Δεκατέσσερα σημεία μέσα στην αμφισημία

Το πρώτο που παρατηρεί κανείς ήδη από την αρχή του κειμένου είναι ότι το Ιράν κατάφερε να περιλάβει στο κείμενο και τον Λίβανο, στον οποίο προβλέπεται πλήρης κατάπαυση του πυρός. Αυτό βέβαια, καθώς το Ισραήλ δεν κάθεται στο τραπέζι, μοιάζει περισσότερο με μία ευχή.

Το σημαντικό, όχι μόνο για τους εμπόλεμους, αλλά και για όλον τον πλανήτη είναι ότι ανοίγουν τα στενά του Ορμούζ, να σταματήσουν οι αποκλεισμοί και από τις δύο πλευρές και να επανέλθει η κίνηση στην κατάσταση πριν από τον πόλεμο, μέσα σε 30 μέρες.

Το επίσης σημαντικό είναι ότι προβλέπεται σχέδιο ανοικοδόμησης του Ιράν με ένα ποσό που αναφέρεται και φτάσει τα 300 δισ. δολάρια, χωρίς να υπάρχει μια περαιτέρω αναφορά για την πηγή των κεφαλαίων. Πώς οι «περιφερειακοί σύμμαχοι» των ΗΠΑ θα επενδύσουν στην ανοικοδόμηση μιας χώρας, με την οποίαν μέχρι πρότινος ήταν σε πόλεμο παραμένει άγνωστο.

Με το σχέδιο συμφωνίας πολλά από τα πλέον καυτά θέματα, όπως το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν σπρώχνονται σε ένα απροσδιόριστο μέλλον, προφανώς γιατί σε αυτή τη φάση συμφέρει και τις δύο πλευρές να το κάνουν.

Μην ξεχνάμε ότι δεν μιλάμε ακριβώς για συμφωνία, μιλάμε για ένα «μνημόνιο κατανόησης» που ουσιαστικά είναι καταγραφή καλών προθέσεων. Η οριστική ειρήνη στην περιοχή όμως έχει πολύ δρόμο μπροστά της. Όσο καλές προθέσεις και αν υπάρχουν. Γιατί είναι γνωστό ότι «ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις».