Την Πέμπτη στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών η κηδεία του Λάκη Χαλκιά - Θα γίνει δημοσία δαπάνη

Η σορός του θα τεθεί σε λαϊκό προσκύνημα από τις 10:00 το πρωί, ώστε φίλοι, συνεργάτες και απλοί πολίτες να έχουν τη δυνατότητα να τον αποχαιρετήσουν.

Ο Λάκης Χαλκιάς πέθανε τα ξημερώματα της Δευτέρας, βυθίζοντας στη θλίψη την οικογένειά του αλλά και τον καλλιτεχνικό κόσμο της χώρας.

Το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν στο νοσοκομείο Γεννηματάς, καθώς η κατάσταση της υγείας του είχε επιβαρυνθεί.

Μια ζωή αφιερωμένη στην παράδοση

Ο Λάκης Χαλκιάς, γεννήθηκε στα Ιωάννινα στις 30 Αυγούστου 1943. Ήταν γιος του σπουδαίου κλαρινίστα Τάσου Χαλκιά και της Μαρίκας Χαλκιά, ανήκοντας στην τέταρτη γενιά της θρυλικής μουσικής δυναστείας των Χαλκιάδων. Έπαιζε πέντε μουσικά όργανα —κιθάρα, μπουζούκι, λαούτο, τζουρά και ούτι— και ασχολήθηκε ενεργά με το τραγούδι ήδη από την ηλικία των επτά ετών.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 καθιερώθηκε στο ελληνικό τραγούδι, συνεργαζόμενος κατά καιρούς με μερικά από τα σπουδαιότερα ονόματα της ελληνικής μουσικής σκηνής, όπως η Σωτηρία Μπέλλου, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Νίκος Ξυλούρης και ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, καθώς και με συνθέτες όπως ο Γιάννης Παπαϊωάννου, ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Γιάννης Μαρκόπουλος και ο Χρήστος Λεοντής.

Κορυφαία στιγμή της σταδιοδρομίας του υπήρξε η παρουσίαση του προσωπικού του έργου «2.500 Χρόνια Ελληνική Μουσική, από τον Όμηρο μέχρι σήμερα», στο Ηρώδειο, στις 28 Μαΐου 2002 — ένα πανόραμα της αδιάσπαστης συνέχειας της ελληνικής μουσικής παράδοσης. Ο Χαλκιάς είχε διατελέσει επίσης υποψήφιος βουλευτής με το ΚΚΕ στις εθνικές εκλογές του 2007.

Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε κύμα συγκίνησης, με πολιτικούς, καλλιτέχνες και φίλους να τον αποχαιρετούν δημόσια, τονίζοντας τη συμβολή του στη διάσωση και ανάδειξη της ελληνικής δημοτικής και λαϊκής μουσικής παράδοσης.