Πώς το «A Knight of the Seven Kingdoms» έκανε το Game of Thrones ξανά συναρπαστικό

Υπήρχε λόγος για σκεπτικισμό. Το Game of Thrones ολοκληρώθηκε με έναν κύκλο που δίχασε το κοινό, ενώ το House of the Dragon δυσκολεύτηκε να αποφύγει τη βαριά, συχνά κουραστική, προσέγγιση της μυθολογίας του Westeros. Η κόπωση δεν ήταν απλώς δημιουργική – ήταν και συναισθηματική. Για πολλούς θεατές, η επιστροφή σε αυτόν τον κόσμο έμοιαζε περισσότερο με υποχρέωση παρά με προσμονή.

Κι όμως, το A Knight of the Seven Kingdoms κατάφερε κάτι απροσδόκητο: να υπενθυμίσει γιατί αυτό το σύμπαν αγαπήθηκε εξαρχής. Αντί για περίπλοκες δυναστείες, δαιδαλώδεις γενεαλογίες και χαρακτήρες με ονόματα σχεδόν πανομοιότυπα, η σειρά επιλέγει μια σχεδόν ριζοσπαστική απλότητα. Η ιστορία, στον πυρήνα της, αφορά έναν άνθρωπο με έναν ξεκάθαρο στόχο. Όχι την τύχη του κόσμου. Όχι προφητείες. Μόνο μια βαθιά ανθρώπινη επιθυμία.

Ο Σερ Ντάνκαν ο Ψηλός – ο Dunk – λειτουργεί ως το ιδανικό αντίβαρο στην υπερφόρτωση των προηγούμενων σειρών. Δεν είναι ιδιοφυΐα στρατηγικής ούτε σκοτεινός αντιήρωας. Είναι ένας χαρακτήρας άμεσος, ειλικρινής, σχεδόν αφοπλιστικά συμπαθής. Και ακριβώς αυτή η καθαρότητα κινήτρων επιτρέπει στη σειρά να αναπνεύσει αφηγηματικά. Ο θεατής δεν χρειάζεται χάρτες, οικογενειακά δέντρα ή παράλληλη μελέτη. Χρειάζεται μόνο συναισθηματική εμπλοκή.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η σειρά στερείται έντασης. Αντιθέτως, οι στιγμές βίας και δραματικής κορύφωσης αποκτούν μεγαλύτερο βάρος ακριβώς επειδή η αφήγηση είναι πιο λιτή. Όταν γνωρίζεις έναν χαρακτήρα σε προσωπικό επίπεδο, κάθε κίνδυνος μοιάζει πιο απτός, κάθε τραυματισμός πιο ουσιαστικός. Η βαρβαρότητα δεν λειτουργεί ως θέαμα, αλλά ως δραματικό εργαλείο.

Εξίσου σημαντική είναι η αλλαγή τόνου. Το ελαφρύτερο ύφος – χωρίς να διολισθαίνει σε παρωδία – προσθέτει μια σπάνια αίσθηση ευελιξίας στο franchise. Το Westeros παύει να είναι αποκλειστικά ένας κόσμος μόνιμης τραγωδίας και γίνεται ένα πεδίο όπου χωρούν και η περιπέτεια, και το χιούμορ, και η τρυφερότητα.

Η επιτυχία της σειράς υποδηλώνει κάτι ευρύτερο για το μέλλον του σύμπαντος. Ίσως η βιωσιμότητα του Game of Thrones να μην βρίσκεται στην κλιμάκωση, αλλά στη συρρίκνωση. Μικρότερες ιστορίες. Πιο σφιχτές σεζόν. Εστίαση στους χαρακτήρες αντί για τη μυθολογία ως αυτοσκοπό.

Για ένα franchise που κινδύνευσε να γίνει συνώνυμο της υπερβολής, το «A Knight of the Seven Kingdoms» μοιάζει σχεδόν με επανεκκίνηση φιλοσοφίας. Και αν αυτή είναι πράγματι η νέα κατεύθυνση, τότε το Westeros ίσως μόλις βρήκε ξανά τον λόγο ύπαρξής του.