Η Φωτεινή Βελεσιώτου «Επί Σκηνής»: «Το ρεμπέτικο είναι φάρος για μένα»

«Νομίζω ότι το ένα είναι συνέχεια του άλλου με έναν τρόπο. Για μένα η εκπαιδευτική μου καριέρα, αν το πούμε έτσι –που δεν είναι καριέρα, είναι λειτούργημα το έργο του εκπαιδευτικού– επί 24 χρόνια μου έδωσε πάρα πολλά πράγματα. Μου γέμισε την ψυχή, ''έκλεψα'' από την παιδικότητα των παιδιών και όλο αυτό με βοηθάει και σήμερα να πορεύομαι. Νομίζω ότι το να διδάσκεις παιδάκια ή να τραγουδάς σε ενήλικες είναι κάτι πάρα πολύ όμορφο. Γιατί το χειροκρότημα δεν είναι μόνο αυτό καθαυτό. Το χειροκρότημα είναι τα μάτια των ανθρώπων, είτε είναι μωρά 5,5 χρονών ή 7 ή 12, είτε είναι άνθρωποι από 20 έως 80».

Μετά την καριέρα της στον εκπαιδευτικό τομέα, η Φωτεινή Βελεσιώτου αποφάσισε να το «γυρίσει» στο τραγούδι, και το έκανε με μεγάλη επιτυχία.

«Όλα τα τραγούδια τα επιλέγω με βάση τον στίχο και τη μουσική, να ακουμπάνε την ψυχή μου πρώτα απ’ όλα, γιατί αλλιώς δεν μπορώ να τα τραγουδήσω καλά» λέει η Φωτεινή Βελεσιώτου.

Παράλληλα, δεν κρύβει την αγάπη της για το ρεμπέτικο, το οποίο χαρακτηρίζει «φάρο» στη διαδρομή της:

«Το ρεμπέτικο είναι η αρχή, είναι ο λόγος για τον οποίο σήμερα εγώ τραγουδάω. Έτσι ξεκίνησα. Άκουσα ρεμπέτικα στα 18 μου για πρώτη φορά, δεν ήξερα ότι υπήρχε αυτό το είδος μουσικής. Σε μια εποχή που άρχισα να ψάχνω τον εαυτό μου, πηγαίνοντας για σπουδές στη Θεσσαλονίκη, με σμίλεψε το ρεμπέτικο. Ακούγοντας Τσιτσάνη, Μάρκο, Χατζηχρήστο και όλους τους μεγάλους ρεμπέτες πήρα ώθηση να ψάξω όλο και περισσότερο αυτό το τραγούδι. Για μένα είναι φάρος το ρεμπέτικο και ένα ανεπανάληπτο είδος μουσικής».

Όταν την ρωτήσαμε πως αντιδρά όταν της λένε πως η φωνή της μοιάζει με εκείνη της Σωτηρίας Μπέλλου εκείνη απαντάει:

«Είναι τιμή να το λένε αυτό για μένα, αλλά η Σωτηρία Μπέλλου ήταν μοναδική και ανεπανάληπτη. Ίσως τραγουδάμε στον ίδιο τόνο τα τραγούδια και πολλά τραγούδια από το ρεπερτόριό της τα λέω κι εγώ. Για μένα ό,τι έχει πει η Μπέλλου είναι ανεπανάληπτο. Ίσως αυτό κάνει τον κόσμο να με παρομοιάζει μαζί της, αλλά θα το πω ξανά: η Σωτηρία Μπέλλου ήταν μία και μοναδική».

Με μια πορεία που συνδέεται βαθιά με το λαϊκό και το ρεμπέτικο τραγούδι, η Φωτεινή Βελεσιώτου συνεχίζει να συναντά το κοινό της μέσα από ζωντανές εμφανίσεις και τραγούδια που «ακουμπούν την ψυχή».

Η αγαπημένη ερμηνεύτρια ετοιμάζεται να ανέβει στη σκηνή του Κύτταρο Live Club στις 16 και 23 Μαρτίου μαζί με την Κική Μαυρίδου, παρουσιάζοντας –όπως λέει– «μια ανθολογία τραγουδιών της ελληνικής μουσικής».

Μιλώντας στο CNN Greece, η ερμηνεύτρια εξηγεί επίσης πως η ενεργή παρουσία στη σκηνή αποτελεί για εκείνη πηγή ζωής:

«Μου δίνει πολύ μεγάλη ζωή και διάθεση να συνεχίσω να ονειρεύομαι και να σχεδιάζω καινούρια πράγματα».

Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη με την Φωτεινή Βελεσιώτου:

Λοιπόν, «Με κυνηγούν οι μέλισσες» μαζί με την Κική Μαυρίδου στο Κύτταρο. Πείτε μας τι θα δει ο κόσμος και γιατί να έρθει.

Φωτεινή Βελεσιώτου: Στις 16 και στις 23 Μαρτίου, με ώρα έναρξης 9 ακριβώς επειδή είναι καθημερινή ημέρα, θα είμαστε με την Κική Μαυρίδου, η οποία θα βάλει τις πινελιές της ώστε τα τραγούδια που έχουν χαρά, συγκίνηση και γέλιο να περάσουν στον κόσμο.

Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που κάνω μια ανατροπή. Δηλαδή λέω και τραγούδια που δεν είχα τολμήσει να αγγίξω όλα αυτά τα προηγούμενα χρόνια. Είναι ένα δέλεαρ και για μένα να ακουμπήσω κι άλλα είδη μουσικής και για τον κόσμο που θα έρθει να μας ακούσει.

Είναι χαρά για μένα που έχω φέτος την ευτυχία να έχω κοντά μου τέσσερις μουσικούς, τέσσερα νέα παιδιά: τον Δημήτρη Πασδάνη, την Αγγελική Παρδάλη, τον Ανέστη Τσαρτσιανίδη και τον Μάνο Ναζλή. Κάνουν πραγματικά παπάδες και με φροντίζουν τόσο πολύ. Είναι τέσσερα άτομα και είναι σαν να είναι είκοσι τέσσερα.

Ξεκινήσατε την επαγγελματική σας μουσική πορεία μετά από μια άλλη καριέρα. Πώς ήταν αυτή η μετάβαση από τη διδασκαλία στη σκηνή;

Φωτεινή Βελεσιώτου: Νομίζω ότι το ένα είναι συνέχεια του άλλου με έναν τρόπο. Για μένα η εκπαιδευτική μου καριέρα, αν το πούμε έτσι –που δεν είναι καριέρα, είναι λειτούργημα το έργο του εκπαιδευτικού– επί 24 χρόνια μου έδωσε πάρα πολλά πράγματα. Μου γέμισε την ψυχή, «έκλεψα» από την παιδικότητα των παιδιών και όλο αυτό με βοηθάει και σήμερα να πορεύομαι.

Νομίζω ότι το να διδάσκεις παιδάκια ή να τραγουδάς σε ενήλικες είναι κάτι πάρα πολύ όμορφο. Γιατί το χειροκρότημα δεν είναι μόνο αυτό καθαυτό. Το χειροκρότημα είναι τα μάτια των ανθρώπων, είτε είναι μωρά 5,5 χρονών ή 7 ή 12, είτε είναι άνθρωποι από 20 έως 80.

Πολλές ερμηνείες σας προκαλούν συγκίνηση. Εσάς ποιο τραγούδι σας συγκινεί περισσότερο;

Φωτεινή Βελεσιώτου: Έχω πει πολλά τραγούδια που με συγκινούν ιδιαιτέρως και όλα τα επιλέγω με βάση τον στίχο και τη μουσική, να ακουμπάνε την ψυχή μου πρωτίστως. Γιατί αλλιώς δεν μπορώ να το τραγουδήσω καλά.

Για μένα το τραγούδι που με συγκινεί ιδιαίτερα είναι η «Στάχτη» του Μίνωα Μάτσα και της Ελένης Φωτάκη. Είναι ένα τραγούδι που γράφτηκε το 2014, αν δεν απατώμαι, και απευθυνόταν στον Δημήτρη Μητροπάνο που όμως δυστυχώς δεν πρόλαβε να το ερμηνεύσει γιατί έφυγε. Και ανατέθηκε ο ρόλος σε μένα. Είναι από τα τραγούδια που μου σηκώνουν ακόμα την τρίχα.

Πώς αντιδράτε όταν πολλοί λένε ότι η φωνή σας θυμίζει τη Σωτηρία Μπέλλου;

Φωτεινή Βελεσιώτου: Είναι τιμή να το λένε αυτό για μένα, αλλά η Σωτηρία Μπέλλου ήταν μία μοναδική και ανεπανάληπτη. Ίσως τραγουδάμε στον ίδιο τόνο τα τραγούδια και πολλά τραγούδια από το ρεπερτόριό της τα λέω κι εγώ. Για μένα ό,τι έχει πει η Μπέλλου είναι ανεπανάληπτο. Ίσως αυτό κάνει τον κόσμο να με παρομοιάζει μαζί της, αλλά θα το πω ξανά: η Σωτηρία Μπέλλου ήταν μία και μοναδική.

Τι σημαίνει για εσάς το ρεμπέτικο;

Φωτεινή Βελεσιώτου: Το ρεμπέτικο είναι η αρχή, είναι ο λόγος για τον οποίο σήμερα εγώ τραγουδάω. Έτσι ξεκίνησα. Άκουσα ρεμπέτικα στα 18 μου για πρώτη φορά, δεν ήξερα ότι υπήρχε αυτό το είδος μουσικής.

Σε μια εποχή που άρχισα να ψάχνω τον εαυτό μου, πηγαίνοντας για σπουδές στη Θεσσαλονίκη, με σμίλεψε το ρεμπέτικο. Ακούγοντας Τσιτσάνη, Μάρκο, Χατζηχρήστο και όλους τους μεγάλους ρεμπέτες πήρα ώθηση να ψάξω όλο και περισσότερο αυτό το τραγούδι. Για μένα είναι φάρος το ρεμπέτικο και ένα ανεπανάληπτο είδος μουσικής.

Πιστεύετε ότι σήμερα υπάρχουν καλλιτέχνες αντίστοιχου βεληνεκούς με τους μεγάλους δημιουργούς του παρελθόντος;

Φωτεινή Βελεσιώτου: Θεωρώ ότι η μουσική είναι κάτι που εξελίσσεται. Αν ψάξουμε θα δούμε νέους ανθρώπους που γράφουν πραγματικά εκπληκτικά. Δεν ξέρω αν μπορεί να γίνει σύγκριση. Δεν είμαι ειδικός. Απλώς βλέπω νέους ανθρώπους να γράφουν εξαιρετικά και αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα.

Ποια είναι η σχέση σας με τα social media;

Φωτεινή Βελεσιώτου: Τώρα αυτό είναι μια μεγάλη ιστορία. Εγώ ένα κινητό τηλέφωνο έχω και ελάχιστα πράγματα ξέρω να κάνω. Μπαίνω, βλέπω πέντε ειδήσεις, αυτές που με αφορούν.

Γενικά δεν είμαι πολύ δεκτική στο να μάθω καινούρια πράγματα, αλλά για τη δουλειά μου οπωσδήποτε είναι απαραίτητα. Όλοι οι καλλιτέχνες χρειάζονται να προβάλλουν τον εαυτό τους και τη δουλειά τους μέσα από αυτά τα μέσα.

Ποια συνεργασία θεωρείτε καθοριστική για την πορεία σας;

Φωτεινή Βελεσιώτου: Είναι τόσοι πολλοί καλλιτέχνες που με συγκίνησαν και με συγκινούν ακόμα. Ξεκίνησα με τη Σωτηρία Λεονάρδου το 2004 και κάναμε συναυλίες μαζί. Γνώρισα έναν άνθρωπο με όμορφη ψυχή.

Και μετά υπήρξε συνέχεια: συνεργάστηκα με τη Μαρία Φαραντούρη, με την Αρλέτα, με τον Μανώλη Μητσιά, με τον Γιώργο Νταλάρα. Τι να αναφέρω; Όλοι είναι ιερά τέρατα στα ελληνικά δρώμενα. Είναι μεγάλη τιμή για μένα που στάθηκα στο πλάι τους.

Το γεγονός ότι ξεκινήσατε την καριέρα σας σε μεγαλύτερη ηλικία σας δίνει ενέργεια;

Φωτεινή Βελεσιώτου: Νομίζω ότι το να είναι ενεργός ένας άνθρωπος δίνει ζωή. Σε μένα δίνει πολύ μεγάλη ζωή και διάθεση να συνεχίσω να ονειρεύομαι, να υπάρχω και να σχεδιάζω καινούρια πράγματα.

Τι σημαίνει για εσάς η μουσική σήμερα, σε μια εποχή που η τέχνη συνδέεται με κοινωνικά μηνύματα;

Φωτεινή Βελεσιώτου: Νομίζω ότι ο κάθε καλλιτέχνης σήμερα παίρνει στην πλάτη του κάποια πράγματα που βλέπει και ζει και τα μεταφέρει μέσα από την τέχνη του. Και είναι όμορφο στις μέρες μας να νιώθεις ότι είσαι ένας οδηγός αλλά και ένας εισπράκτορας αυτού που δημιουργείς και μεταφέρεις.

Πιστεύετε ότι οι νέοι ακούνε σήμερα το είδος μουσικής που υπηρετείτε;

Φωτεινή Βελεσιώτου: Έχω την εντύπωση ότι ναι. Το βλέπω και το διαπιστώνω κάθε μέρα. Με χαιρετούν στον δρόμο νέα παιδιά και αυτό σημαίνει ότι ψάχνουν να ακούσουν και παλιότερα είδη μουσικής: ρεμπέτικα, λαϊκά, έντεχνα, πολιτικά τραγούδια. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό και παρήγορο για εμάς τους μεγαλύτερους.