Ο Αργύρης Αγγέλου Επί Σκηνής: Η επιτυχία μπορεί να γίνει άγκυρα, αλλά ήθελα πάντα να πάω παρακάτω

«Αυτό που έχω ζήσει με το "Παρά Πέντε" το έχουν ζήσει αρκετοί συνάδελφοι που συμμετείχαν σε δουλειές οι οποίες αγαπήθηκαν πραγματικά τόσο πολύ. Κάπου εκεί, μέσα σε όλα, σου έρχεται και μια επιτυχία. Έτσι γενναιόδωρη, βαρβάτη. Και τότε ακούς τους γύρω σου να σου λένε: "Τώρα θα τυποποιηθείς. Πρόσεξε, είναι πολύ βαριά. Είναι ταφόπλακα αυτή η επιτυχία, είναι άγκυρα". Εμένα, όταν μου συνέβη με το "Παρά Πέντε", δεν το ένιωσα. Το καταλαβαίνω τώρα όμως και χαίρομαι που το κατάλαβα αργότερα, γιατί αν το είχα καταλάβει τότε θα με είχε μπλοκάρει απίστευτα».

Με αυτή τη διαπίστωση, ο Αργύρης Αγγέλου συνοψίζει μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της πορείας του, εξηγώντας πώς επέλεξε να μη μείνει εγκλωβισμένος στην τεράστια επιτυχία του «Στο Παρά 5», αλλά να αναζητά διαρκώς νέες καλλιτεχνικές διαδρομές.

«Η μεγάλη μου ανάγκη είναι να συνεργάζομαι συνεχώς με καινούριους δημιουργούς και σκηνοθέτες, να βλέπω καινούριες ματιές και καινούριους τρόπους δουλειάς. Μια καινούρια συνεργασία σε ανανεώνει, σε κάνει να φρεσκάρεις τα εκφραστικά σου μέσα και να συνειδητοποιείς περισσότερο τι είναι αυτό που σου αρέσει και τι είναι αυτό που δεν σου αρέσει», λέει, εξηγώντας γιατί βρέθηκε στην παράσταση «MANOLIS - καρδιά σε τέσσερις χορδές», ένα έργο που, όπως τονίζει, δεν αφηγείται απλώς τη ζωή του Μανώλη Χιώτη, αλλά την προσεγγίζει με έναν βαθιά ποιητικό τρόπο.

Μιλώντας στο «Επί Σκηνής» του CNN Greece, ο αγαπημένος ηθοποιός δεν διστάζει να αναφερθεί και στη σχέση του με τα social media, αποκαλύπτοντας ότι έχει επιλέξει να θέσει ο ίδιος τα όριά τους.

«Δεν υπάρχει περίπτωση να επιτρέψω αγένεια. Δεν υπάρχει περίπτωση να επιτρέψω αρνητικό σχόλιο... και δεν υπάρχει περίπτωση να επιτρέψω σε τίποτα να μου χαλάσει τη μέρα. Έχω τρεις υγιείς λογαριασμούς και οι άνθρωποι που έχουν επιλέξει να αλληλεπιδρούμε περνάμε πάρα πολύ ωραία», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Παράλληλα, στέκεται στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι νέοι ηθοποιοί σήμερα, θυμάται τα δικά του πρώτα βήματα και καταλήγει σε μια συμβουλή που, όπως παραδέχεται, άκουγε από τότε που ήταν ακόμη σπουδαστής.

«Όλες οι εποχές είναι δύσκολες και κάθε ξεκίνημα είναι δύσκολο. Το θέμα είναι πόσο θα επιμείνεις και αν θα έχεις τελικά αυτό το "γερό στομάχι" που χρειάζεται», λέει, κλείνοντας έναν απολογισμό που μιλά όχι μόνο για τη δική του διαδρομή, αλλά και για τη φύση του ίδιου του επαγγέλματος.

Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη με τον Αργύρη Αγγέλου:

Στην παράσταση Μανώλης, «Καρδιά σε τέσσερις χορδές», συναντάμε έναν κόσμο γεμάτο μουσική συναίσθημα και λαϊκή ψυχή. Τι ήταν αυτό που σε συγκίνησε περισσότερο στο συγκεκριμένο έργο και τι πιστεύεις ότι θα αναγνωρίσει το κοινό του σήμερα μέσα σε αυτή την ιστορία. Και τελικά, εσύ τι κάνεις σε αυτή την παράσταση;

Αργύρης Αγγέλου: Λοιπόν, καταρχάς αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο είναι ότι έμαθα πως, αν κάποιος θέλει να μάθει για τον Μανώλη Χιώτη, δεν υπάρχει κάποιο υλικό, κάποια ταινία, κάποιο ντοκιμαντέρ. Δεν υπάρχει υλικό. Υλικό υπάρχει μάλλον, αλλά δεν υπάρχει συγκεντρωμένο και, σίγουρα, δεν υπάρχει υλικό μυθοπλασίας. Συνεπώς, μιλάμε για ένα καινούριο, ολοκαίνουριο, πρωτότυπο έργο που έχει να κάνει με τη ζωή και το έργο του Μανώλη Χιώτη. Αυτό, λοιπόν, ήταν καθοριστικό. Είμαι μια γενιά που τον ήξερε τον Μανώλη Χιώτη. Δηλαδή, θέλω να πω, έχω διασκεδάσει με τα τραγούδια του, έχω προλάβει τις ταινίες στις οποίες ακούγονταν τα τραγούδια του και το λέω γιατί για τους νεότερους έχει πάρα πολύ ενδιαφέρον το ότι μπορεί να έρθουν και να ανακαλύψουν αυτόν τον σπουδαίο συνθέτη μέσα από την παράστασή μας. Αυτό θα είναι σπουδαίο να συμβεί. Ο δεύτερος βασικός λόγος ήταν το γεγονός ότι μου αρέσει συνεχώς να συνεργάζομαι με καινούριους συντελεστές και συνεργάτες. Επομένως, την Ιόλη Ανδρεάδη, που σκηνοθετεί την παράσταση, τη γνώριζα τη δουλειά της. Εκτιμώ όλους τους νέους δημιουργούς και σκηνοθέτες και η μεγάλη μου ανάγκη είναι κάποια στιγμή να μπορέσω να βρεθώ μαζί τους και να δούμε πώς μπορούμε να συμπράξουμε. Επομένως, ήταν πολύ ευχάριστη αυτή η διαδικασία. Η Ιόλη έχει έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο που δουλεύει και οι δουλειές της έχουν ένα πολύ συγκεκριμένο χαρακτηριστικό. Είναι σχεδόν ποιητικές και έτσι είναι και το κείμενο που έχει γράψει μαζί με τον Άρη Ασπρούλη. Επομένως, κάποιος που θα έρθει να δει την παράσταση δεν θα δει μία στεγνή θεατρική απεικόνιση της ζωής του Μανώλη Χιώτη. Θα δει σχεδόν ένα ποιητικό έργο, τόσο με τον τρόπο που θα αποδοθεί πάνω στη σκηνή όσο και με τον τρόπο που έχουν ενταχθεί τα τραγούδια μαζί με τα γεγονότα, τα οποία οφείλω να ομολογήσω ότι ούτε κι εγώ γνώριζα πως χαρακτήρισαν τη ζωή του Μανώλη Χιώτη. Σκληρή ζωή έζησε και, αν σκεφτείς ότι πέθανε στα 49, ουσιαστικά έζησε δέκα ζωές και πρόλαβε να κάνει πράγματα για δέκα ζωές. Όλα αυτά, λοιπόν, έχουν πάρα πολύ ενδιαφέρον. Εγώ τώρα τι κάνω μέσα σε αυτό; Ωραία ερώτηση. Εγώ είμαι μία μορφή μέσα στο έργο αυτό και στην παράσταση, η οποία είναι ένα πρόσωπο που ακολουθούσε σε όλη τη ζωή και την πορεία του τον Μανώλη Χιώτη. Και αυτό θα μπορούσαμε, απλοϊκά, να το πούμε ένας αφηγητής, ένας παρουσιαστής. Είμαι, λοιπόν, μία φιγούρα μέσα σε αυτή την παράσταση που συνδέει τις σκηνές, τα πρόσωπα και φωτίζει κάποιες τρυφερές και κρυφές στιγμές της ζωής του, αλλά και στιγμές-ορόσημα της ζωής και της πορείας του Μανώλη Χιώτη.

Κοιτώντας πίσω τώρα τη διαδρομή σου από τις κωμωδίες που σε σύστησαν στο ευρύ κοινό μέχρι τις πιο θεατρικές και δραματικές επιλογές σου αισθάνεσαι ότι το κοινό έχει γνωρίσει το πραγματικό Αργύρη Αγγέλου ή υπάρχει ακόμα μια πλευρά σου που δεν την έχεις δείξει καλλιτεχνικά;

Αργύρης Αγγέλου: Δεν ξέρω αν είναι και το ζητούμενο αυτό. Δεν είμαι σίγουρος αν αυτό είναι το ζητούμενο ενός καλλιτέχνη. Σίγουρα, το ζητούμενο είναι να του δοθεί η δυνατότητα να εκφραστεί με όσους περισσότερους διαφορετικούς τρόπους γίνεται. Και εδώ θα επανέλθω στην προηγούμενη ερώτηση που μου έκανες και στο γεγονός ότι είναι ανάγκη μου όλα αυτά τα χρόνια – νομίζω φέτος μετράμε 27 που κάνω αυτή τη δουλειά, ούτε εγώ δεν το πιστεύω – να συνεργάζομαι συνεχώς με καινούριους συνεργάτες, καινούριους σκηνοθέτες, να βλέπω καινούριες ματιές, καινούριους τρόπους δουλειάς. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πάντα μας ταιριάζει αυτό, αλλά σίγουρα μια καινούργια συνεργασία και ένας καινούριος τρόπος δουλειάς σε ανανεώνει, σε κάνει να φρεσκάρεις τα εκφραστικά σου μέσα, σε κάνει να συνειδητοποιείς περισσότερο τι είναι αυτό που σου αρέσει και τι είναι αυτό που δεν σου αρέσει. Είναι κι αυτό σημαντικό. Δεν μας αρέσουν όλα. Επομένως, μέσα σε αυτό το χάος που σου περιγράφω, νομίζω ότι έχω καταφέρει, γιατί από την πρώτη στιγμή αυτός ήταν ο σκοπός μου, να δείξω σίγουρα αρκετές πτυχές του εαυτού μου. Και νομίζω ότι το έχω κάνει συνειδητά και πολύ τίμια. Δηλαδή, δόξα τω Θεώ, παρόλο που έχουν υπάρξει αρκετές περίοδοι, όπως στη ζωή όλων των καλλιτεχνών, που σίγουρα κάνεις μια δουλειά για να επιβιώσεις, γιατί ζούμε από αυτή τη δουλειά, δεν είναι χόμπι, έχω υπάρξει αφόρητα τυχερός, γιατί μέσα σε αυτόν τον αγώνα και αυτή τη διαδρομή δεν αισθάνομαι ότι έχω κάνει πράγματα ψυχρά επαγγελματικά. Σε ό,τι έχω κάνει, είτε μου άρεσε είτε όχι, στο τέλος της μέρας δεν έχω δώσει ποτέ δικαίωμα να καταλάβει κάποιος αν μου άρεσε ή όχι. Και επίσης το έχω υποστηρίξει με νύχια και με δόντια και, μέσα από όλο αυτό, έχω πάρει σίγουρα ένα μικρό μάθημα.

Το «Στο Παρά 5» παραμένει μέχρι σήμερα μία από τις πιο αγαπημένες σειρές ελληνικής τηλεόρασης και ο Φώτης έχει γίνει λατρεμένος χαρακτήρας για το κοινό. Λοιπόν, υπήρξαν στιγμές που φοβήθηκες ότι αυτή η τεράστια επιτυχία θα σε κλείδωνε σε εισαγωγικά για πάντα σε έναν συγκεκριμένο τύπο ρόλων ή τελικά νιώθεις πως ήταν το μεγαλύτερο δώρο της καριέρας σου;

Αργύρης Αγγέλου: Λοιπόν, καταρχάς αυτό που έχω ζήσει με το «Παρά Πέντε» το έχουν ζήσει αρκετοί συνάδελφοι και είναι μία εμπειρία που μου αρέσει να τη μοιράζομαι με συναδέλφους που τυχαίνει να γνωρίσω και έχουν υπάρξει σε μία δουλειά που έχει αγαπηθεί πραγματικά τόσο πολύ. Και, δόξα τω Θεώ, έχουν υπάρξει άπειρες τέτοιες δουλειές. Συνήθως είναι οι κωμωδίες. Όταν είσαι έξω από τον χορό, ακούς πολλά κλισέ του τύπου: «Να κοιτάξεις να μην τυποποιηθείς», «να κοιτάξεις να κάνεις διαφορετικά πράγματα», «πρέπει να έχεις πολύ γερό στομάχι για να κάνεις αυτή τη δουλειά». Και όλα αυτά τα άκουγα, τα άκουγα, τα άκουγα και δεν ήξερα τι εννοούν. Δηλαδή αυτό το «να έχεις γερό στομάχι», ας πούμε, το άκουγα από τότε που μπήκα στη σχολή. Και μη σου πω και από πιο πριν, όταν πήγαινα και έβλεπα θεατρικές παραστάσεις και μπορεί να πήγαινα στα καμαρίνια να πω συγχαρητήρια σε κάποιον πολύ γνωστό ηθοποιό. Εννοείται πως μου έλεγαν: «Τι θες να γίνεις; Ηθοποιός; Να έχεις γερό στομάχι». Και έλεγα: «Γιατί μου το λένε, ρε φίλε; Δηλαδή τι πρέπει να κάνω για να έχω γερό στομάχι;». Στην πορεία κατάλαβα ότι το γερό στομάχι έχει να κάνει με το πόσο μπορείς να αντέξεις αυτόν τον αγώνα δρόμου. Γιατί, κάνοντας αυτή τη δουλειά, είναι σαν να τρέχεις έναν αγώνα δρόμου, ο οποίος είναι στρωμένος με πολλά εμπόδια. Από τη φύση της αυτή η δουλειά έχει πολλά εμπόδια. Συναναστρέφεσαι με πάρα πολλούς ανθρώπους, παίζεις με τα νεύρα σου και με το νευρικό σου σύστημα γενικότερα. Οπότε όλο αυτό είναι επίπονο. Κάπου εκεί, μέσα σε όλα, σου έρχεται και μια επιτυχία. Έτσι γενναιόδωρη, βαρβάτη. Και τότε ακούς τους γύρω σου να σου λένε: «Πω πω, τώρα θα τυποποιηθείς. Πρέπει να προσέξεις. Είναι πολύ βαριά. Είναι ταφόπλακα αυτή η επιτυχία. Είναι άγκυρα. Είναι αυτό, είναι το ένα, είναι το άλλο». Εμένα, όταν μου συνέβη, δεν το ένιωσα. Το καταλαβαίνω τώρα όμως. Και χαίρομαι που το καταλαβαίνω τώρα, γιατί αν το καταλάβαινα τότε θα με είχε μπλοκάρει απίστευτα. Όταν κάνεις μια επιτυχία, οι πάντες, οι πάντες, και κυρίως ο χώρος σου, δεν μπορούν να σε φανταστούν σε τίποτα άλλο. Σε τίποτα άλλο. Θα χτυπάει το τηλέφωνό σου για να σου προτείνουν 15, 20, 30 παρόμοια πράγματα. Νόμος. Και εκεί είναι στο χέρι σου. Μέσα στην άγνοιά μου, λοιπόν, τότε, γιατί ήμουν κι ένα πιτσιρίκι 28 χρονών, και επειδή προερχόμουν από το θέατρο – δηλαδή το θέατρο ήταν στη ζωή μου πολύ πριν από την τηλεόραση και ήταν η μεγάλη μου αγάπη – είχα τη σοφία, μέσα στην άγνοια και τη βλακεία της νεότητας, να πω: «Είναι πολύ ωραίο αυτό που μας συνέβη, αλλά πάμε παρακάτω». Και υπήρξαν τρεις-τέσσερις καλλιτεχνικοί σταθμοί στη ζωή μου, στους οποίους κλήθηκα να πάρω μια μεγάλη απόφαση: αν θα το ρισκάρω και θα το τολμήσω ή όχι. Αυτές ήταν οι δύο-τρεις φορές που αποπειράθηκα να κάνω δικές μου παραγωγές και να παίξω πράγματα που ήθελα εγώ. Αυτό κάπως ξεμπλόκαρε κάποιους ανθρώπους και άρχισαν σιγά σιγά να με βλέπουν και σε κάτι άλλο, συν την πορεία που ακολουθεί συνήθως μια επιτυχημένη δουλειά, γιατί η μία δουλειά φέρνει την άλλη. Δόξα τω Θεώ, όταν πάνε καλά τα πράγματα, έρχονται δύο ή τρεις προτάσεις για έναν χειμώνα. Οπότε θα διαλέξεις αυτή που είναι όσο πιο μακριά γίνεται από αυτό που νομίζουν ότι μπορείς να κάνεις. Άρα, όλο αυτό είναι σιγά σιγά ένα παζλ που, στο αποτέλεσμα των χρόνων, νομίζω ότι τελικά δεν με έπνιξε. Εκεί ήθελα να καταλήξω. Δεν ξέρω αν ήταν σαφές.

Έχεις μιλήσει στο παρελθόν για το ότι δεν σε γοήτευσε ποτέ η ιδέα της υπερέκθεσης. Σε μια εποχή που οι ηθοποιοί καλούνται να είναι συνεχώς παρόντες στα social και στη δημοσιότητα, σε κουράζει ποτέ όλο αυτό το παιχνίδι της προβολής ή θεωρείς πως είναι πλέον αναπόφευκτο;

Αργύρης Αγγέλου: Εγώ υπάρχω στα social και είμαι ενεργός. Και στις τρεις πλατφόρμες, εννοώ Instagram, TikTok και Facebook. Για μένα, το θέμα είναι πώς θα χρησιμοποιήσεις αυτά τα μέσα. Αν κάνεις ένα scroll στον λογαριασμό μου, θα δεις ότι το 95% έχει να κάνει με τη δουλειά μου και με τα πράγματα με τα οποία ασχολούμαι τη δεδομένη στιγμή στη ζωή μου. Από το ραδιόφωνο που κάνω το πρωί, μέχρι τη θεατρική παράσταση στην οποία συμμετέχω εκείνη την περίοδο, μέχρι και την κουζίνα μου. Η κουζίνα είναι ο μοναδικός ιδιωτικός χώρος που έχω επιτρέψει να μπει η «κλειδαρότρυπα», το μάτι των social media, στη ζωή μου. Και αυτό γιατί την αγαπάω πολύ και συνειδητοποίησα κάποια στιγμή ότι όλο αυτό έχει ένα πολύ αστείο αντίκτυπο. Θα σου πω και κάτι για πλάκα. Την πρώτη μέρα που γνωρίστηκα με την κυρία Παπαδοπούλου, εδώ στην παράστασή μας, περίμενα πώς και πώς να τη γνωρίσω και ήμουν πάρα πολύ αγχωμένος. Και, μεταξύ μας, πίστευα ότι δεν βλέπει και τηλεόραση, οπότε σιγά μην με ξέρει κιόλας. Έρχεται, λοιπόν, η γλυκιά μου και μου λέει: «Γεια σου». Λέω: «Γεια σας, τι κάνετε;». Και μου απαντάει: «Εσύ μαγειρεύεις. Και μαγειρεύεις καλά». Οπότε κάτι κάνει όλο αυτό. Η μαγειρική είναι κάτι που με ενδιαφέρει, μπορώ να σου πω, αρκετά, γιατί με ξεκουράζει. Τη θεωρώ πάρα πολύ δημιουργική και μου αρέσει πολύ. Και να τα φτιάχνω και να τα τρώω. Επομένως, τα social media έχουν πλάκα όταν τα χρησιμοποιείς για να δείξεις τις διάφορες πτυχές που λέγαμε προηγουμένως. Έχουν μια πολύ ωραία αμεσότητα και έχω αποφασίσει εκεί να βάλω τους δικούς μου όρους. Πολλές φορές στη δουλειά μου δεν μπορώ να βάλω τους όρους μου. Στα social media, όμως, τους βάζω και αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι δεν υπάρχει περίπτωση να επιτρέψω αγένεια. Δεν υπάρχει περίπτωση να επιτρέψω αρνητικό σχόλιο. Αρνητικό σχόλιο με την έννοια της ξερολιάς, γιατί αυτό υπάρχει πάρα πολύ. Και δεν υπάρχει περίπτωση να επιτρέψω σε τίποτα να μου χαλάσει τη μέρα. Και αυτό στα social media είναι πάρα πολύ εύκολο να συμβεί. Συνεπώς, έχω τρεις υγιείς λογαριασμούς και οι άνθρωποι που έχουν επιλέξει να χαζευόμαστε μεταξύ μας και να αλληλεπιδρούμε περνάμε πάρα πολύ ωραία. Είτε μιλάμε για μια παράσταση, είτε μιλάμε για τον μουσακά που φτιάχνω και τη μπεσαμέλ, είτε μιλάμε για τα τραγούδια που παίζουμε το πρωί στο ραδιόφωνο. Επομένως, περνάω πολύ καλά με τα social media, αλλά τα έχω βάλει στην απόσταση που αντέχω.

Υπάρχει η αίσθηση ότι οι ηθοποιοί της γενιάς σου έζησαν τη χρυσή εποχή της ελληνικής τηλεόρασης, πριν αλλάξουν όλα. Λοιπόν, σήμερα, με τις πλατφόρμες, τους διαφορετικούς ρυθμούς της βιομηχανίας, πιστεύεις ότι ένας νέος ηθοποιός μπορεί ακόμα να χτίσει τη σχέση που απέκτησες εσύ τότε με το κοινό;

Αργύρης Αγγέλου: Καταρχάς, η δική μου γενιά, μιλάω για μένα δηλαδή, δεν είναι ακριβώς αυτή που έζησε τη χρυσή εποχή της τηλεόρασης. Είμαστε αυτοί που την προλάβαμε λίγο, τη «μυρίσαμε», και μετά ήρθε η λαίλαπα. Αν με ρωτάς, θυμάμαι όταν ήμουν 22-23 χρονών, όταν βγήκα από τη σχολή, να τρέχω από το πρωί μέχρι το βράδυ και να αφήνω βιογραφικά σε εταιρείες παραγωγής. Δεν έκατσε ποτέ τίποτα. Και όταν τελικά έκατσαν οι «Σαββατογεννημένες» στο Studio ATA, έγινε επειδή με πρότεινε ο Γιώργος, που είχε γράψει το σενάριο. Δεν είναι ότι με φώναξαν επειδή με είχαν δει κάπου. Είχε πάρα πολύ πλάκα, γιατί όταν πήρα τον ρόλο, χωρίς κάστινγκ, απλώς με είδαν, κατέβασαν ένα ντοσιέ και μου έβγαλαν μπροστά είκοσι βιογραφικά που είχα αφήσει τα πέντε προηγούμενα χρόνια. Και μου λένε: «Μα, είσαι εδώ, σε έχουμε». Και λέω: «Α, και γιατί δεν με φωνάξατε, αφού με έχετε;». Δηλαδή, αυτό που θυμάμαι είναι ένας διαρκής αγώνας. Και τότε, ως ένα παιδί που έβγαινε από τη σχολή, και τώρα αισθάνομαι ότι ένας νέος ηθοποιός πρέπει να κάνει έναν διαρκή αγώνα. Δυστυχώς, όμως, αισθάνομαι ότι οι συνθήκες είναι πιο δύσκολες σήμερα. Θυμάμαι ότι όταν βγήκα εγώ στο θέατρο, υπήρχε συλλογική σύμβαση. Δεν διαπραγματευόσουν αν θα πληρώνεσαι κάτω από τον βασικό μισθό. Τώρα που δεν υπάρχει συλλογική σύμβαση, ξέρω ότι υπάρχουν παιδιά που δουλεύουν για πολύ λίγα χρήματα. Επομένως, αυτές είναι επιπλέον δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν τα νέα παιδιά στη σημερινή εποχή. Το καλό που έχουν σήμερα, και αυτό συμβαίνει λόγω της κατάστασης, όχι γιατί ο χώρος τα αγαπάει περισσότερο, είναι ότι ζούμε μια περίοδο όπου και τα κανάλια και γενικότερα ο χώρος ψάχνουν φρέσκα πρόσωπα. Επειδή είναι πιο φθηνά. Εντάξει, όχι μόνο γι' αυτό... αλλά, όπως και να έχει, είναι προς όφελός τους. Επομένως, είναι μια εποχή που υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες για ένα νέο παιδί να παίξει σε μια σειρά, να πάρει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο σε ένα σίριαλ, οτιδήποτε. Παλιότερα αυτά τα πράγματα ήταν πιο παγιωμένα και έπρεπε να είσαι δεκαπλάσια τυχερός. Τώρα αυτό έχει ανοίξει λίγο περισσότερο. Γι' αυτό και βλέπεις κάθε χρόνο στις σειρές να εμφανίζονται καινούργιοι πρωταγωνιστές, καινούργια αγόρια και κορίτσια, ταλαντούχοι, υπέροχοι άνθρωποι. Παλιότερα δεν θα γινόταν αυτό τόσο εύκολα. Επομένως, η κάθε εποχή έχει τα καλά της και έχει και τις δυσκολίες της. Όλες οι εποχές είναι δύσκολες και κάθε ξεκίνημα είναι δύσκολο. Το θέμα είναι πόσο θα επιμείνεις και αν θα έχεις τελικά αυτό το «γερό στομάχι» που λέγαμε πριν ότι χρειάζεται.