Έξι μεσαιωνικά κάστρα που δεν κατακτήθηκαν ποτέ - Η πολιορκία που σταμάτησε με μια...νεκρή αγελάδα

Τα μεσαιωνικά κάστρα αποτελούσαν ένα από τα σημαντικότερα αμυντικά όπλα της Ευρώπης από τον 5ο έως περίπου τον 15ο αιώνα. Χτισμένα συνήθως ως οχυρωμένες κατοικίες ευγενών, αλλά και ως σημεία ελέγχου στρατηγικών περιοχών, μπορούσαν να αντέξουν για εβδομάδες ή και μήνες απέναντι σε πολιορκητές. Ωστόσο, η ισχύς των τειχών δεν ήταν πάντα αρκετή: πολλά κάστρα καταλήφθηκαν έπειτα από πολιορκίες, επιθέσεις ή ακόμη και δωροδοκίες των υπερασπιστών τους.

Υπήρχαν, όμως, και οχυρά που αποδείχθηκαν εξαιρετικά δύσκολο να κατακτηθούν. Ανάμεσά τους βρίσκονται έξι κάστρα που, σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές που εξετάζει το Live Science, δεν κατακτήθηκαν ποτέ.

Φρούριο Μπόχους, Σουηδία

Το φρούριο Μπόχους στη σημερινή νοτιοδυτική Σουηδία άντεξε τουλάχιστον 13 πολιορκίες χωρίς να καταληφθεί. Χτίστηκε αρχικά τη δεκαετία του 1250 σε έναν λόφο, με εντολή του Νορβηγού βασιλιά Μπόχους, και τον 14ο αιώνα εξελίχθηκε σε ξύλινο κάστρο. Στους επόμενους δύο αιώνες το ξύλο αντικαταστάθηκε σταδιακά από πέτρα.

Η ιδιαίτερη αρχιτεκτονική του αποτελούσε σημαντικό πλεονέκτημα για τους υπερασπιστές. Οι πύργοι συνδέονταν μεταξύ τους με ένα σύνθετο σύστημα τειχών, έτσι ώστε ακόμη και αν ένας από αυτούς έπεφτε στα χέρια του εχθρού, οι υπόλοιποι μπορούσαν να συνεχίσουν την άμυνα.

Αυτό συνέβη το 1566, όταν οι Σουηδοί κατάφεραν να καταλάβουν έναν από τους πύργους. Οι υπερασπιστές παρέμειναν στις υπόλοιπες οχυρώσεις και κατάφεραν μάλιστα να πυροδοτήσουν μια αποθήκη πυρίτιδας στον κατειλημμένο πύργο, προκαλώντας έκρηξη που έπληξε τους εισβολείς.

Το Μπόχους βρισκόταν αρχικά στα σύνορα Νορβηγίας και Σουηδίας. Με τη Συνθήκη του Ρόσκιλντε το 1658, η συνοριακή γραμμή μετακινήθηκε και το φρούριο πέρασε στη Σουηδία.

Κάστρο Χόχοστερβιτς, Αυστρία

Το Χόχοστερβιτς στη νότια Αυστρία δεσπόζει πάνω σε έναν απότομο λόφο που υψώνεται περίπου 150 μέτρα πάνω από την κοιλάδα. Κάστρο υπήρχε στην περιοχή ήδη από το 860 μ.Χ., ενώ το οχυρό τροποποιήθηκε και ενισχύθηκε πολλές φορές στη διάρκεια των αιώνων.

Στα τέλη του 16ου αιώνα, καθώς αυξανόταν ο φόβος των τουρκικών εισβολών, ο ευγενής ιδιοκτήτης του ενίσχυσε περαιτέρω την άμυνα κατασκευάζοντας 14 πύλες, καθεμία με διαφορετικά αμυντικά χαρακτηριστικά.

Το κάστρο συνδέεται και με μία από τις πιο παράξενες ιστορίες της μεσαιωνικής πολιορκητικής παράδοσης. Σύμφωνα με έναν θρύλο, ο οποίος ενδέχεται να είναι μυθοπλαστικός, το Χόχοστερβιτς βρέθηκε στα πρόθυρα της κατάληψης τον 14ο αιώνα, όταν στρατός που υποστήριζε τη Μαργαρίτα, κόμισσα του Τιρόλου, το πολιορκούσε.

Οι υπερασπιστές είχαν σχεδόν ξεμείνει από τρόφιμα. Έσφαξαν, σύμφωνα με την ιστορία, την τελευταία τους αγελάδα, τη γέμισαν με σιτηρά και την εκτόξευσαν με καταπέλτη προς το στρατόπεδο των πολιορκητών. Οι επιτιθέμενοι φέρεται να συμπέραναν ότι, εφόσον οι υπερασπιστές είχαν την πολυτέλεια να εκτοξεύουν μια νεκρή αγελάδα γεμάτη σιτηρά, πρέπει να διέθεταν ακόμη άφθονες προμήθειες. Έτσι, εγκατέλειψαν την πολιορκία.

Κάστρο Μπούργκντορφ, Ελβετία

Το κάστρο Μπούργκντορφ, κοντά στη Βέρνη, βρέθηκε στο επίκεντρο ενός πολέμου το 1383, όταν η πόλη της Βέρνης συγκρούστηκε με τους κόμητες του Νόι-Κίμπουργκ.

Ο στρατός της Βέρνης πολιορκούσε το κάστρο επί 45 ημέρες, χωρίς όμως να καταφέρει να το καταλάβει. Τελικά, αντί να συνεχίσει την πολιορκία, η πόλη κατέληξε σε συμφωνία με τους Κίμπουργκ: κατέβαλε 37.800 γκίλντερ και απέκτησε τον έλεγχο του κάστρου.

Το Μπούργκντορφ δεν είναι από τα μεγαλύτερα μεσαιωνικά κάστρα, διαθέτει όμως εντυπωσιακό συγκρότημα με πύργο κατοικίας, οχυρωμένο πύργο και μεγάλη αίθουσα, τα οποία συνδέονται με τείχη. Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, δεν φαίνεται να κατακτήθηκε ποτέ κατά τη διάρκεια της περίπου 800χρονης ιστορίας του.

Μον Σεν Μισέλ, Γαλλία

Χτισμένο σε ένα παλιρροϊκό νησί στη βορειοδυτική Γαλλία, το Μον Σεν Μισέλ είναι ταυτόχρονα μονή και μεσαιωνικό οχυρό. Η θέση του, σε συνδυασμό με τα ισχυρά τείχη του, το έκανε εξαιρετικά δύσκολο να καταληφθεί.

Κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου, που διήρκεσε από το 1337 έως το 1453, οι Άγγλοι πολιορκητές επιχείρησαν επανειλημμένα να το καταλάβουν, χωρίς αποτέλεσμα.

Η ιστορία του χώρου συνδέεται επίσης με έναν θρησκευτικό θρύλο. Σύμφωνα με την παράδοση, το 708 ο αρχάγγελος Μιχαήλ εμφανίστηκε τρεις φορές στον επίσκοπο Ομπέρ και του ζήτησε να κατασκευάσει στο σημείο ένα ιερό προς τιμήν του.

Κάστρο Κοστ, Τσεχία

Το γοτθικό κάστρο Κοστ βρίσκεται στη βόρεια Τσεχία, σε μια περιοχή γνωστή ως «Παράδεισος της Βοημίας». Χτίστηκε τον 13ο αιώνα και επεκτάθηκε τους επόμενους δύο αιώνες.

Το συγκρότημα περιλαμβάνει ισχυρά τείχη, οχυρώσεις και τον περίφημο «Μεγάλο Λευκό Πύργο», ενώ στο εσωτερικό του υπήρχαν παρεκκλήσι, αγροτικά κτίρια και ακόμη και ζυθοποιείο, το οποίο κατασκευάστηκε τον 16ο αιώνα.

Με το κάστρο συνδέεται και μια ιστορία από τον 15ο αιώνα. Μετά την αποτυχημένη προσπάθεια κατάληψής του από τον Γιαν Ζίζκα, ο στρατιωτικός ηγέτης φέρεται να είπε ότι τα τείχη του ήταν σκληρά σαν κόκαλο. Η ιστορία ενδέχεται να είναι μεταγενέστερος θρύλος, όμως η ονομασία του κάστρου παραμένει συνδεδεμένη με αυτή την εικόνα: «kost» σημαίνει «κόκαλο» στα τσεχικά.

Σατό Πελερέν, Ισραήλ

Το Σατό Πελερέν, γνωστό και ως κάστρο του Ατλίτ, είναι ένα σταυροφορικό οχυρό στις βόρειες ακτές του σημερινού Ισραήλ. Κατασκευάστηκε το 1218 από τους Ναΐτες Ιππότες και η παραθαλάσσια θέση του αποτελούσε σημαντικό στρατηγικό πλεονέκτημα, καθώς επέτρεπε τον ανεφοδιασμό του μέσω πλοίων.

Οι Ναΐτες δημιούργησαν το κάστρο για να ελέγχουν την παράκτια διαδρομή και να ενισχύσουν τις προσπάθειες ανακατάληψης της Ιερουσαλήμ, η οποία είχε πέσει έπειτα από πολιορκία το 1187.

Μέσα στα τείχη και τους πύργους υπήρχαν κατοικίες και παρεκκλήσι. Το Σατό Πελερέν δεν κατακτήθηκε ποτέ. Το 1291, ωστόσο, εγκαταλείφθηκε και εκκενώθηκε από τους υπερασπιστές του, καθώς το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ κατέρρεε.

Έτσι, η ιστορία αυτών των έξι κάστρων υπενθυμίζει ότι η κατάληψη ενός μεσαιωνικού οχυρού δεν εξαρτιόταν μόνο από το μέγεθος των τειχών του. Η γεωγραφική θέση, η αρχιτεκτονική, ο ανεφοδιασμός, η αντοχή των υπερασπιστών και, σε ορισμένες περιπτώσεις, η τύχη μπορούσαν να αποδειχθούν εξίσου καθοριστικοί παράγοντες.