεί ιστορίες για να επιβιώσει κοινωνικά έγινε, τελικά, το θεμέλιο της λογοτεχνίας του.

«Η ζωή του πατέρα μου ήταν μια φαντασία», είχε πει χαρακτηριστικά. Και αυτή η φαντασία έγινε, για τον ίδιο, η πρώτη ύλη μιας από τις πιο αναγνωρίσιμες συγγραφικές φωνές της σύγχρονης λογοτεχνίας.