Αυτά που νομίζαμε ότι ξέραμε για τους ταχύτερους σπρίντερ είναι λάθος, διαπιστώνουν επιστήμονες

Σύμφωνα με την μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Sports Medicine, η ταχύτητα δεν προκύπτει από μία συγκεκριμένη «σωστή» τεχνική, αλλά από τη δυναμική αλληλεπίδραση ανάμεσα στο σώμα του αθλητή, το περιβάλλον και το προπονητικό του υπόβαθρο. Οι συγγραφείς, με επικεφαλής επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Φλίντερς της Αυστραλίας και με τη συμμετοχή ερευνητών από ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, προσεγγίζουν το σπριντ μέσα από το πρίσμα των δυναμικών συστημάτων.

Αντί να αναζητά έναν καθολικό τρόπο τρεξίματος, η μελέτη δείχνει ότι παράγοντες όπως ο συντονισμός, η δύναμη, η μηχανική των άκρων και τα ατομικά σωματικά χαρακτηριστικά συνδυάζονται διαφορετικά σε κάθε αθλητή.

Αυτό, σύμφωνα με τους ερευνητές, εξηγεί γιατί οι κορυφαίοι σπρίντερ μπορεί να φαίνονται πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους ακόμη και όταν τρέχουν με μέγιστη ταχύτητα. Ο Δρ. Ντίλαν Χικς, επιστήμονας της κίνησης Πανεπιστήμιο Φλίντερς και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, σημειώνει ότι για δεκαετίες η προπονητική των σπριντ βασιζόταν συχνά στην ιδέα πως όλοι οι αθλητές πρέπει να κινούνται με έναν προκαθορισμένο τρόπο. «Όμως, η έρευνά μας δείχνει ότι το σπριντ είναι πολύ πιο σύνθετο. Οι καλύτεροι αθλητές στον κόσμο δεν τρέχουν όλοι με τον ίδιο τρόπο. Αυτό που μοιράζονται δεν είναι μία τεχνική, αλλά η ικανότητα να οργανώνουν αποτελεσματικά το σώμα τους υπό πίεση, και αυτό διαφέρει για κάθε σπρίντερ», λέει.

Το παράδειγμα του Γκουτ Γκουτ

Χαρακτηριστικό παράδειγμα που αναφέρεται στη μελέτη είναι ο ανερχόμενος Αυστραλός σπρίντερ Γκουτ Γκουτ. Αν και συχνά συγκρίνεται με τον Γιουσέιν Μπολτ, οι ερευνητές υπογραμμίζουν ότι η ταχύτητά του δεν προέρχεται από μίμηση ενός άλλου αθλητή, αλλά από τα δικά του φυσικά και μηχανικά χαρακτηριστικά. Το μεγάλο μήκος διασκελισμού, η ισχύς, οι ελαστικές ιδιότητες και ο νευρομυϊκός έλεγχος συνδυάζονται ώστε να διαμορφώνουν το δικό του αγωνιστικό μοτίβο.

Οι επιστήμονες τονίζουν επίσης ότι η τεχνική στο σπριντ δεν είναι στατική. Μεταβάλλεται καθώς ο αθλητής επιταχύνει, φτάνει στη μέγιστη ταχύτητα και στη συνέχεια αρχίζει να κουράζεται. Αυτές οι αλλαγές δεν πρέπει απαραίτητα να θεωρούνται λάθη, αλλά φυσιολογικό και απαραίτητο μέρος της προσπάθειας σε υψηλή ταχύτητα. Ακόμη και η μεταβλητότητα στην κίνηση, που συχνά αντιμετωπίζεται ως κάτι που πρέπει να διορθωθεί, μπορεί να βοηθά τους αθλητές να προσαρμόζονται και να βελτιώνονται, αναφέρει το Science Daily.

Αλλαγές στον τρόπο προπόνησης

Τα ευρήματα θα μπορούσαν να αλλάξουν και τον τρόπο προπόνησης. Αντί για συνεχή επανάληψη ασκήσεων με στόχο την αντιγραφή ενός συγκεκριμένου προτύπου, οι ερευνητές προτείνουν τη δημιουργία προπονητικών συνθηκών που επιτρέπουν στους αθλητές να πειραματίζονται με διαφορετικά μοτίβα κίνησης. Οι προπονητές μπορούν, για παράδειγμα, να μεταβάλλουν την απόσταση των εμποδίων, την επιφάνεια τρεξίματος ή τον ρυθμό, ώστε κάθε αθλητής να ανακαλύπτει πιο αποδοτικούς τρόπους κίνησης για το δικό του σώμα.

• Διαβάστε ακόμη:
  Γιατί κάποιοι αθλητές γίνονται όλο και καλύτεροι όσο γερνάνε; Η νευροεπιστήμη έχει την απάντηση

Η προσέγγιση αυτή, εκτιμούν οι ερευνητές, μπορεί να επηρεάσει και τον εντοπισμό νέων ταλέντων. Αντί οι νεαροί σπρίντερ να αξιολογούνται με βάση μια άκαμπτη λίστα τεχνικών χαρακτηριστικών, οι προπονητές θα μπορούσαν να δίνουν μεγαλύτερη σημασία στον φυσικό τρόπο κίνησης, στη δομή του σώματος, στο προφίλ δύναμης και στον προσωπικό ρυθμό κάθε αθλητή.

Ο Δρ. Χικς εκτιμά ότι αυτή η οπτική ίσως βοηθά να εξηγηθεί η πρόσφατη ανάδειξη υποσχόμενων Αυστραλών σπρίντερ, όπως ο Λάχλαν Κένεντι και ο Γκουτ Γκουτ. «Όταν ένας αθλητής υποστηρίζεται ώστε να κινείται με τρόπο που ταιριάζει στη δομή του, στο προφίλ δύναμής του και στον φυσικό του ρυθμό, η απόδοσή του επιταχύνεται. Βλέπουμε τι είναι δυνατό όταν η ατομικότητα “αγκαλιάζεται”, αντί να καταστέλλεται», καταλήγει.