Χαμαι-λέοντες;

Μετά το 1830 πότε το ελληνικό κράτος διαχειρίστηκε τη μοίρα του μόνο του, χωρίς τη σύμπραξη των ευρωπαϊκών δυνάμεων;

Εθνική ή δεξιά ή αριστερά επαιτεία, ελλείψει σχεδίου αυτόνομης ανάπτυξης, είναι η συνήθης σχέση με τους ισχυρούς της Ευρώπης.

Δεν είμαστε όπως αρεσκόμαστε να αυτοβαυκαλιζόμαστε οι ειρηνοποιοί, οι δικαιωματίες, οι πολιτισμένοι (sic) της Ευρώπης. Ούτε διαβρώνουμε τον καπιταλισμό από τα «μέσα». Ούτε είμαστε (δι)ιστορικοί παίκτες. Μερικοί (εξακολουθούν να) πιστεύουν ότι συμβάλλουμε στην ευρωπαϊκή διάλυση (μήπως και σ’έναν ευρωπαϊκό εμφύλιο;) και ότι έχουμε να ωφεληθούμε από μία τέτοια εξέλιξη.

Φαντάσματα εφηβικών χρόνων βγήκαν από το ντουλάπι της (προ)ιστορίας και πήραν τη μορφή της ριζοσπαστικοποιημένης αντίστασης erga omnes.

Μόνοι μας είναι καλύτερα (ίσως γιατί έτσι θα «φαγωθούμε» μεταξύ μας πιο άνετα).

Ζήσαμε τον εθνικό διχασμό: Νέες Χώρες/Παλαιά Ελλάδα.

Καιρός είναι να ζήσουμε και τη σύγκρουση: Ευρώπη/Νέα Ελλάδα.

Μωραίνει Κύριος..

Y.Γ. Αυτή η «κούφια δημοκρατία» όπου στο όνομά της κάνουμε συνεχώς μαθήματα στους έξω παραβιάζονται καθημερινά τους κανόνες στους μέσα πότε θα πάψει να «πουλάει» εθνολαϊκισμό;

*Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Πανεπιστημίου