H Μπέσσυ Αργυράκη στο Επί Σκηνής: «Το τραγούδι είναι η ανάσα μου, είναι το είναι μου»

«Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς το τραγούδι. Είναι η ανάσα μου, η αναπνοή μου, είναι το είναι μου και όσο ο κόσμος με θέλει, εγώ θα είμαι εδώ. Πράγματι, τον πρώτο καιρό ξεχνούσα να πάω να πληρωθώ. Αυτό συνέβη στην Πλάκα, όπου τραγουδούσα με τον Δώρο Γεωργιάδη και τους Charms. Έφευγα και με φώναζαν πίσω γιατί δεν είχα πάρει τα χρήματά μου. Και θυμάμαι να σκέφτομαι: «Κοίτα να δεις... διάλεξα αυτό που αγαπώ, το απολαμβάνω και πληρώνομαι κιόλας».

Τα λόγια της Μπέσσυ Αργυράκη δεν είναι μια δήλωση αισιοδοξίας, αλλά η φυσική συνέχεια μιας διαδρομής που μετρά σχεδόν πενήντα χρόνια στο ελληνικό τραγούδι.

Η αγαπημένη ερμηνεύτρια δηλώνει πως δεν μπορεί να φανταστεί τη ζωή της χωρίς τη μουσική, παραδέχεται ότι σήμερα τα πράγματα είναι λίγο πιο δύσκολα για τους καλλιτέχνες όμως.

«Άλλαξε ο τρόπος που τα τραγούδια επικοινωνούν με τον κόσμο. Σήμερα υπάρχουν πάρα πολλά μέσα και όλα λειτουργούν σαν fast food. Ένα τραγούδι ακούγεται πολύ γρήγορα και μπορεί να χαθεί το ίδιο γρήγορα. Υπάρχουν και πάρα πολλοί καλλιτέχνες. Ποιον να πρωτοξεχωρίσεις; Πλέον χρειάζεται να κάνεις συνεχώς πράγματα για να υπενθυμίζεις την παρουσία σου. Έχουμε γίνει πολλοί και όλοι προσπαθούν να ξεχωρίσουν».

Όταν την ρωτήσαμε αν σκέφτεται ποτέ τις ευκαιρίες για μία μεγαλύτερη καρέρα στο εξωτερικό εκείνη μας απαντάει με ειλικρίνεια:

«Βεβαίως υπάρχουν στιγμές που το σκέφτομαι. Αλλά εκεί σταματάω, χαμογελάω και χαίρομαι που δεν το έκανα. Αν είχα ακολουθήσει μια διεθνή καριέρα, θα έπρεπε να ζω με μια βαλίτσα στο χέρι, από χώρα σε χώρα. Η δική μου διεθνής πορεία ουσιαστικά σταμάτησε όταν έφτασα να κάνω μεγάλο δίσκο στην Ιαπωνία, που ήταν ίσως η μεγαλύτερη πόρτα για κάτι πολύ μεγαλύτερο. Όμως ακόμη και τότε το μυαλό μου ήταν να επιστρέψω στην Ελλάδα, στους ανθρώπους που αγαπώ και πάνω απ' όλα στην οικογένειά μου».

Με αφορμή τη συναυλία «Τα Καλύτερά μας Χρόνια», στις 22 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο Παπάγου, η Μπέσσυ Αργυράκη ανοίγει την καρδιά της στο CNN Greece.

Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη με την Μπέσσυ Αργυράκη:

Έχετε πει μια φράση που ίσως περιγράφει όλη την πορεία σας: «Δίνω την ψυχή μου όταν τραγουδάω. Κάποιες φορές ξεχνούσα ακόμη και να πληρωθώ». Μετά από σχεδόν πέντε δεκαετίες στη σκηνή, ποια είναι η μεγαλύτερη ανάγκη σας σήμερα; Να θυμάται ο κόσμος τις επιτυχίες της Μπέσσυς Αργυράκη ή να θυμάται τον άνθρωπο που υπηρέτησε το ελληνικό τραγούδι;

Μπέσσυ Αργυράκη: Σκέφτομαι ότι είμαι ακόμα στα πράγματα. Οπότε το «να θυμάται» είναι λίγο σαν να έχω αποχωρήσει, κι αυτό δεν με αντιπροσωπεύει. Θέλω να θυμάται τη Μπέσσυ γιατί τη βλέπει, γιατί την ακούει, γιατί η Μπέσσυ είναι εδώ. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς το τραγούδι. Είναι η ανάσα μου, η αναπνοή μου, είναι το είναι μου και όσο ο κόσμος με θέλει, εγώ θα είμαι εδώ. Πράγματι, τον πρώτο καιρό ξεχνούσα να πάω να πληρωθώ. Αυτό συνέβη στην Πλάκα, όπου τραγουδούσα με τον Δώρο Γεωργιάδη και τους Charms. Έφευγα και με φώναζαν πίσω γιατί δεν είχα πάρει τα χρήματά μου. Και θυμάμαι να σκέφτομαι: «Κοίτα να δεις... διάλεξα αυτό που αγαπώ, το απολαμβάνω και πληρώνομαι κιόλας».

Έχετε ζήσει μια εποχή όπου ένα τραγούδι μπορούσε να μείνει ζωντανό για δεκαετίες και να γίνει κομμάτι της ζωής των ανθρώπων. Σήμερα, στην εποχή του TikTok, του streaming και των social media, πιστεύετε ότι άλλαξε η μουσική ή ο τρόπος που ακούμε τα τραγούδια;

Μπέσσυ Αργυράκη: Άλλαξε ο τρόπος που τα τραγούδια επικοινωνούν με τον κόσμο. Σήμερα υπάρχουν πάρα πολλά μέσα και όλα λειτουργούν σαν fast food. Ένα τραγούδι ακούγεται πολύ γρήγορα και μπορεί να χαθεί το ίδιο γρήγορα. Υπάρχουν και πάρα πολλοί καλλιτέχνες. Ποιον να πρωτοξεχωρίσεις; Πλέον χρειάζεται να κάνεις συνεχώς πράγματα για να υπενθυμίζεις την παρουσία σου. Έχουμε γίνει πολλοί και όλοι προσπαθούν να ξεχωρίσουν.

Έχετε πει ότι υπήρξαν ευκαιρίες για μια μεγαλύτερη διεθνή καριέρα, όμως επιλέξατε να μείνετε στην Ελλάδα γιατί προτεραιότητά σας ήταν η οικογένεια. Υπάρχει ακόμη μέσα σας ένα «τι θα γινόταν αν»;

Μπέσσυ Αργυράκη: Βεβαίως υπάρχουν στιγμές που το σκέφτομαι. Αλλά εκεί σταματάω, χαμογελάω και χαίρομαι που δεν το έκανα. Αν είχα ακολουθήσει μια διεθνή καριέρα, θα έπρεπε να ζω με μια βαλίτσα στο χέρι, από χώρα σε χώρα. Η δική μου διεθνής πορεία ουσιαστικά σταμάτησε όταν έφτασα να κάνω μεγάλο δίσκο στην Ιαπωνία, που ήταν ίσως η μεγαλύτερη πόρτα για κάτι πολύ μεγαλύτερο. Όμως ακόμη και τότε το μυαλό μου ήταν να επιστρέψω στην Ελλάδα, στους ανθρώπους που αγαπώ και πάνω απ' όλα στην οικογένειά μου.

Πρόσφατα συγκινήσατε όταν αποκαλύψατε ότι ο γιος σας, σε ηλικία μόλις δέκα ετών, σας είπε: «Αν ήθελες να κάνεις καριέρα, δεν έπρεπε να κάνεις οικογένεια». Αν μπορούσατε να μιλήσετε σήμερα στη νεαρή Μπέσσυ Αργυράκη της δεκαετίας του '70, τι θα της λέγατε;

Μπέσσυ Αργυράκη: Δεν θα άλλαζα τίποτα. Ο γιος μου είχε δίκιο ως ένα σημείο. Σήμερα όμως χαίρεται που έχει μια μητέρα που πέτυχε σε αυτό που αγαπά. Αν τον ρωτούσες τώρα, πιστεύω πως θα έλεγε ότι θέλει η μητέρα του να κάνει αυτό που την κάνει ευτυχισμένη. Και αυτό για μένα είναι το τραγούδι.

Όσο περνάει ο χρόνος, τι νιώθετε ότι σας έχει αφήσει;

Μπέσσυ Αργυράκη: Μου άφησε εμπειρίες. Μου έδωσε πολλή αγάπη από τον κόσμο. Με έκανε να κοιτάζω πίσω με χαρά και να συζητώ συχνά με τον εαυτό μου. Χαίρομαι που τα έχω καλά μαζί του. Εύχομαι ο Θεός να μου δώσει τη δύναμη να σταματήσω πριν ο κόσμος με βαρεθεί. Αυτό είναι κάτι που το σκέφτομαι πολύ.

Σήμερα είναι πιο εύκολο ή πιο δύσκολο να γίνει κάποιος γνωστός τραγουδιστής;

Μπέσσυ Αργυράκη: Κάθε εποχή έχει τα θετικά και τα αρνητικά της. Τότε ήμασταν λίγοι τραγουδιστές, αλλά υπήρχαν ελάχιστα μέσα για να μας γνωρίσει ο κόσμος. Σήμερα υπάρχουν πολλά μέσα, αλλά υπάρχουν και πάρα πολλοί αξιόλογοι καλλιτέχνες που προσπαθούν να κάνουν τη διαφορά. Όλα έχουν τα συν και τα πλην τους.

Έχετε ακόμη άγχος πριν ανεβείτε στη σκηνή;

Μπέσσυ Αργυράκη: Κάθε υπεύθυνος άνθρωπος και κάθε επαγγελματίας έχει αγωνία. Εγώ είμαι και τελειομανής, οπότε πάντα υπάρχει ένα δημιουργικό άγχος. Με απασχολούν όλα όσα δεν εξαρτώνται από εμένα: ο ήχος, τα φώτα, η ορχήστρα. Μόλις όμως πάρω το μικρόφωνο, όλα αλλάζουν. Εκεί πια ορίζω την κατάσταση. Αυτό μου το έχει δώσει η εμπειρία. Γίνομαι ένα με τον κόσμο και εκείνο το «αλισβερίσι» αγάπης που έχουμε τόσα χρόνια δεν πληρώνεται με τίποτα. Και γι' αυτό πολλές φορές ξεχνούσα ακόμη και να πάω να πληρωθώ. Γιατί αγαπώ πραγματικά αυτό που κάνω.