Πώς είναι η εμπειρία dining στο μοναδικό ελληνικό εστιατόριο βραβευμένο με δύο αστέρια Michelin;

Στις 20 Οκτωβρίου έγινε η πολυαναμενόμενη ανακοίνωση των Michelin Stars 2027 για την Ελλάδα, μετά από σιγή δύο ετών, ενώ για πρώτη φορά ο διάσημος οδηγός συμπεριέλαβε, πλην της Αθήνας, τη Σαντορίνη και τη Θεσσαλονίκη στις επισκέψεις των inspectors του. Οι κρίσεις του οδηγού έγιναν φέτος «πεδίο μάχης» στα social media με σεφ, κριτικούς γεύσεις, επιχειρηματίες της εστίασης, δημοσιογράφους και foodies να καταθέτουν ο καθένας τις απόψεις του για τις ορθές ή μη κινήσεις και αναφορές του κόκκινου οδηγού.

Ό,τι όμως και να λέμε εμείς, ο Michelin Guide παραμένει ο πλέον έγκυρος, prestigious και κοινώς αποδεκτός παγκόσμιος οδηγός γαστρονομίας μεταξύ της διεθνούς γαστρονομικής σκηνής και του industry που την απαρτίζει, και έτσι, πέρα από κάθε συμφωνία ή διαφωνία, η χώρα μας φέτος διαθέτει 20 εστιατόρια με αστέρια, εκ των οποίων ένα και μοναδικό διάστερο: το Lycabettus Restaurant στην Οία της Σαντορίνης.

Ίσως στο ωραιότερο «μπαλκόνι» της Καλντέρας, μέσα στο πολυβραβευμένο ξενοδοχείο Andronis Luxury Suites, το Lycabettus Restaurant με Executive Chef τον τόσο προσηνή και προσγειωμένο Χρήστο Καραγιάννη και Head Chef τον Πέτρο Brandenburg απέσπασε την κορυφαία μέχρι στιγμής για την Ελλάδα διάκριση των 2 αστεριών.

Να θυμίσουμε πως στη χώρα μας διάστερα εστιατόρια έχουν υπάρξει ελάχιστα, με πρώτο τη Σπονδή, που κατέκτησε το 2^ο αστέρι το 2008 και το έχασε το 2022, το Funky Gourmet από το 2014 έως το 2019, όταν σταμάτησε και να λειτουργεί, και το Delta από το 2022 έως το 2026.

Το CNN Greece και η Νέλλη Καλαμαρά ταξίδεψαν μέχρι το νησί του ηφαιστείου, λίγο πριν τη λήξη της σεζόν, για να μεταφέρουν την πιο συναρπαστική γαστρονομική ανταπόκριση.

Με τις δύο τεράστιες signature φούξια πολυθρόνες στην άκρη του πιο πολυφωτογραφημένου «μπαλκονιού» της Οίας να αποτελούν με διαφορά το πιο sought after reservation του νησιού, στο Lycabettus το έργο του Χρήστου Καραγιάννη και του Πέτρου Brandenburg ίσως είναι ακόμη πιο δύσκολο, καθώς το να καταφέρεις να τραβήξεις το βλέμμα των επισκεπτών από την πραγματικά συγκλονιστική θέα και να το κρατήσεις στο πιάτο σου, αποτελεί μεγάλη πρόκληση από μόνο του.

Όμως όταν τα πιάτα του εστιατορίου θυμίζουν βρώσιμα έργα τέχνης, που συνδυάζουν τεχνική αρτιότητα και αριστοτεχνική κομψότητα με τολμηρές εντάσεις και αληθινή γεύση, μαζί με την προαναφερθείσα θέα, το αριστοτεχνικό σέρβις, τις κορυφαίες οινικές επιλογές της υπεύθυνης επί των οινικών ζητημάτων Αμάντας Κοντινού, υπό την καθοδήγηση του Σωτήρη Κανδύλη, Wine Director του Ομίλου Andronis, (με σχεδόν 1.000 ετικέτες, αναρίθμητες επιλογές σε ποτήρι και wine pairings ικανά να συγκινήσουν ακόμη και τους πιο μυημένους και πολυταξιδεμένους λάτρεις του κρασιού) και την αίσθηση πως κάθε επισκέπτης είναι απολύτως μοναδικός, τότε μιλάμε για μία συνολική εμπειρία υψηλότατου επιπέδου και άξια των βραβεύσεων που δικαίως αποσπά.

Στην κουζίνα του Lycabettus η εντοπιότητα έχει υψηλότατη θέση, η εποχικότητα είναι άξια τεράστιου σεβασμού, οι τεχνικές έχουν γαλλική εσάνς και εκτελούνται με χειρουργική ακρίβεια, η παρουσίαση των πιάτων είναι το λιγότερο εντυπωσιακή, η τοπική γευστική κουλτούρα είναι εδώ, αλλά συνάμα δεν λείπουν και τα παγκόσμια premium υλικά ή οι διεθνείς επιρροές, όταν αυτό απαιτείται για την ολοκλήρωση μίας ιδέας ή ενός πιάτου.

Η εμπειρία ξεκινά από την είσοδο, όταν αρχίζει η -μεγάλη- κάθοδος προς το εστιατόριο, και στρίβοντας στα σκαλοπάτια και τις γωνιές, αντικρίζεις ξάφνου από ψηλά το εμβληματικό μπαλκόνι με τις χαρακτηριστικές κεντρικές πολυθρόνες και φόντο το απέραντο γαλάζιο και την άγρια ομορφιά της Καλντέρας.

Μία πολύ προσεγμένη λίστα από cocktail σερβίρεται στο μικρό μπαρ για ένα όμορφο intro, ενώ υπάρχει και η δυνατότητα cocktail pairing για όσους το επιθυμούν. Οι οινικές επιλογές όμως είναι τόσο εκτενείς και τα pairings τόσο εξαιρετικά σχεδιασμένα, που προσωπικά δεν θα επέλεγα τίποτα διαφορετικό για την ολοκλήρωση της εμπειρίας.

Ο σχεδιασμός του μενού είναι άριστος, αφού οι γεύσεις ακολουθούν εξαιρετικά σωστή αλληλουχία και κλιμάκωση, με τα περισσότερα πιάτα να είναι άξια μνείας και αναφοράς. Το εστιατόριο κλείνει αυτές τις ημέρες που γράφονται αυτές οι γραμμές, όμως σίγουρα η νέα σεζόν θα βρει τις ίδιες βάσεις, τις ίδιες ισορροπίες, την ίδια αριστοτεχνία και ίσως κάποιες νέες ιδέες να προστίθενται, όμως ο 2άστερος καμβάς προφανώς θα παραμείνει ο ίδιος και με το summer opening 2027 κάποια στιγμή προς την άνοιξη.

Η amuse bouche τετραλογία, μαζί με τις απαραίτητες μπουρμπουλήθρες, κάνει την ιδανική εισαγωγή με εκπληκτική εικόνα, μικρά παιχνιδίσματα και μπουκιές-έκρηξη για τον ουρανίσκο. Το μικρό σφαιρικό beignet με μαύρη τρούφα και Comte είναι σχεδόν comfort νοστιμιάς ενώ το μίνι gazpacho τομάτας κλείνει το άρωμα της ελληνικής τομάτας σε μία μπουκιά.

Και φυσικά η τομάτα έχει την τιμητική της και παρουσιάζεται σε όλες τις δυνατές της μορφές και υφές σε ένα πανέμορφο πιάτο που συνδυάζει κρύα σούπα, μαρμελάδα, βελουτέ, σορμπε, ταρτάκι, τοματίνι και τομάτα, επιδεικνύοντας την υψηλή τεχνική της κουζίνας και τη βαθιά νοστιμιά της ελληνικής παραγωγής.

Ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα πιάτα, η κομψότατη κόκκινη γαρίδα Κοιλάδος, που κάθεται πάνω σε ένα γαλάκτωμα από στρείδια και κρύβεται κάτω από ένα λουλούδι με πέταλα από ρέβα και κεντρικό δίσκο από χαβιάρι, ενώ λούζεται περιμετρικά από ένα dressing από αγγούρι και jalapeno, προσφέροντας ένα ελαφρύ -αλλά απαραίτητο- kick στο συνολικά εκλεπτυσμένο, φινετσάτο και λεπτών ισορροπιών αποτέλεσμα.

Το ψωμί δεν αποτελεί ακριβώς ξεχωριστό στάδιο, είναι όμως σε επίπεδο και παρουσίαση κανονικού σταδίου, και έρχεται λίγο πριν το τελευταίο ορεκτικό, με το γαλατόψωμο γλασαρισμένο με μέλι και jalapeno να είναι ο πιο θεϊκός συνδυασμός με το spread κατσικίσιου τυριού με μέλι και θυμάρι. Δέθηκε με μία ροζέ grands crus Taittinger που αποτέλεσε το συνοδευτικό και του βασικού πιάτου του σταδίου.

Δηλαδή τις ταλιατέλες από καλαμάρι με σως από μπαρμπούνι, αφρό από οστρακοειδή, χαβιάρι και λαρδί, που προσθέτει ένα πιο γήινο και ρομπούστο στοιχείο στο γευστικό κρεσέντο.

Το πρώτο κυρίως, ο αστακός με το καρότο, αποτελεί ένα από τα πιο δυνατά πιάτα της σεζόν κατά την ταπεινή άποψη της υπογράφουσας, καθώς μπλέκει έξυπνα και στοχευμένα τη ζουμερή σάρκα του αστακού με υφές από καρότο, red kosho, αρώματα από περγαμόντο, και πιο comfort στοιχεία, όπως το ρύζι και η sobrasada, δημιουργώντας μία μείξη γης και θάλασσας, gourmet και casual, τεχνικών και γεύσεων, ελληνικών και παγκόσμιων αναφορών.

Το Wagyu A7 με το θεϊκό marbling έρχεται από την Αυστραλία και η βουτυρένια γεύση του παίζει με καπνικά στοιχεία και λεπτομέρειες, ενώ δίπλα ένα beef tartare, με χαβιάρι και τραγανή πατάτα στη βάση του, ολοκληρώνει το καρέ, και πάλι μπλέκοντας τις φινετσάτες προσλαμβάνουσες με τη γεμάτη γεύση.

Δίπλα ένα Châteauneuf-du-Pape του 2018 δεν άφηνε κανένα περιθώριο για συζητήσεις στη διάρκεια της απόλαυσης ίσως του πιο δυνατού pairing της βραδιάς.

Στα γλυκά, που τεράστιο κομμάτι κάθε γαστρονομικού μενού αποτελούν, αφού είναι η τελευταία γεύση που παίρνεις μαζί σου φεύγοντας και μπορεί να αλλάξει όλη τη διάθεση και τη ροή μίας βραδιάς, ο εξαιρετικός Γιώργος Πλατινός κάνει μικρά και μεγάλα θαύματα, εμμένοντας πάντα στη γευστική πληρότητα και μένοντας μακριά από κάθε βεγγαλικό.

Η βανίλια παρφέ με καραμέλα στη βάση, αρώματα καφέ, πραλίνα φουντουκιού και αφρό από καραμέλα, μαζί με αμύγδαλα και φουντούκια έκλεισε με τον πιο εκλεπτυσμένο και ραφινάτο τρόπο ένα δείπνο πολλών αστέρων.

Και μπορεί να μιλήσαμε εκτενέστατα για το μοναδικό 2άστερο εστιατόριο της χώρας μας, όμως δεν θα μπορούσαμε να κλείσουμε χωρίς μία αναφορά και στο έτερο εστιατόριο του ομίλου Andronis που επίσης απέσπασε 1 αστέρι από τον οδηγό Michelin για πρώτη φορά φέτος. Ο λόγος για το Lauda, το πρώτο εστιατόριο που άνοιξε ποτέ στην Οία της Σαντορίνης το μακρινό 1971.

Με executive chef τον 3άστερο Emmanuel Renaut και Head Chef τον εξαιρετικό Ορέστη Σωτηρίου, σήμερα το εστιατόριο του Andronis Boutique Hotel, με την επίσης συγκλονιστική θέα στην Καλντέρα, αποτελεί το 1 από τα 4 βραβευμένα με αστέρι Michelin εστιατόρια στο νησί και η επίσκεψη σε αυτό μία καθηλωτική εμπειρία.

Με εξαιρετικό σέρβις και κορυφαία πιάτα, το εστιατόριο κερδίζει τις εντυπώσεις από τα αποδυτήρια, με στάδια που μένουν χαραγμένα στη μνήμη του επισκέπτη για καιρό μετά το τέλος του δείπνου του. Ως πιο χαρακτηριστικά θα αναφέρουμε την τομάτα σε εκδοχή ελληνικής σαλάτας με τις ζυμώσεις και τη φαντασία να αναδεικνύουν την υπεροχή των τοπικών υλικών.

Το signature του Emmanuel Renaut «Χαβιάρι» με ταρτάρ καραβίδας, χαβιάρι και έναν παγωμένο δίσκο από ούζο, που πολύ έξυπνα ο υπεύθυνος για το pairing της δικής μας επίσκεψης Στράτος Τσερκέζος έδεσε με μία σαμπάνια Frerejean Freres του 2013.

Αλλά και ένα πιάτο τόσο νόστιμο που αγγίζει τα όρια του comfort και συνάμα τόσο τεχνικό που να είναι χωρίς αμφιβολία fine, η Φάβα από τοπική παραγωγή με μανιτάρια, τυρί Μετσοβόνε, κρόκο αυγού, που όλα αυτά κρύβονται κάτω από έναν τραγανό δίσκο που σπάει και ανακατεύεται με το σύνολο. Ένα πιάτο αρκετά ορεσίβιο, που γευστικά κάνει την πιο ενδιαφέρουσα αντίθεση με το τοπίο που το περιβάλλει, τελικά καταλήγοντας σε μία εξαιρετικά άρτια ισορροπία.

Πριν κλείσουμε δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε στο επικό pithivier γεμισμένο με μοσχάρι, cecina (ισπανικό αλλαντικό), μανιτάρια και τοπικά μυρωδικά και συνοδευόμενο από crispy κροκέτα πατάτας, που σερβίρεται διαδραστικά δίπλα στο τραπέζι και σίγουρα κλέβει τις εντυπώσεις.

Στα γλυκά ο Βαγγέλης Τσάβος κάνει εξαιρετική δουλειά με αυθεντικό γαλλικό σουφλέ αρωματισμένο με μαστίχα, που ενώνεται με ένα σορμπέ λεμόνι αρωματισμένο με λουίζα, και συνοδεύεται από διάφορες μικρές γλυκιές μπουκίτσες, από τις οποίες το gel negroni σίγουρα κερδίζει στα σημεία και ανοίγει την όρεξη για ένα night cap στο πανέμορφο μπαρ του εστιατορίου, δίπλα στην πισίνα.