Θεοκρατία ή πολεμοκρατία;

Το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν δέχθηκε το μεγαλύτερο πλήγμα από την εγκαθίδρυση της ισλαμικής δημοκρατίας με την εξόντωση του θρησκευτικού ηγέτη Αλί Χαμενεΐ, όπως και πολλών υψηλόβαθμων στελεχών του καθεστώτος. Αυτή η εξέλιξη όμως δεν προεξοφλεί την πτώση του. Το καθεστώς, παρά τις συνεχείς μαχητικές διαμαρτυρίες εναντίον του, έχει ρίζες στην ιρανική κοινωνία και οι φρουροί της Επανάστασης δεν έχουν δώσει δείγματα ότι μπορεί να στραφούν εναντίον των πνευματικών τους ηγετών.

Μπορεί οι δηλώσεις Τραμπ και Νετανιάχου να αποπνέουν αισιοδοξία για την έκβαση της επιχείρησής τους, τα πράγματα όμως είναι πιο σύνθετα. Μια πολεμική επιχείρηση, ειδικά για αυτόν που διαθέτει συντριπτική στρατιωτική υπεροπλία δεν τον οδηγεί αυτόματα στη νίκη. Αυτό έχει φανεί πολλές φορές στο παρελθόν ειδικά στην περιοχή. Ο αμερικανικός στρατός έκανε έναν πόλεμο στο Αφγανιστάν επί 20 χρόνια και στο τέλος παρέδωσε την εξουσία σ’ αυτούς τους οποίους πήγε να διώξει. Στο Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία η αλλαγή, η πτώση των δικτατόρων, δεν οδήγησε στην ειρήνη. Αντιθέτως παγιώθηκε μια χαοτική κατάσταση με πολλά κέντρα εξουσίας, μικρές ή μεγαλύτερες ένοπλες ομάδες που διεκδικούν μερίδιο στη νομή της εξουσίας.

Η πολυτάραχη Μέση Ανατολή δοκιμάζεται για μία ακόμα φορά, με το μέλλον της νέας σύγκρουσης να μην είναι ορατή. Το δίλλημα πάντως στο οποίο καλούμαστε να απαντήσουμε δεν είναι Θεοκρατία ή πολεμοκρατία, καθώς τίποτα από τα δύο δεν εγγυάται ένα ασφαλές μέλλον.