Τι κρύβεται πίσω από το «Φέρ’ το» των εφήβων;

Μια φράση που ακούγεται όλο και περισσότερο τον τελευταίο καιρό μέσα από το τραγούδι του Ακύλα «Ferto», το οποίο θα μας εκπροσωπήσει στον φετινό διαγωνισμό της Eurovision και γίνεται όλο και πιο δημοφιλή στις χώρες που συμμετέχουν. Δείχνει μάλιστα να αγγίζει ιδιαίτερα τους εφήβους, οι οποίοι από την πρώτη στιγμή το αγάπησαν και το έβαλαν στην καθημερινότητά τους μέσα από τα social media, τα βίντεο, τα trends, τα ακουστικά τους και τα πάρτυ με τις παρέες τους.

Οι ίδιοι οι συντελεστές του τραγουδιού ανέφεραν ότι το κομμάτι σχετίζεται με την απληστία, τον υπερκαταναλωτισμό και τη διαρκή ανάγκη του ανθρώπου να γεμίσει εσωτερικά κενά μέσα από το «περισσότερο».

Και ίσως τελικά αυτός να είναι και ο λόγος που ελκύει τόσο πολύ τους εφήβους σήμερα.

Τα σημερινά παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε έναν κόσμο που τους υπενθυμίζει συνεχώς ότι: “Μπορείς να τα έχεις όλα. Και μάλιστα τώρα.”

Και δυστυχώς εδώ δεν μιλάμε μόνο για υλικά αγαθά. Μιλάμε για ανάγκες, κενά, επιβεβαίωση αξίας και αναζήτηση προσοχής μέσα σε έναν κόσμο που ό,τι κάνεις δεν φαίνεται να είναι ποτέ αρκετό, δεν φαίνεται να γεμίζει την ψυχή σου και κυρίως δεν μπορεί να σου προσφέρει το πιο πολύτιμο και αυθεντικό συναίσθημα: τη χαρά.

Αυτή η γενιά έμαθε να ψάχνει την άμεση ικανοποίηση. Να αναζητά την ταυτότητά της μέσα από την πίεση της εικόνας. Να αποζητά την αποδοχή μέσα από τα likes και τις κοινοποιήσεις. Να βρίσκεται σε μία διαρκή κίνηση. Να συγκρίνεται συνεχώς. Να τα βρίσκει όλα γρήγορα και εύκολα με το πάτημα ενός κουμπιού. Να δυσκολεύεται να αντέξει τη ματαίωση, την κριτική, την αναμονή, το «όχι», το «θα δούμε».
Να μεγαλώνει τελικά μέσα σε μια εποχή όπου το «περισσότερο» μοιάζει να είναι η μοναδική απάντηση και πολλές φορές αυτό που πιστεύεται ότι θα καθορίσει την αξία και το μέλλον σου.

Μια εποχή τόσο διαφορετική από εκείνη που έζησαν οι περισσότεροι γονείς, που συχνά δυσκολεύει την κατανόηση, την επικοινωνία και τελικά τη σύνδεση με τους εφήβους.

Μήπως όμως και οι ενήλικες συχνά λειτουργούμε με τον ίδιο τρόπο;

Αν το σκεφτούμε, η καθημερινότητά μας είναι γεμάτη βιασύνη, άγχος, υπερκατανάλωση και ατελείωτο scrolling που μας οδηγούν σχεδόν μόνιμα σε μια κατάσταση συνεχούς διέγερσης. Δυσκολευόμαστε να σταματήσουμε, να ηρεμήσουμε, να είμαστε πραγματικά παρόντες στη στιγμή. Να κοιτάξουμε τον διπλανό μας στα μάτια. Να τον ακούσουμε χωρίς να επέμβουμε και χωρίς να του ασκήσουμε αμέσως κριτική.

Και κάπου εδώ ίσως αξίζει να αναρωτηθούμε: Ποια εικόνα βλέπουν τα παιδιά μέσα από εμάς; Τι μήνυμα μπορεί τελικά να περνά στα παιδιά μέσα από όλα αυτά, χωρίς πολλές φορές να το αντιλαμβανόμαστε;

Πόσες φορές επιλέξαμε να δούμε ένα αστείο βίντεο στο κινητό μας αντί να έχουμε μια αστεία στιγμή μεταξύ μας; Πόσες φορές παίξαμε στο κινητό αντί να βγάλουμε ένα, σκονισμένο πια, επιτραπέζιο; Πόσες φορές φάγαμε γρήγορα αντί να καθίσουμε όλοι μαζί στο τραπέζι; Όχι απαραίτητα για να συζητήσουμε αλλά για να νιώσει ο ένας την παρουσία του άλλου. Πόσες φορές κλάψαμε, αγχωθήκαμε, φοβηθήκαμε και δεν το κατάλαβε κανείς; Πιεστήκαμε στη δουλειά ή βαρεθήκαμε στο σπίτι, αλλά δεν το μοιραστήκαμε ποτέ με κάποιον; Ναι, η καθημερινότητά μας είναι αδιαμφισβήτητα δύσκολη και απαιτητική αλλά πότε ήταν η τελευταία φορά που γελάσαμε με την ψυχή μας;

Μήπως τελικά, μικροί και μεγάλοι, προσπαθούμε να καλύψουμε εσωτερικά κενά μέσα από τρόπους που προσφέρουν στιγμιαία ανακούφιση αλλά όχι ουσιαστική πληρότητα;

Που χάθηκε η μοναδικότητά μας; Που χάθηκαν τα όνειρα και οι επιθυμίες μας;

Η μουσική μας ένωνε και θα μας ενώνει πάντα. Ας είναι αυτό το τραγούδι η ευκαιρία για αναστοχασμό και ουσιαστική συζήτηση. Ας το ακούσουμε μέσα από τα δικά τους μάτια.

Και ας μην βιαστούμε - αυτή τη φορά - να κρίνουμε.

Ίσως τελικά πίσω από κάθε «φέρ’ το» να κρύβεται μια βαθύτερη ανάγκη των εφήβων: να νιώσουν ότι κάτι τους γεμίζει πραγματικά. Και εκεί είναι που η παρουσία μας, ως γονείς, παραμένει πιο σημαντική από ποτέ.

Ας κινηθούμε και εμείς, οι μεγάλοι, στο ρυθμό του τραγουδιού μαζί τους και ας αναρωτηθούμε πρώτα τι είναι αυτό που χρειάζεται να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι, πριν προσπαθήσουμε να διδάξουμε κάτι στα παιδιά μας. Το παράδειγμά μας θα τους δείξει τον δρόμο.

Και τότε ίσως να μην έχει καμία σημασία η θέση που θα πάρουμε στον διαγωνισμό. Γιατί θα έχουμε ήδη κερδίσει.

Ζήνα Μπερίκου – Σύμβουλος Μαθητών, Γονέων & Επαγγελματικού Προσανατολισμού