Αστρονόμος ανακάλυψε συντομότερη διαδρομή προς τον Άρη, παρακολουθώντας την πορεία ενός αστεροειδούς

Στη μελέτη του που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Acta Astronautica, ο αστρονόμος Μαρσέλο ντε Ολιβέιρα Σόουζα, του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Βόρειου Ρίο ντε Τζανέιρο, ακολούθησε την προβλεπόμενη τροχιά του αστεροειδούς 2001 CA21 για να αναζητήσει μια νέα διαδρομή προς τον Άρη.

Από τη Γη στον Άρη

Ο σχεδιασμός αποστολών στον Άρη εξαρτάται απόλυτα από τη γεωμετρία των τροχιών. Η απόσταση ανάμεσα στους δύο πλανήτες μεταβάλλεται συνεχώς, καθώς κινούνται γύρω από τον Ήλιο. Η ευνοϊκότερη περίοδος εμφανίζεται περίπου κάθε 26 μήνες, όταν η Γη περνά ανάμεσα στον Ήλιο και τον Άρη, στη λεγόμενη αντίθεση του Άρη. Τότε ανοίγουν συνήθως τα κατάλληλα «παράθυρα» εκτόξευσης.

Ο Σόουζα διερεύνησε αν, μέσα σε αυτά τα παράθυρα, θα μπορούσαν να υπάρχουν λιγότερο προφανείς διαδρομές. Αντί να ξεκινήσει μόνο από την κλασική πλανητική γεωμετρία, ακολούθησε την πρώιμη προβλεπόμενη τροχιά ενός κοντινού στη Γη αστεροειδούς, ο οποίος διασταυρώνεται με τις τροχιές τόσο της Γης όσο και του Άρη, αναφέρει το Gizmodo.

Τρία παράθυρα εκτόξευσης

Όταν ένας αστεροειδής εντοπίζεται για πρώτη φορά, οι αστρονόμοι παρακολουθούν την κίνησή του στον ουρανό για να υπολογίσουν την τροχιά του γύρω από τον Ήλιο. Καθώς προστίθενται νέες παρατηρήσεις, οι υπολογισμοί γίνονται ακριβέστεροι. Στην περίπτωση του 2001 CA21, όμως, ακόμη και τα αρχικά δεδομένα αποδείχθηκαν χρήσιμα, επειδή περιέγραφαν μια έντονα ελλειπτική τροχιά, με επίπεδο κοντά σε εκείνο της τροχιάς της Γης.

Ο ερευνητής αναζήτησε διαδρομές προς τον Άρη που να αποκλίνουν λιγότερο από πέντε μοίρες από την κλίση της τροχιάς του αστεροειδούς, επιτρέποντας θεωρητικά μια πιο άμεση πτήση. Εξέτασε τρία μελλοντικά παράθυρα εκτόξευσης, στις αντιθέσεις του Άρη το 2027, το 2029 και το 2031. Από αυτά, μόνο το 2031 έδειξε ευνοϊκή ευθυγράμμιση ανάμεσα στη Γη, τον Άρη και το τροχιακό επίπεδο του αστεροειδούς.

153 ή 226 ημέρες

Η μελέτη κατέληξε σε δύο πιθανά προφίλ αποστολής μετ’ επιστροφής για το 2031: το ένα με συνολική διάρκεια περίπου 153 ημερών και το άλλο περίπου 226 ημερών. Πρόκειται για θεωρητικές τροχιές και όχι για άμεσα εφαρμόσιμο σχέδιο αποστολής, αλλά δείχνουν έναν νέο τρόπο σκέψης στον διαπλανητικό σχεδιασμό.

Οι αστεροειδείς παρακολουθούνται κυρίως ως πιθανές απειλές για τη Γη. Η νέα εργασία δείχνει ότι τα ίδια αντικείμενα μπορεί να λειτουργήσουν και ως χάρτες πλοήγησης, βοηθώντας τους επιστήμονες να αναζητήσουν ταχύτερες διαδρομές μέσα στο ηλιακό μας σύστημα.