Μπορεί ένα «πιτόγυρο» να έχει θέση στο μενού ενός εστιατορίου βραβευμένου με αστέρι Michelin;
Το εστιατόριο CTC και ο σεφ και συνιδιοκτήτης του Αλέξανδρος Τσιοτίνης πιστεύουν πως -υπό συνθήκες- δεν υπάρχει πιάτο που δεν έχει θέση στο fine dining, και αυτό τους κάνει πιο επίκαιρους από ποτέ.
Σε μία εποχή που η συζήτηση για το μέλλον του fine dining έχει μετατραπεί σε «πεδίο σοσιαλμιντιακής μάχης» περισσότερο από ποτέ, με τις παγκόσμιες φωνές να μιλούν για την αξία των αυθεντικών εμπειριών, την αληθινινή βιωσιμότητα των εστιατορίων υψηλής γαστρονομίας, την ανάγκη σύνδεσης των γαστρονομικών μενού με τον πραγματικό κόσμο, την απαίτηση για επιστροφή στην απλότητα, την υπεραξία των conceptual projects, την αμφισβήτηση των παραδοσιακών θεσμών, και τόσα πολλά ακόμη, κάθε γαστρονομικό εστιατόριο και κάθε καταξιωμένος σεφ σίγουρα αναμετράται με τον εαυτό του και τις επιλογές του κάθε βράδυ πριν πέσει για ύπνο.
Εάν στο τέλος της ημέρας έχει κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για το εστιατόριο του, για την ομάδα του, για τους προμηθευτές του, για τους επισκέπτες του, αλλά και για τα όνειρά του, που δεν πρέπει να βγαίνουν ποτέ από την εξίσωση, αφού η γαστρονομία χωρίς αμφιβολία είναι μία μορφή τέχνης, και μάλιστα άκρως απαιτητικής τέχνης, τότε ίσως έχει καταφέρει να κατακτήσει και το δικαίωμα της επόμενης ημέρας, αλλά στη γαστρονομία δεν υπάρχουν εγγυήσεις, πράγμα που μας απέδειξε και η πρόσφατη απονομή των ελληνικών αστεριών από τον Οδηγό Michelin για το 2027.
Το εστιατόριο CTC και ο σεφ και συνιδιοκτήτης του Αλέξανδρος Τσιοτίνης διατηρούν ένα αστέρι από το 2021, αλλά αυτό που κάνει το πανέμορφο εστιατόριο του Κεραμεικού ένα από τα πιο εξωστρεφή και σταθερά δημοφιλή αθηναϊκά γαστρονομικά εστιατόρια, και όχι μόνο όσον αφορά στα στενά ελληνικά σύνορα, δεν είναι μόνο οι βραβεύσεις του, ούτε καν τα πολύ ηχηρά guests του, αλλά η διάθεση των ανθρώπων του να εξελίσσονται διαρκώς, να μην εφησυχάζουν, να ανακαλύπτουν νέους τρόπους να εκπλήσσουν τους επισκέπτες τους και κυρίως να δημιουργούν ιστορίες άξιες να γίνονται αντικείμενο αφήγησης.
Ιστορίες που δένουν την αυθεντική ελληνική μαγειρική κουλτούρα με τις διεθνείς προσλαμβάνουσες και αναφορές, τα τοπικά υλικά με τις εκλεπτυσμένες τεχνικές, την εντυπωσιακή εικόνα με την βαθιά νόστιμη γεύση, και το γλαφυρό storytelling με αληθινές αναμνήσεις και πραγματικές καθημερινές πρακτικές.
Στο παραπάνω πλαίσιο, ακόμη και το αγαπημένο ελληνικό "πιτόγυρο" μπορεί να έχει επάξια τη θέση του σε ένα fine dining degustation menu, χωρίς να αποχωρίζεται την ρομπούστα γεύση που εμείς οι Έλληνες έχουμε συνηθίσει και που οι ξένοι επισκέπτες ανακαλύπτουν σε μία τόση δα, picture-perfect, γαστρονομική μπουκίτσα.
Η ιστορία του CTC ξεκίνησε πριν 11 χρόνια σε έναν άλλο χώρο στα Ιλίσια, όπου έγραψε τη δική του ιστορία, πριν τελικά μετακομίσει το 2021 στην αρχοντική μονοκατοικία του Κεραμεικού, με τον μεγάλο κήπο και την κομψή σάλα, όπου βρισκόταν και όταν ήρθε το πρώτο αστέρι.
Ομολογώ πως είχα αρκετό καιρό να το επισκεφθώ και να δοκιμάσω το πλήρες γαστρονομικό ταξίδι του, το λεγόμενο Voyage των 11 σταδίων, όμως αυτό που πάντα με κερδίζει στο συγκεκριμένο εστιατόριο -και το είδα περίτρανα και στην τωρινή μου επίσκεψη- είναι η ιδιότητά του να επανεφευρίσκει τον εαυτό του και συνάμα να μένει σταθερό στις αξίες που εκπροσωπεί.
Δεν φοβάται τις τολμηρές γεύσεις, δεν κρύβεται από τις εντάσεις, δεν περιορίζεται στην εικόνα, δεν εγκλωβίζεται άκριτα στα απόλυτα «πρέπει» της υψηλής γαστρονομίας, δεν δημιουργεί πιάτα-γέφυρες μόνο και μόνο για να υπάρχουν, δεν κάνει κινήσεις κενού εντυπωσιασμού.
Και αυτό, κατά την ταπεινή άποψη της υπογράφουσας, είναι ένα από τα στοιχεία εκείνα που θα γίνουν απαραίτητα για τη βιωσιμότητα ενός γαστρονομικού project στο μέλλον της παγκόσμιας γαστρονομικής σκηνής: η «αφήγηση» μίας ιστορίας που αφορά αυτόν που την ακούει, είτε γιατί του δίνει πληροφορίες, είτε γιατί του ξυπνά μνήμες, είτε γιατί απλά και μόνο είναι γεμάτη γεύσεις και αρώματα που θα θυμάται και την επόμενη ημέρα το πρωί, που θα ξυπνήσει στο σπίτι ή το ξενοδοχείο του.
Ιστορίας λεχθείσης λοιπόν, ας περάσουμε και στα πρακτικά της επίσκεψής μας, σε μία προσπάθεια να σας μεταφέρουμε φέτος την εμπειρία από όλα τα βραβευμένα με αστέρι Michelin εστιατόρια της χώρας μας, αρχής γενομένης από τη Σαντορίνη το καλοκαίρι (έστω και εάν τα εστιατόρια που σας παρουσιάσαμε τότε, δεν είχαν ακόμη κατακτήσει το αστέρι τους) και πριν λίγες εβδομάδες για το 2άστερο Lycabettus και το μονάστερο Lauda.
Η εμπειρία του Voyage λοιπόν χαρακτηρίζεται από το ίδιο το εστιατόριο και τον σεφ του ως «Τυφλή» και αυτό γιατί, σε μία ενδιαφέρουσα πρακτική που συναντούμε σε αρκετά fine dining εστιατόρια σε Ελλάδα και εξωτερικό, το μενού δεν δίνεται από την αρχή στον επισκέπτη, αλλά παρουσιάζεται ως επιστέγασμα στο τέλος, πράγμα που βοηθά ιδιαιτέρως την ομάδα του service να μεγιστοποιήσει την επιρροή του storytelling και να ενισχύσει το στοιχείο της έκπληξης.
Η εμπειρία ξεκινά με ένα γραπτό μήνυμα από τον σεφ και την ομάδα του τυπωμένο πάνω σε πετσετάκι, που ουσιαστικά καλωσορίζει τον επισκέπτη, μαζί με τα πρώτα snacks, μεταξύ των οποίων ένα πολύ κομψό ραβιόλι κολοκύθας που περιχύνεται με ένα ζωμό από κόκκινες γαρίδες Μάνης.
Στη συνέχεια αρχίζει η πιο "παραδοσιακή" πλευρά του μενού, με μία πανέμορφη μπουκιά που αποτελεί την απόδοση του Αλέξανδρου Τσιοτίνη για τις κλασσικές γαρίδες σαγανάκι, που εδώ τις συναντούμε σε καρπάτσιο, μαζί με έναν φινετσάτο αφρό γραβιέρας, μία πληθωρική μαρμελάδα τομάτας και αβοκάντο.
Το «πιτόγυρο», το οποίο έγινε και η αφορμή για τον τίτλο του παρόντος άρθρου, αποτελεί επίσης ένα από τα εναρκτήρια στάδια, ή αλλιώς τα πρώτα ορεκτικά, του μενού, και αποτελείται από ένα χειροποίητο προζυμένιο πιτάκι με καπνιστό γιαούρτι, πικλαρισμένο κρεμμύδι, αγγούρι και μαριναρισμένο δέρμα χοιρινού να ενέχει τη θέση του γύρου. Και σε αυτήν την μικρή μπουκιά αληθινά βρίσκεις τη γεύση που περιμένεις από ένα λαχταριστό πιτόγυρο, χωρίς εκπτώσεις στην ένταση και τη νοστιμιά.
Προχωρώντας, το μενού περνά σε πιο θαλασσινό τερέν και μας ζητά να «βουτήξουμε στη θάλασσα» τόσο γευστικά όσο και οπτικά, με ένα ceviche από ψάρι ημέρας, το οποίο κάθεται πάνω σε μία emulsion με στρείδια και από πάνω στολίζεται με μία εξαιρετική σε υφή γρανίτα από kiwi και αγγούρι, δροσερή και αέρινη, ενώ δίπλα έρχεται ένα sponge cake από φύκια και φιστίκι Αιγίνης, το οποίο ο σεφ μας προτρέπει να χρησιμοποιήσουμε για να απολαύσουμε το ντελικάτο ντρέσινγκ που μένει στο τέλος μέχρι την τελευταία σταγόνα.
Το στάδιο του ψωμιού στο CTC είναι άξιο όχι απλώς αναφοράς, αλλά και παραγράφου ολόκληρης, αφού εδώ βλέπουμε μία χαρακτηριστική διάθεση για interaction, αλλά και μία ανοικτή πρόσκληση για social media stories και φωτογραφίες. Ο Αλέξανδρος Κούφας, βραβευμένος pastry chef με προϋπηρεσία σε μερικά από τα σημαντικότερα εστιατόρια της χώρας μας, έχει ετοιμάσει προζυμένια πιτάκια γλασαρισμένα με καπνιστό βούτυρο και brioche Feuilletée με σπόρους από κολοκύθα, αλλά το στοιχείο της έκπληξης δεν βρίσκεται εκεί.
Βρίσκεται στη λεμονόκουπα που έρχεται πάνω σε έναν στίφτη και καίγεται με φλόγιστρο, ώστε να λιώσει σταδιακά και να επανέλθει στην αληθινή του φύση, δηλαδή σε ένα beurre noisette βούτυρο, που θα ενωθεί με ένα pesto μαϊντανού, λεμόνι, ατζούγιες, κάπαρη και φάβα που περιμένουν ήδη στον πάτο του στίφτη.
Περνώντας πιά στα κυρίως στάδια, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά πιάτα του μενού, το Φρικασέ, που στην περίπτωσή του CTC έχει όλη τη γεύση του παραδοσιακού φρικασέ, όπως το έφτιαχνε η μητέρα μας ή η γιαγιάς μας, αλλά συνάμα κανένα από τα υλικά του. Στην ανατρεπτική αυτή εκδοχή, που αποτελεί και ένα από τα ομορφότερα οπτικά πιάτα της πόλης σήμερα, έχουμε ρέβα, kohlrabi, στρείδια, αντί για αυγά έχουμε χαβιάρι και αντί για το λεμόνι έχουμε παγωτό ρετσίνας. Ένα πιάτο με θεσπέσιες ισορροπίες, υπέροχη συνολική γεύση, και μακρά επίγευση, που παίζει με τη μνήμη, την παράδοση και το σύγχρονο γαστρονομικό knowhow με απίστευτη ακρίβεια και αριστοτεχνική μαεστρία.
Το signature του εστιατορίου, που υπάρχει από την πρώτη ημέρα λειτουργίας του, είναι ο διάσημος αστακός με καλαμπόκι και περγαμόντο, ένα πιάτο που αποδεικνύει περίτρανα ότι δεν χρειάζεται να επιλέξουμε ανάμεσα στην κομψότητα και τη νοστιμιά, στην τεχνική και τη γεύση, δεν χρειάζεται να θυσιάζεις τίποτα από τα δύο, αφού μπορείς να τα έχεις και τα δύο σε περίσσεια.
Εδώ είχαμε και ένα από τα πιο ενδιαφέροντα pairing του δείπνου μας, με τον sommelier Σταύρο Γεωργίου να το ταιριάζει με ένα orange wine από την Κρήτη, και πιο συγκεκριμένα από το Thalassinos Microwinery, το The Cultist που διαθέτει μόλις 1095 φιάλες, από 100% Βιδιανό, το οποίο, χάρη στο γεμάτο σώμα του αλλά και την ισορροπημένη οξύτητα, κομπλιμένταρε σοβαρά τα επίσης dominant στοιχεία του πιάτου, ενώ και το κεχριμπαρένιο χρώμα του κάπως οπτικά ταίριαζε πολύ στο συγκεκριμένο στάδιο, αφού σε μία υψηλού επιπέδου dining εμπειρία όλα παίζουν το ρόλο τους.
Επίσης ένα μακροβιότατο πιάτο στο μενού του CTC, το καλαμάρι ταλιατέλες μαγειρεμένες σε beurre blanc τοματας, με dominant στοιχεία, όπως το σκόρδο, η παρμεζάνα, το πέστο από κουκουνάρι και τα τοματίνια, αποδεικνύει ξανά πως η κουζίνα δεν φοβάται τις bold προσεγγίσεις και έχει καταφέρει να δώσει προσωπική διάσταση σε ένα πιάτο που εμπνεύστηκε από την "σχολή" του μεγάλου Λευτέρη Λαζάρου.
Συνήθως πριν το γλυκό τα γαστρονομικά εστιατόρια έχουν ένα προαιρετικό στάδιο τυριών, και πλέον πολλά ελληνικά εστιατόρια (και μπράβο τους κατά την ταπεινή άποψη της υπογράφουσας) χρησιμοποιούν μόνο ελληνικά τυριά. Ο Αλέξανδρος Τσιοτίνης δεν βγάζει τρόλεϊ τυριών, αλλά ελληνική τυρόπιτα «της τεμπέλας» με φέτα, τρούφα και ένα υπέροχο ξίδι, που τουλάχιστον στους Έλληνες επισκέπτες ξυπνά γευστικές μνήμες και στους ξένους σίγουρα μαθαίνει κάτι για την ελληνική κουλτούρα της πίτας.
Στα γλυκά ο Αλέξανδρος Κούφας ζωγραφίζει με μήλα σε λευκό καμβά σε ένα ιδιαίτερα γαστρονομικό επιδόρπιο και πολύ σωστό για την εποχή, μία εκδοχή αλά tarte tatin με καραμελωμένα μήλα, μηλίτη, κρέμα μαγιάς, φαγόπυρο για ζύμη και παγωτό βανίλιας.
Πολύ υψηλού επιπέδου κλείσιμο χωρίς αμφιβολία, ενώ αντί για mignardises το CTC επιλέγει μία απίστευτης υφής μους αυθεντικής σοκολάτας, που ντύνει με μία πραλίνα δημητριακών και με καραμελωμένους ξηρούς καρπούς και προσωπικά, ως ορκισμένη λάτρης της σοκολάτας, θα δηλώσω πανευτυχής για τη συγκεκριμένη επιλογή του εστιατορίου για το πιο απολαυστικό closure.
Info: Πλαταιών 15, Κεραμεικός, 2107228812.