Megalopolis: Το «στοίχημα» των 120 εκατ. του Κόπολα που αρνείται να... τελειώσει

Μετά από δεκαετίες προσμονής, το Megalopolis –το τόσο προσωπικό, αυτοχρηματοδοτούμενο όραμα του Φράνσις Φορντ Κόπολα– κυκλοφόρησε το φθινόπωρο του 2024 και κατέρρευσε εμπορικά, συγκεντρώνοντας 14 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως μόλις σε προϋπολογισμό που άγγιξε τα 120. εκατομμύρια.

Κι όμως, έναν χρόνο αργότερα, η ταινία αρνείται να εξαφανιστεί, μετατρεπόμενη σε ένα ιδιότυπο πολιτιστικό φαινόμενο που συνεχώς επαναδιεκδικεί τον χώρο του.

Η ταινία, με πρωταγωνιστή τον Άνταμ Ντράιβερ στον ρόλο ενός οραματιστή αρχιτέκτονα που μπορεί να «παγώνει» τον χρόνο και φιλοδοξεί να σώσει μια παρακμιακή, υβριδική Ρώμη–Νέα Υόρκη, δεν κατάφερε να συγκινήσει το ευρύ κοινό, ούτε καν με εντυπωσιακές προβολές Imax και ζωντανά. περφόρμανς.

Παρά την εκλεκτική διανομή –με τους Λόρενς Φίσμπερν, Όμπρεϊ Πλάζα, μέλη της οικογένειας Κόπολα και μια σειρά από αμφιλεγόμενες παρουσίες– η Μεγαλόπολη δεν μπήκε ποτέ σοβαρά στη συζήτηση των βραβείων.

Και όμως, αντί να ακολουθήσει την καθιερωμένη διαδρομή της λήθης μέσω streaming, η ταινία αποσύρθηκε γρήγορα από τις ψηφιακές πλατφόρμες και μετατράπηκε σε «σπάνιο αντικείμενο».

Στη θέση της μαζικής διανομής, ο Κόπολα επέλεξε τον έλεγχο: περιοδεία προβολών σε έξι πόλεις με δίωρες διαλέξεις για τον χρόνο, την εργασία και τον πόλεμο, επανέκδοση της Πρωτοχρονιάς –με στόχο να γίνει παραδοσιακή παράδοση– και υπόθεση για μια νέα, εκτεταμένη έκδοση με τίτλο. Μεγαλόπολη Αδέσμευτη.

Παράλληλα, το ντοκιμαντέρ Megadoc του Μάικ Φίγκις επιχειρεί να χαρτογραφήσει τη χαοτική, πολυετή πορεία της δημιουργίας, αποκαλύπτοντας εναλλακτικές εκδοχές, δοκιμαστικές αναγνώσεις με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο και την Ούμα Θέρμαν, ακόμη και πρόβες με έναν νεαρό Ράιαν Γκόσλινγκ. Περισσότερο από συμπληρωματικό υλικό, λειτουργεί ως αυτόνομο παράθυρο στον μύθο που ο ίδιος ο Κόπολα χτίζει γύρω από την ταινία του.

Η στρατηγική αυτή μοιάζει ταυτόχρονα γενναία και αμφίβολη. Από τη μία, αντιστέκεται στη φευγαλέα, αναλώσιμη φύση της σύγχρονης κινηματογραφικής κουλτούρας του streaming. Από την άλλη, αγγίζει τα όρια της αυτομυθοποίησης, επιχειρώντας να επιβάλει τεχνητά το καθεστώς «cult» σε μια ταινία που το κοινό δεν έχει επιλέξει ως τέτοια.

Ίσως, τελικά, το Megalopolis να μην έχει να προσφέρει σαφείς απαντήσεις για το μέλλον της κοινωνίας –όπως ισχυρίζεται– αλλά κάτι διαφορετικό: μια παράδοξη, επίμονη εμπειρία κινηματογραφικής παρουσίας. Ένα έργο που, ανεξαρτήτως αποτυχίας, επιμένει να υπάρχει, διεκδικώντας τον δικό του χώρο στον χρόνο.