Η Μαίρη Μηνά «Επί Σκηνής»: «Bουτήξαμε xωρίς δίχτυ ασφαλείας σε κάτι τρομακτικά άγνωστο»

«Χωρίς αλεξίπτωτο, χωρίς δικλείδα ασφαλείας, χωρίς δίχτυ ασφαλείας, να βουτήξουμε σε αυτά τα άγνωστα νερά».

Με αυτή τη φράση η Μαίρη Μηνά περιγράφει ίσως με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τη διαδικασία μέσα από την οποία γεννήθηκε η παράσταση Cleansed της Σάρα Κέιν, ένα έργο που ακροβατεί ανάμεσα στη βία, τον έρωτα και την ανάγκη για ανθρώπινη σύνδεση.

Την ίδια στιγμή, εκτός σκηνής, η καθημερινότητά της ισορροπεί ανάμεσα στη μητρότητα, την οικογένεια και τη ζωή με τον σύντροφό της, επίσης ηθοποιό, Μιχάλη Σαράντη, με τον οποίο μοιράζονται –όπως λέει– την ίδια αγωνία, αλλά και μια βαθιά κατανόηση για το επάγγελμα.

«Υπάρχει πολύ μεγάλη κατανόηση και παρηγοριά, γιατί ξέρεις ότι ο άλλος φέρει μια εμπειρία που μπορεί να σε βοηθήσει πραγματικά».

Από τη σκηνή μέχρι την οικογενειακή ζωή και από την τηλεόραση μέχρι το κοινό τους εγχείρημα στην εστίαση, η Μαίρη Μηνά μιλά για τις διαφορετικές πτυχές της καθημερινότητάς της, για τις συνεργασίες που τη διαμόρφωσαν αλλά και για τις στιγμές που αφήνουν πραγματικό αποτύπωμα.

Μαζί με τον Μιχάλη Σαράντη μεγαλώνουν την κόρη τους, μια εμπειρία που –όπως λέει– άλλαξε τα πάντα:

«Όταν μιλάμε για γονεϊκότητα, υπάρχει το προ παιδιού και το μετά παιδιού ζωή. Νομίζω ότι όλα αλλάζουν ριζικά. Και εσύ ο ίδιος βασικά. Και η γυναίκα περισσότερο, γιατί έχει να διαχειριστεί και όλη αυτή την ορμονική μετάλλαξη που συντελείται μέσα της». Και καταλήγει με μια φράση που συνοψίζει την εμπειρία της: «Οπότε είναι όλα αλλιώς. Και χωρίς να έχει αλλάξει τίποτα, είναι όλα αλλιώς».

Παράλληλα, οι δυο τους μοιράζονται και ένα ακόμη κοινό εγχείρημα, το εστιατόριο Osteria Mamma, που δημιούργησαν μαζί με την οικογένεια του Μιχάλη.

Όπως εξηγεί η ίδια, ο χώρος αυτός δεν είναι απλώς μια επιχείρηση, αλλά μια αφορμή για να βρίσκονται συχνά όλοι μαζί:

«Μας δίνεται η ευκαιρία να μαζευόμαστε με αφορμή το μαγαζί, να τρώμε μαζί, να πίνουμε μαζί και να συζητάμε».

Σε μια καθημερινότητα που τρέχει με γρήγορους ρυθμούς, η ηθοποιός παραδέχεται ότι οι ισορροπίες δεν είναι πάντα εύκολες, όμως ορισμένες συνεργασίες –όπως και το Cleansed– αφήνουν βαθύ αποτύπωμα: «Για μένα είναι πραγματικά ορόσημο αυτή η παράσταση και αυτή η συνεργασία».

Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη με τη Μαίρη Μηνά:

Το έργο «Cleansed» της Σάρα Κέιν ακροβατεί ανάμεσα στη βία, τον έρωτα και την ανάγκη για ανθρώπινη σύνδεση. Είναι σκοτεινό και με πολύ βία, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει αγάπη και ένωση. Πώς προσεγγίσατε ερμηνευτικά έναν τόσο ακραίο και συναισθηματικά φορτισμένο ρόλο;

Μαίρη Μηνά: Ήταν μια διαδικασία που είχε πολλά στάδια, η αλήθεια είναι, όπως κάθε θεατρική πρόβα, πόσο μάλλον για ένα έργο βέβαια που σε καλεί κάπως να σκάψεις πολύ βαθιά σε ένα, θα έλεγα, συλλογικό τραύμα. Τα προσωπικά εργαλεία, να το θέσω έτσι, αυτά που έπρεπε να φέρω σε πρώτο πλάνο, νομίζω ότι ήταν η πλήρης διαθεσιμότητα, όπως και όλοι μας, να κάνουμε μια βουτιά με απόλυτη εμπιστοσύνη σε κάτι τρομακτικά άγνωστο και σε κάτι σχεδόν ψυχικά επικίνδυνο. Όχι για μας ως μονάδες, αλλά σαν αφηγητές μιας τόσο ιδιαίτερης δραματουργίας.

Οπότε αυτή η αίσθηση της διαθεσιμότητας, χωρίς αλεξίπτωτο, χωρίς δικλείδα ασφαλείας, χωρίς δίχτυ ασφαλείας, να βουτήξουμε σε αυτά τα άγνωστα νερά, νομίζω ότι ήταν το πρωταρχικό. Και έπειτα, υπό την καθοδήγηση του Δημήτρη Καραντζά, που μας έβαλε τόσο γλυκά μέσα στην ανάγνωσή του πάνω σε αυτό το έργο, γιατί ο ίδιος έχει πολύ μεγάλο πάθος και με τη Σάρα Κέιν, αλλά συγκεκριμένα με αυτό το έργο.

Και κάπως μας πήρε μαζί του και ήταν σαν κάθε πρόβα να είναι την ίδια στιγμή και ανάλυση ενός ποιήματος, όπου όλοι συναντιόμαστε, ξέρεις, φέρνοντας κάτι δικό μας, ψυχικό, συναισθηματικό. Και την ίδια στιγμή ανιχνεύαμε πώς αυτό μπορεί να έχει μια παραστασιακή φόρμα. Πώς αυτό που μπορούμε να κατανοήσουμε ως ένα τεράστιο ποίημα, πώς αυτό αρθρώνεται και γίνεται σώμα επί σκηνής. Αυτό χρειάστηκε επανάληψη στην επανάληψη και δοκιμές.

Στην παράσταση υπάρχει γυμνό. Το όριο πώς μπορείς εσύ να το ξεπεράσεις μπροστά στον κόσμο; Σε δυσκόλεψε ή ήταν απελευθερωτικό;

Μαίρη Μηνά: Νομίζω κάπου το έχω ξαναπεί ότι, ειλικρινά, το γυμνό σε αυτή την παράσταση δεν είναι το δυσκολότερο πράγμα με το οποίο είχαμε να αναμετρηθούμε. Και αντιθέτως, ήταν κάπως αναγκαίο. Δηλαδή συνειδητοποιώ πόσο ευφυής συγγραφέας ήταν η Σάρα Κέιν.

Σε καθιστά κυριολεκτικά και μεταφορικά γυμνό, για να μπορείς να κάνεις αυτό το άλμα και να πας σε κάτι πιο υποσυνείδητο, που εκεί δεν χρειάζεσαι ρούχα, άρα και φορτία. Οπότε για εμάς ήταν όντως πολύ απελευθερωτικό. Έχω την αίσθηση ότι μπορεί να είναι απελευθερωτικό και για τον θεατή.

Ακριβώς γιατί όταν βλέπεις σε μία άδεια σκηνή κάποιον να εκθέτει το σώμα του όπως ακριβώς είναι, με όλες τις ατέλειες, τις φθορές, χωρίς καν να το υπηρετεί ως σώμα αλλά ως πρόθεση και ως επιθυμία, νομίζω ότι αυτό είναι επιδραστικό και για κάποιον που το κοιτάζει.

Με τον Μιχάλη Σαράντη είστε μαζί χρόνια. Πώς είναι που είστε και οι δύο γνωστοί ηθοποιοί; Υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ σας;

Μαίρη Μηνά: Σίγουρα υπάρχει κατανόηση, ακριβώς γιατί βρισκόμαστε στην ίδια μοίρα. Οπότε υπάρχει κατανόηση σε σχέση με τα ωράρια κυρίως, γιατί έχεις να αντιμετωπίσεις και πρακτικά πράγματα. Υπάρχει κατανόηση ως προς την αγωνία, ως προς τις προσωπικές, πιο ενδόμυχες αναζητήσεις. Ως προς τις φιλοδοξίες.

Υπάρχει πολύ μεγάλη κατανόηση και παρηγοριά. Μπορείς να συζητήσεις με κάποιον που η γνώμη του όχι απλώς μετράει επειδή είναι ένας άνθρωπος που μετράει για σένα, αλλά ξέρεις ότι φέρει και μία εμπειρία που μπορεί να σε βοηθήσει πραγματικά και ουσιαστικά και με πρακτικό τρόπο.

Και ως προς το δεύτερο σκέλος της ερώτησης, αν υπάρχει θαυμασμός, έχει αυτή τη μαγεία η σκηνή, όπου σε κάνει να παίρνεις μία απόσταση και να παρατηρείς τον άλλο και να βλέπεις πράγματα που μέσα στην καθημερινότητα ήταν όχι απλά μη παρατηρήσιμα, ήταν σχεδόν αδιόρατα. Η σκηνή έρχεται αυτά να τα φωτίσει και να σου δώσει την ευκαιρία να δεις τον άλλο κάπως ολόκληρο και να βλέπεις πιθανές εκδοχές του εαυτού του, έτσι έχοντας και ένα εκτόπισμα και ένα φως επιπλέον από ό,τι μπορείς στην καθημερινότητα.

Η παρουσία σας στην Τελετή Αφής της Ολυμπιακής Φλόγας είναι μια κορυφαία τελετουργική στιγμή. Εσύ προσωπικά τι πήρες από αυτή την εμπειρία;

Μαίρη Μηνά: Καταρχάς εμένα με συγκινεί βαθιά το να υπάρχουν θεσμοί που προάγουν ακόμη αξίες οι οποίες αρχίζουν και φθίνουν. Και οι Ολυμπιακοί Αγώνες, αν εξαιρέσουμε όλη την ενδεχομένως εμπορευματοποίησή τους μέσα στα χρόνια, η ρίζα τους έχει κάτι βαθιά ανθρώπινο και είναι ένας πραγματικός ύμνος στον άνθρωπο και στην προσπάθεια και στην αλληλεγγύη και στο συναγωνίζεσθαι.

Δεν ξέρω, εμένα αυτές οι αξίες και αυτή η σκέψη με συγκινούν βαθιά.

Ως προς την ίδια την τελετουργία της αφής, επειδή δεν είναι ακριβώς ένας ρόλος, δεν είναι θέατρο, είναι μία πράξη και σε αυτό έχει σημασία η πρόθεση με την οποία μπαίνει κανείς και το κάνει. Αυτή η ομάδα λοιπόν, η πρόθεσή της είναι τόσο καθαρή, γιατί είναι όλοι εθελοντές και είμαστε σε αυτό τον χώρο, ο οποίος από μόνος του κάτι σου κάνει, κάτι σου αφυπνίζει, όχι συνειδητά και διανοητικά, κάτι πολύ, δεν ξέρω, καρδιακά θα έλεγα.

Και ξέρεις ότι αυτό είναι ένα μήνυμα που πραγματικά έχει μία προβολή σε όλο τον κόσμο, αλλά όχι με την έννοια της δημόσιας εικόνας, αλλά με το ποιο είναι αυτό το μήνυμα.

Εμένα αυτό κάπως με συγκινεί, έχει ακόμη μία αγνότητα και μία αθωότητα και κάτι ρομαντικό που δεν συμβαίνει πια. Και αν εγώ πήρα κάτι από αυτό, ήταν καθαρά οι στιγμές απόλυτης παρουσίας και συντονισμού με αυτή την ομάδα.

Με τον ερχομό της κόρης σας, ποιο ήταν το πράγμα που άλλαξε περισσότερο στη ζωή σου;

Μαίρη Μηνά: Νομίζω ότι όταν μιλάμε για γονεϊκότητα και μητρότητα, στην περίπτωσή μου, υπάρχει το προ παιδιού και το μετά παιδιού ζωή. Νομίζω ότι όλα αλλάζουν ριζικά. Και εσύ ο ίδιος βασικά. Και η γυναίκα περισσότερο, γιατί έχει να διαχειριστεί και όλη αυτή την ορμονική μετάλλαξη που συντελείται μέσα της.

Οπότε είναι όλα αλλιώς. Και χωρίς να έχει αλλάξει τίποτα, είναι όλα αλλιώς. Οπότε αυτό που άλλαξε στη ζωή μου μετά το παιδί μου ήταν η ζωή μου.

Διάβασα και για το «Osteria Mamma», το εστιατόριο που έχετε μαζί με τον Μιχάλη. Πώς προέκυψε;

Μαίρη Μηνά: Καταρχάς εγώ να πω ότι προέρχομαι από μία οικογένεια που για πάνω από μία εικοσαετία ήταν μέσα στην εστίαση. Οι γονείς μου είχαν εστιατόριο στην Πάρο. Οπότε όλη μου τη ζωή, σχεδόν τη μισή μου, την έχω περάσει μέσα στα εστιατόρια.

Και γενικά είμαστε και μία οικογένεια αρκετά foodie. Δηλαδή μας αρέσει πολύ και το φαγητό και η φιλοξενία.

Αντιστοίχως και ο Μιχάλης, στην οικογένειά του είχαν κάπως μία φυσική τάση να μαζεύονται, να γλεντάνε, να μαγειρεύουν. Και η μία του αδερφή, η Ελένη, είναι σεφ. Και κάποια στιγμή υπήρχε ένα όνειρο της μαμάς των παιδιών να υπάρχει ένας χώρος όπου όλα μαζί τα αδέρφια μαζεύονται και κάπως διατηρούν αυτή τη φλόγα της μάζωξης και της οικογενειακής θαλπωρής.

Και κάποια στιγμή είπαμε να το κάνουμε πράξη και όντως φτιάξαμε αυτό το εστιατόριο, όπου σεφ είναι η Ελένη. Είναι όλα τα αδέρφια του Μιχάλη μέσα, είμαι κι εγώ, είναι και ο σύζυγος της Ελένης, ο Βασίλης. Και είναι μία ατμόσφαιρα όντως πολύ οικογενειακή.

Πώς προλαβαίνεις να τα συνδυάζεις όλα;

Μαίρη Μηνά: Τρέχουμε σαν τους τρελούς και δεν φτάνουμε. Μακάρι να είχε λίγες περισσότερες ώρες η ημέρα και λίγες περισσότερες αντοχές το σώμα να ζει τη μέρα. Εμένα προσωπικά δεν μου φτάνει πια η ημέρα.

Πώς προέκυψε ο ρόλος σου στη σειρά «Η Παραλία»;

Μαίρη Μηνά: Στην «Παραλία» υπήρχαν πολύ αγαπημένοι άνθρωποι και συνεργάτες. Και κυρίως υπήρχε ο Στέφανος Μπλάτσος, που ήταν ένας σκηνοθέτης με τον οποίο εγώ είχα κάνει το πρώτο μου μεγάλο τηλεοπτικό ντεμπούτο, την «Αγγελική».

Και κάποια στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό μου και μου είπαν ότι έχει γραφτεί ένας ρόλος που έχει το όνομά μου και γράφτηκε κάπως έχοντας εμένα στο μυαλό τους, από τον Ιωσήφ Έλλη, τον σεναριογράφο.

Και εγώ επειδή τότε ακόμα βρισκόμουν σε ένα μετέωρο στάδιο, μετά από εγκυμοσύνη, μετά από παιδί, τα επαγγελματικά και όλα αυτά, κάπως έπρεπε να ξαναδοκιμαστώ. Και ήταν από τα πιο γνώριμα νερά στα οποία θα μπορούσα να μπω, ακριβώς γιατί υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που ήδη γνώριζα.

Τι σου άφησε τελικά η συνεργασία στο «Cleansed» με όλους τους συντελεστές;

Μαίρη Μηνά: Σκέφτομαι ότι γιατί τα κλισέ είναι κλισέ εν τέλει. Αλλά μάλλον τα κλισέ γίνονται κλισέ ακριβώς γιατί τυχαίνει να συμβαίνουν πράγματα και όταν συμβαίνουν πρέπει να τα ορίσεις ως τέτοια.

Ήταν αλήθεια μία ευλογημένη συγκυρία το να συναντηθώ με αυτούς τους ανθρώπους σε αυτό το έργο. Και για μένα είναι πραγματικά ορόσημο αυτή η παράσταση και αυτή η συνεργασία, τόσο με τον Δημήτρη Καραντζά όσο και με όλους τους συντελεστές και ειδικά με τους ηθοποιούς.

Σκέφτομαι ότι είναι πολύ μεγάλη χαρά και τιμή που βρίσκομαι στην πρώτη θεατρική παράσταση του Νικολάκη Ζεγκίνογλου. Ή το ότι βρέθηκα με τον Χρήστο Λούλη να είμαστε συμπαίκτες και να συνειδητοποιώ ότι είναι ο μεγαλύτερος χάχας όλου του αιώνα είναι πολύ μεγάλο δώρο για μένα.

Το ότι μοιράζομαι το καμαρίνι μου με την Αμαλία Εξηνταβελόνη είναι σαν κάθε μέρα να κλέβω μία ώρα πριν το μάθημα και να είμαι με την παρέα μου. Και με τον Δημήτρη Καπουράνη έχουμε πραγματικά αδελφοποιηθεί τόσο στην παράσταση όσο και σαν προσωπικότητες.