The Dog Stars: Ο Jacob Elordi αναζητά τη ζωή μετά το τέλος του κόσμου

Μια καταστροφική πανδημία, η περιβαλλοντική καταστροφή και μια κοινωνία που έχει οδηγηθεί στην αναρχία συνθέτουν τον κόσμο της νέας ταινίας του Ρίντλεϊ Σκοτ, «The Dog Stars», με πρωταγωνιστή τον Jacob Elordi.

Βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Peter Heller του 2012, η ταινία μεταφέρει την ιστορία στη δεκαετία του 2030, σε έναν κόσμο όπου μια θανατηφόρα γρίπη έχει αφανίσει μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας και μόνο όσοι έχουν ανοσία έχουν καταφέρει να επιβιώσουν.

Ο Elordi υποδύεται τον Hig, έναν πρώην μηχανικό και πολιτικό πιλότο, ο οποίος ζει απομονωμένος μαζί με τον σκύλο του, Jasper. Οι δυο τους πετούν πάνω από το Κολοράντο αναζητώντας τρόφιμα, φάρμακα και, κυρίως, έναν λόγο να συνεχίσουν.

Για τον Αυστραλό ηθοποιό, ωστόσο, η ταινία δεν είναι απλώς μια ακόμη δυστοπική ιστορία επιβίωσης. Είναι μια ταινία για την ανθρώπινη κατάσταση και για τη διαρκή επιθυμία μας να αναζητούμε κάτι περισσότερο, ακόμη και όταν έχουμε όλα όσα χρειαζόμαστε.

«Οι χαρακτήρες βρίσκονται στην αποκάλυψη, αλλά εξακολουθούν να αναζητούν κάτι άλλο και να ελπίζουν για κάτι άλλο», λέει ο Elordi.

«Τι μου λείπει;»

Ο κόσμος της «The Dog Stars» μοιάζει αναπόφευκτα με έναν κόσμο που πολλοί γνώρισαν, έστω σε πολύ μικρότερη κλίμακα, κατά τη διάρκεια της πανδημίας του Covid-19. Οι εικόνες εγκαταλελειμμένων πόλεων, η διαρκής αναζήτηση τροφής και φαρμάκων και ο φόβος μιας θανατηφόρας ασθένειας δημιουργούν έναν ιδιαίτερα οικείο απόηχο.

Ο Elordi θυμάται ότι υπήρχαν στιγμές στα γυρίσματα κατά τις οποίες δυσκολευόταν να διαχωρίσει τη μυθοπλασία από την πραγματικότητα.

«Υπήρχαν μερικές στιγμές που κοιτούσα γύρω μου [στα γυρίσματα] και σκεφτόμουν ότι είναι παράξενο να κάνουμε αυτή την προσποίηση, όταν η πραγματικότητα βρίσκεται ακριβώς πίσω μας και ακριβώς μπροστά μας», σημειώνει.

Ο 29χρονος ηθοποιός αναγνωρίζει ότι η προοπτική ενός τέτοιου μέλλοντος είναι τρομακτική, θεωρεί όμως πως πρόκειται για μια πραγματικότητα που πρέπει να εξετάσουμε.

«Είναι τρομακτικό να το σκέφτεσαι, αλλά είναι κάτι που πρέπει να εξετάσουμε και να θυμόμαστε, επειδή βρισκόμαστε στο κατώφλι αυτών των πραγματικοτήτων», λέει.

Και κάπου εκεί η ταινία συναντά μια πολύ πιο καθημερινή ανθρώπινη αγωνία. Ο Hig μπορεί να αγωνίζεται για την επιβίωσή του, όμως το ερώτημα που τον βασανίζει δεν διαφέρει τόσο από εκείνο που μπορεί να εμφανιστεί ακόμη και σε μια απολύτως φυσιολογική ζωή.

«Όλα είναι γλυκά για εμάς – μπορούμε να περπατάμε στον δρόμο, να πηγαίνουμε στα μαγαζιά, στο πάρκο, να τρώμε μαζί και παρ' όλα αυτά πηγαίνουμε για ύπνο και σκεφτόμαστε “Τι άλλο υπάρχει;”, “Τι μου λείπει;”, “Τι πάει στραβά;” και τίποτα δεν πάει στραβά».

Η φύση μετά την καταστροφή

Η περιβαλλοντική καταστροφή αποτελεί ακόμη μία βασική διάσταση της ταινίας. Το τοπίο της «The Dog Stars» είναι γεμάτο καμένη γη, εικόνες που παραπέμπουν στις καταστροφικές πυρκαγιές που έχουν πλήξει πολλές περιοχές του πλανήτη.

Το θέμα έχει ιδιαίτερη σημασία τόσο για τον Elordi όσο και για τον συμπρωταγωνιστή του, Guy Pearce, καθώς και οι δύο μεγάλωσαν στην Αυστραλία, σε περιοχές που έχουν βρεθεί αντιμέτωπες με φυσικές καταστροφές.

«Έχω βρεθεί στην Αυστραλία όταν υπήρχαν σοβαρές πυρκαγιές», λέει ο Pearce. «Σε όλο τον κόσμο βλέπουμε πλέον όλο και περισσότερες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, οπότε είναι αρκετά τρομακτικό το γεγονός ότι πολλά από αυτά δεν βρίσκονται πολύ μακριά».

Ο Elordi, ωστόσο, εντοπίζει μέσα σε αυτό το δυστοπικό τοπίο μια απρόσμενη νότα αισιοδοξίας.

Ένα από τα στοιχεία που τον ενδιέφεραν περισσότερο είναι η αναγέννηση της φύσης. «Κάτι ενδιαφέρον που δεν πρέπει να χάσουμε είναι η ιδέα της αναγέννησης – μέσα σε αυτή την άβυσσο, τέσσερα ή πέντε χρόνια μετά τη χειρότερη ημέρα για τους ανθρώπους, τα δέντρα είναι γεμάτα, το γρασίδι είναι πυκνό και τα λουλούδια μεγαλώνουν μέσα από τη φθορά».

Για τον ηθοποιό, αυτή η εικόνα λειτουργεί ως «μια νότα ελπίδας» και ως «μια ιδέα λύτρωσης». Και, όπως επισημαίνει, συνδέεται άμεσα με την πραγματικότητα των πυρκαγιών: «Όταν μια πυρκαγιά καταστρέφει μια ολόκληρη ακτή, αναπόφευκτα η φύση και η γη ξαναχτίζονται και αναγεννιούνται».

«Η διαφορά ανάμεσα στην επιβίωση και την πραγματική ζωή»

Ο Guy Pearce, ο οποίος υποδύεται τον Pops, έναν πρώην πεζοναύτη που συναντά τον Hig όταν το αεροπλάνο του πραγματοποιεί αναγκαστική προσγείωση κοντά στο σπίτι του, βλέπει στην ταινία μια υπενθύμιση όσων θεωρούμε δεδομένα.

«Μπορείς να πας στο σούπερ μάρκετ και να πάρεις φαγητό και να ξυπνήσεις με την οικογένειά σου – πολλοί άνθρωποι ακόμη και σήμερα δεν ζουν έτσι, οπότε έχω απόλυτη επίγνωση του προνομίου μου», λέει.

Η «The Dog Stars» επιχειρεί έτσι να κινηθεί πέρα από την απλή αφήγηση μιας ιστορίας επιβίωσης, εξετάζοντας τη διαφορά ανάμεσα στο να παραμένει κανείς ζωντανός και στο να αισθάνεται πραγματικά ζωντανός.

Οι πρώτες κριτικές, πάντως, υπήρξαν ανάμεικτες. Ο Benjamin Lee του Guardian έδωσε τρία αστέρια στην ταινία, χαρακτηρίζοντάς την «νωθρή και ληθαργική», ενώ ο David Rooney του Hollywood Reporter εμφανίστηκε πιο θετικός, περιγράφοντάς την ως μια «ήπια αλλά ποτέ βαρετή» και «ευχάριστα χαλαρή» κινηματογραφική εμπειρία.

Η Helen O'Hara του Empire της έδωσε δύο αστέρια, σημειώνοντας ότι η ταινία προσπαθεί να εξετάσει «τη διαφορά ανάμεσα στην επιβίωση και την ευημερία», χωρίς όμως να μοιάζει απόλυτα πεπεισμένη για τις απαντήσεις που προσφέρει. Τρία αστέρια έδωσε και ο Tim Robey της Telegraph, ο οποίος θεώρησε τις σκηνές δράσης περισσότερο παράλογες παρά τρομακτικές.

Ρίντλεϊ Σκοτ και ο απόηχος του Covid

Για τον Ρίντλεϊ Σκοτ, η «The Dog Stars» γεννήθηκε από δύο διαφορετικές κρίσεις: την πανδημία του Covid-19 και την οικονομική κρίση του 2008, από την οποία είχε εμπνευστεί το αρχικό μυθιστόρημα του Peter Heller.

«Αν τα βάλεις αυτά τα δύο μαζί, έχεις έναν σπουδαίο συνδυασμό χάους», λέει ο σκηνοθέτης. «Αν έχεις χάος, έχεις πανικό και αναρχία και μετά τα πράγματα παίρνουν τον δρόμο τους».

Ο Σκοτ συνέδεσε επίσης τον αποκαλυπτικό κόσμο της ταινίας με τα προσωπικά του παιδικά βιώματα. Γεννημένος το 1937, μεγάλωσε στη σκιά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

«Ήμουν παιδί του πολέμου, οπότε θυμάμαι τις εμπρηστικές βόμβες να πέφτουν πάνω μου και εμάς να πρέπει να κρυβόμαστε κάτω από τις σκάλες. Για μένα, λοιπόν, ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν αποκαλυπτικός», αναφέρει.

Ο Elordi, από την πλευρά του, παραδέχεται ότι συνήθως φοβάται τις μεγάλες κινηματογραφικές παραγωγές και τις ταινίες που βασίζονται σε εντυπωσιακές σκηνές δράσης. Η συνεργασία του με τον Σκοτ, όμως, ήταν διαφορετική.

«Θα έκανα οποιαδήποτε ταινία μου έστελνε. Είναι προνόμιο να δουλεύεις με έναν πρωτοπόρο της βιομηχανίας μας όσο βρίσκομαι στη ζωή. Είναι σχεδόν αδιανόητο», λέει.

Και έτσι, πίσω από την πανδημία, την καταστροφή, τα όπλα και τον αγώνα για επιβίωση, η «The Dog Stars» καταλήγει σε ένα πολύ πιο απλό ερώτημα: αν όλα όσα θεωρούμε δεδομένα εξαφανίζονταν αύριο, θα καταλαβαίναμε επιτέλους πόσο σημαντικά ήταν;