Επιστήμονας λέει ότι στην «Κόλαση» ο Δάντης περιγράφει πρόσκρουση αστεροειδούς στη Γη

Σύμφωνα με νέα έρευνα που παρουσιάστηκε προ ημερών στο ετήσιο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Ένωση Γεωεπιστημών, το πρώτο μέρος του επικού ποιήματος «Η Θεία Κωμωδία» μπορεί να διαβαστεί και ως ένα πρώιμο νοητικό πείραμα πάνω στη φυσική των προσκρούσεων, αιώνες πριν από την ανάπτυξη της σύγχρονης επιστήμης των μετεωριτών.

Ο Τίμοθι Μπέρμπερι, από το Πανεπιστήμιο Μάρσαλ στις ΗΠΑ, υποστηρίζει ότι ο Δάντης δεν περιέγραψε απλώς την πτώση του Σατανά ως πνευματική έκπτωση από τη Θεία Χάρη. Κατά την ερμηνεία του, ο ποιητής ενδέχεται να φαντάστηκε ένα πολύ πιο υλικό και καταστροφικό γεγονός: την πρόσκρουση ενός τεράστιου σώματος στη Γη, ικανού να παραμορφώσει τον ίδιο τον πλανήτη.

Ο μετεωρίτης, η Κόλαση και το Καθαρτήριο

Στο κλασικό χριστιανικό πλαίσιο, η κάθοδος του Εωσφόρου στην Κόλαση ερμηνεύεται ως η τιμωρία της ύβρεως και της ανταρσίας απέναντι στον Θεό. Ο Μπέρμπερι, όμως, προτείνει μια παράλληλη γεωφυσική ανάγνωση. Ο Σατανάς αντιμετωπίζεται σαν ένα γιγάντιο, υψηλής ταχύτητας σώμα, το οποίο χτυπά το νότιο ημισφαίριο και κατευθύνεται προς το κέντρο της Γης, αναφέρει το Science Daily.

Σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, η τεράστια ενέργεια της σύγκρουσης μετατοπίζει υλικό και ωθεί ξηρά προς το βόρειο ημισφαίριο, δημιουργώντας την Κόλαση ως έναν κολοσσιαίο κρατήρα που εκτείνεται από τα έγκατα της Γης προς τα πάνω. Παράλληλα, το υλικό που εκτοπίζεται από την πρόσκρουση σχηματίζει στην αντίθετη πλευρά του πλανήτη το Όρος του Καθαρτηρίου.

Ο Σατανάς ως αστεροειδής

Ο Μπέρμπερι παραλληλίζει την καταστροφή που υπονοείται στο έργο με την πρόσκρουση του Τσιξουλούμπ, του αστεροειδούς που συνδέεται με την εξαφάνιση των δεινοσαύρων. Σε αυτή την ανάγνωση, ο Σατανάς θυμίζει ένα επιμήκες ουράνιο σώμα, παρόμοιο σε σχήμα με το διαστρικό αντικείμενο Οουμουαμούα, το οποίο φτάνει στη Γη με αρκετή ενέργεια ώστε να προκαλέσει πλανητικής κλίμακας γεωλογική αναδιάταξη.

Οι εννέα κύκλοι της Κόλασης

Η μελέτη επανεξετάζει και τους περίφημους εννέα κύκλους της Κόλασης. Αντί να θεωρηθούν αποκλειστικά συμβολικά επίπεδα αμαρτίας και τιμωρίας, υποστηρίζεται ότι θυμίζουν τους ομόκεντρους δακτυλίους τεράστιων λεκανών πρόσκρουσης, όπως αυτές που παρατηρούνται στη Σελήνη, στην Αφροδίτη και σε άλλα σώματα του Ηλιακού Συστήματος. Με άλλα λόγια, ο Δάντης φέρεται να περιγράφει, έστω διαισθητικά και ποιητικά, γεωμορφές που η πλανητική επιστήμη θα αναγνώριζε πολλούς αιώνες αργότερα.

Ο Μπέρμπερι συνδέει επίσης την περιγραφή με έννοιες όπως η τελική ταχύτητα και η διείσδυση στον φλοιό, δηλαδή με το πώς συμπεριφέρονται εξαιρετικά μεγάλα σώματα όταν συγκρούονται με έναν πλανήτη. Η προσέγγιση επεκτείνεται ακόμη και στην κοσμολογία του «Παραδείσου» (του τρίτου μέρους της «Θείας Κωμωδίας»), όπου ορισμένοι μελετητές έχουν εντοπίσει σχήματα σκέψης που θυμίζουν μη ευκλείδεια γεωμετρία.

Ένα απρόσμενο νοητικό πείραμα

Η σημασία της ερμηνείας δεν περιορίζεται στη φιλολογία. Ο Μπέρμπερι υποστηρίζει ότι μύθοι, θρησκευτικές αφηγήσεις και λογοτεχνικά έργα μπορούν να διατηρούν μνήμες ή διαισθήσεις για φυσικές καταστροφές και κοσμικές απειλές, πολύ πριν αυτές εξηγηθούν επιστημονικά. Σε μια εποχή όπου η αριστοτελική παράδοση έβλεπε τους ουρανούς ως τέλειους και αμετάβλητους, ο Δάντης ίσως φαντάστηκε τα ουράνια σώματα ως δυνάμεις ικανές να μεταμορφώσουν βίαια τη Γη.

Έτσι, η Θεία Κωμωδία μπορεί να ιδωθεί όχι μόνο ως κορυφαίο λογοτεχνικό και θεολογικό έργο, αλλά και ως ένα απρόσμενο γεωφυσικό νοητικό πείραμα, που συνομιλεί, έστω από μεγάλη απόσταση, με τη σύγχρονη επιστήμη των προσκρούσεων.