Νέα μελέτη αποκαλύπτει τη φρικτή πορεία ενός παιδιού των Ίνκας πριν από την τελετουργική θυσία του

Μια νέα αρχαιολογική έρευνα φέρνει στο φως συγκλονιστικά στοιχεία για την τελευταία πορεία ενός οκτάχρονου αγοριού των Ίνκας, αποκαλύπτοντας ότι ταξίδεψε χιλιάδες χιλιόμετρα πριν οδηγηθεί σε τελετουργική ανθρωποθυσία. Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Science Advances, αξιοποίησε σύγχρονες εγκληματολογικές και βιοχημικές μεθόδους για να επανεξετάσει τρεις φυσικά διατηρημένες μούμιες που βρέθηκαν στις Άνδεις της Χιλής.

Οι ανθρωποθυσίες αποτελούσαν αναπόσπαστο μέρος της θρησκευτικής παράδοσης των Ίνκας. Στο πλαίσιο της τελετουργίας Capacocha, παιδιά και νέοι οδηγούνταν σε μακρινά προσκυνήματα προς ιερές κορυφές των Άνδεων, όπου θυσιάζονταν ως προσφορά στους θεούς.

Στο επίκεντρο της νέας έρευνας βρίσκεται ο αποκαλούμενος Niño de El Plomo, ένα αγόρι περίπου οκτώ ετών, για το οποίο μέχρι σήμερα οι επιστήμονες πίστευαν ότι πέθανε από το ακραίο ψύχος, αφού αποκοιμήθηκε στην κορυφή του βουνού πριν από τη θυσία.

Ωστόσο, οι νέες αξονικές τομογραφίες υψηλής ανάλυσης αποκάλυψαν κάταγμα περίπου τριών εκατοστών στο αριστερό μετωπιαίο οστό του κρανίου. Χρησιμοποιώντας τεχνικές προσομοίωσης που εφαρμόζονται ακόμη και στις δοκιμές πρόσκρουσης αυτοκινήτων, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το τραύμα είναι συμβατό με χτύπημα από λίθινο ρόπαλο σε σχήμα αστεριού, όπλο που χρησιμοποιούσαν οι Ίνκας.

Ταυτόχρονα, η χημική ανάλυση των τριχών του παιδιού αποκάλυψε σημαντικές μεταβολές στα ισότοπα οξυγόνου και υδρογόνου, ένδειξη ότι διέσχισε διαφορετικά γεωγραφικά και κλιματικά περιβάλλοντα κατά τη διάρκεια ενός πολυμήνου ταξιδιού.

Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι το αγόρι διένυσε περίπου 2.600 έως 2.800 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα των Ίνκας, το Κούσκο, μέχρι την κοιλάδα Μαϊπό-Μαπότσο της σημερινής Χιλής, μέσα σε διάστημα περίπου εννέα μηνών. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη διαδρομή που έχει τεκμηριωθεί μέχρι σήμερα για θύμα της τελετουργίας Capacocha.

Η μελέτη επανεξέτασε επίσης τα λείψανα μιας εννιάχρονης και μιας νεαρής γυναίκας περίπου 18 ετών, οι οποίες είχαν βρεθεί στο ίδιο ερευνητικό πρόγραμμα. Παλαιότερες θεωρίες υποστήριζαν ότι οι δύο γυναίκες στραγγαλίστηκαν πριν από τη θυσία τους. Ωστόσο, οι νέες εξετάσεις δεν εντόπισαν κατάγματα στο υοειδές οστό ή άλλα σημάδια που να υποστηρίζουν αυτό το ενδεχόμενο. Αντίθετα, τα ίχνη στον λαιμό τους φαίνεται να προκλήθηκαν από πιέσεις υφασμάτων ή ενδυμάτων.

Η ανάλυση των τριχών τους αποκάλυψε ακόμη αυξημένες συγκεντρώσεις άνθρακα λίγο πριν από τον θάνατό τους, στοιχείο που υποδηλώνει ότι κατανάλωναν μεγαλύτερες ποσότητες καλαμποκιού, πιθανότατα στο πλαίσιο τελετουργικών γευμάτων πριν από τη θυσία.

Οι ερευνητές υπολογίζουν ότι το κορίτσι διένυσε περίπου 900 έως 1.200 χιλιόμετρα μέσα σε πέντε μήνες, ενώ η νεαρή γυναίκα κάλυψε αντίστοιχη απόσταση σε περίπου τρεις μήνες.

Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, τα προσκυνήματα αυτά ακολουθούσαν οργανωμένες διαδρομές, κατά μήκος των οποίων τοπικές κοινότητες υποδέχονταν και τροφοδοτούσαν τους συμμετέχοντες, αποκαλύπτοντας ότι οι τελετουργίες Capacocha αποτελούσαν καλά οργανωμένες κρατικές αποστολές της αυτοκρατορίας των Ίνκας και όχι μεμονωμένα θρησκευτικά γεγονότα.