Ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης Επί Σκηνής: «Ένας καλός ηθοποιός είναι κυρίως ακροατής»

«Νομίζω ότι πάντα έχω μια περιέργεια να μάθω, να δω, από μικρό παιδί το είχα αυτό, και να ακούσω. Για μένα ένας καλός ηθοποιός είναι κυρίως ακροατής. Πρέπει να είναι ένας καλός ακροατής. Να είναι παρών στη σκηνή, να ακούει τον συνάδελφο, να βρίσκεται στην όποια συνθήκη βρίσκεται και να συμμετέχει και όχι απλά επειδή θέλει να πει την ιστορία, αλλά να τη μεταφέρει και να ακούσει κάποιους άλλους τι έχουν να του πούνε.», σημειώνει μιλώντας για την ουσία της υποκριτικής.

Ανατρέχει και στα πρώτα, δύσκολα χρόνια της επαγγελματικής του πορείας, όταν άφηνε βιογραφικά από πόρτα σε πόρτα και έκανε, όπως λέει χαρακτηριστικά:

«Πολύ γερό αγροτικό. Από βιογραφικά άλλο τίποτα. Γιατί εκείνη την εποχή δεν υπήρχε... Δεν υπήρχαν email, δεν υπήρχε διαδίκτυο. Είμαι η γενιά της εποχής των σπηλαίων ακόμα. Την έχω προλάβει αυτή την εποχή. Με χαρτιά, με βιογραφικά, παντού. Με ανθρώπους που μπορεί να τους συναντήσω κάπου.»

Ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης μας διηγείται μία ωραία ιστορία με τον Ντίνο Ηλιόπουλο για να μας εξηγήσει γιατί καμιά φορά είναι κακό να παίζεις τον ίδιο ρόλο ξανά και ξανά:

«Είχα ακούσει μια πολύ ωραία ιστορία που διηγούνταν ο Ντίνος Ηλιόπουλος. Είχε μπει σε ένα ταξί και έλεγε τον συνάδελφό του ο ταξιτζής: ''Α, κύριε Ηλιόπουλε, σας λατρεύω! Είστε καταπληκτικός! Τι φοβερός! Τι απίθανος ηθοποιός! Σας έχω δει και στο θέατρο! Η γυναίκα μου κάθε χρόνο έρχεται στο θέατρο και σας βλέπει! Εγώ σας είχα δει, λέει, κάνα δυο φορές, αλλά μετά δεν ξανά ήρθα''. Λέει ο Ηλιόπουλος, ''Γιατί δεν ξανά ήρθατε''. ''Ε, γιατί κατάλαβα, λέει, ότι κάνατε το ίδιο και το ίδιο, οπότε δεν χρειάστηκε να ξανάρθω''. Και τα ’χασε ο Ηλιόπουλος. Συγκλονίστηκε εκείνη την ώρα αυτός ο τόσο μεγάλος ηθοποιός».

Μιλώντας για την πατρότητα, εξηγεί πως το σημαντικότερο που θέλει να μεταδώσει στον γιο του είναι:

«Νομίζω το πρώτο είναι να αγαπάει τον εαυτό του, τους συνανθρώπους του, να είναι ευγενικός, να πιστεύει μόνο στον εαυτό του, να προσπαθεί. Δεν έχει να χάσει τίποτα. Δεν έγινε και κάτι. Από τα πιο απλά πράγματα. Τώρα που τον βλέπω μικρό και ξέρεις, ένα παιδί λες ''Α, δεν μπορώ, δεν μπορώ να το κάνω αυτό''. Τα παρατάει εύκολα. Δεν έγινε τίποτα. Δεν έγινε και κάτι να χάσεις. Θα έρθει η ώρα που θα το καταφέρεις. Και όταν αυτό αρχίζει και μπαίνει στο μυαλό από αυτή την τρυφερή ηλικία, νομίζω ότι αυτό θα τον ακολουθήσει.''.

Και όταν η συζήτηση φτάνει στην κωμωδία και το δράμα, παραδέχεται ότι μεγαλώνοντας κατάλαβε «πόσο κόπο και πόσο δύσκολο είναι να κάνεις κωμωδία», ενώ μιλά για την ανάγκη του να αφήνει χώρο και για το χιούμορ μέσα στο δράμα και για τη συγκίνηση μέσα στην κωμωδία. «Μ’ αρέσει ακόμα και όταν παίζω να βάζω πολλά χρώματα και να μουτζουρώνω την υποκριτική παλέτα», λέει.

Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη

Είσαι από τους ηθοποιούς της γενιάς σου που έχεις κάνει πολλά και διαφορετικά πράγματα. Γιατί στην Ελλάδα είναι γνωστό ότι οι ηθοποιοί μπαίνουν σε ένα καλούπι. Πώς το καταφέρνεις αυτό το πράγμα να το κάνεις; Για παράδειγμα, έχεις κάνει από «Γκριζ» μέχρι Επίδαυρο.

Αλέξανδρος Μπουρδούμης: Νομίζω ότι δεν στέκομαι καλά σε καμία θέση. Και είμαι περίεργος να δω τι συμβαίνει εδώ, σε αυτό το τοπίο, σε αυτή τη σκηνή. Αναφέρθηκα στο «Grease» και ήταν και η πρώτη μου επαγγελματική εμφάνιση μετά από τις πρώτες εμφανίσεις ως μαθητής του Θεάτρου Τέχνης. Οπότε φανταστείτε ένα παιδί τη δεκαετία του ’90, τα μέσα, όπου γαλουχήθηκα και σπούδασα σε μια πολύ κλασική σχολή, όπως το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν. Ξαφνικά να βγαίνω από τη σχολή και να παίζω σε ένα τεράστιο μιούζικαλ και την τεράστια επιτυχία εκείνης της εποχής. Γιατί μιλάμε για τριάντα χρόνια σχεδόν πίσω. Και ήταν πολύ παράξενο, ακόμα και για τους δασκάλους μου. Νομίζω ότι πάντα έχω μια περιέργεια να μάθω, να δω, από μικρό παιδί το είχα αυτό, και να ακούσω. Για μένα ένας καλός ηθοποιός είναι κυρίως ακροατής. Πρέπει να είναι ένας καλός ακροατής. Να είναι παρών στη σκηνή, να ακούει τον συνάδελφο, να βρίσκεται στην όποια συνθήκη βρίσκεται και να συμμετέχει και όχι απλά επειδή θέλει να πει την ιστορία, αλλά να τη μεταφέρει και να ακούσει κάποιους άλλους τι έχουν να του πούνε. Οπότε, εμένα μου άρεσε πάντα αυτό. Βέβαια, δεν είναι πολύ βολικό για τη δουλειά. Γιατί, όχι μόνο εδώ, παγκοσμίως, θέλουν κάπου να σε κατατάξουν. Δηλαδή, να αποκτήσεις μια μανιέρα, όπως λέμε στη δουλειά μας, έναν τρόπο και αυτόν τον τρόπο να τον μεταφέρεις από δουλειά σε δουλειά και ουσιαστικά να ξανακάνεις το ίδιο, αυτό που έχεις κτίσει. Άλλωστε, εμείς είμαστε πάνω στη σκηνή, δεν είναι κανένας άλλος. Είχα ακούσει μια πολύ ωραία ιστορία που διηγούνταν ο Ντίνος Ηλιόπουλος. Είχε μπει σε ένα ταξί και έλεγε τον συνάδελφό του ο ταξιτζής: «Α, κύριε Ηλιόπουλε, σας λατρεύω! Είστε καταπληκτικός! Τι φοβερός! Τι απίθανος ηθοποιός! Σας έχω δει και στο θέατρο! Η γυναίκα μου κάθε χρόνο έρχεται στο θέατρο και σας βλέπει! Εγώ σας είχα δει, λέει, κάνα δυο φορές, αλλά μετά δεν ξανά ήρθα». Λέει, «Γιατί δεν ξανά ήρθατε;». «Ε, γιατί κατάλαβα, λέει, ότι κάνατε το ίδιο και το ίδιο, οπότε δεν χρειάστηκε». Και τα ’χασε ο Ηλιόπουλος. Συγκλονίστηκε εκείνη την ώρα ο Ηλιόπουλος. Οπότε αυτό, αυτή η πορεία έχει τα καλά της. Το ότι μπορεί να βρίσκεσαι σε ένα πιο avant-garde θέατρο, ένα ρεπερτόριο πιο δύσκολο, θεωρητικά, σε εμπορικούς θιάσους, να παίζεις καθημερινά, σε ταινίες, στην τηλεόραση, να, ξέρω εγώ, να βρίσκομαι σε μια... να πρωταγωνιστώ σε ταινία του Κώστα Γαβρά. Αυτό, λίγο, κάνει τους άλλους της δουλειάς να μην ξέρουν πώς να σε διαχειριστούν. Εγώ, πάλι, το χαίρομαι και το πολύ-πολύ να φάω τα μούτρα μου. Δεν έγινε και τίποτα. Πάμε και όπου βγει.

Πέρασες δύσκολα χρόνια πριν γίνεις γνωστός. πριν έρθουν οι μεγάλες δουλειές, η τηλεόραση, ξέρω πως είχε τύχει να αφήσεις βιογραφικά, βιογραφικά ακόμα και στο Βαλτινό.

Αλέξανδρος Μπουρδούμης: Από βιογραφικά άλλο τίποτα. Γιατί εκείνη την εποχή δεν υπήρχε... Δεν υπήρχαν email, δεν υπήρχε διαδίκτυο. Είμαι η γενιά της εποχής των σπηλαίων ακόμα. Την έχω προλάβει αυτή την εποχή. Με χαρτιά, με βιογραφικά, παντού. Με ανθρώπους που μπορεί να τους συναντήσω κάπου. Θυμάμαι είχα συναντήσει ένα πολύ σπουδαίο σκηνοθέτη του θεάτρου σε ένα σινεμά, ιδρυτή του θεάτρου Εμπρός. Θυμάμαι είπα στην παρέα μου... Θα πάω να του μιλήσω. Λέει, «Πού πας;». Λέει, «Να, πάω να του μιλήσω». «Πού να τον βρω τον άνθρωπο;» Και θυμάμαι είχε κάνει διάλειμμα η ταινία στο σινεμά. Και λέω, «Γεια σας, είμαι ένας νέος ηθοποιός». Με κοίταζε καλά-καλά. «Α», λέει, «ναι, άρχισα να σε βλέπω. Σε ξέρω από το θέατρο». Κάπως είχα ένα θράσος. Ένα καλό, νόμιμο θράσος. Γιατί δεν ήξερα και κανέναν άλλωστε. Δεν είχα τίποτα να χάσω. Επίσης ήταν δύσκολα χρόνια. Πάντως αυτά με μεγάλωσαν. Και με κάνανε να συνεχίσω την πορεία μου. Και να μην τα παρατήσω. Μπορεί να πει κανείς ότι έκανα πολύ γερό αγροτικό. Παρ’ όλα αυτά δούλευα. Δεν είναι ότι σταματούσα. Συνέχεια δούλευα στο θέατρο. Χειμώνα καλοκαίρι. Μικρούς ρόλους. Λίγο μεγαλύτερους κτλ. Βρέθηκα στο Εθνικό. Στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Και σε ιδιωτικούς θιάσους. Και μου έκανε και πάρα πολύ καλό, μια και αναφέρθηκες στην Επίδαυρο, το γεγονός ότι εκείνη την πρώτη δεκαετία κάθε καλοκαίρι βρισκόμουν σε μια παράσταση είτε ως μέλος χορού, είτε ως κορυφαίος, είτε ακόμα και ως να παίξω κάποιο ρόλο, στην Επίδαυρο. Δηλαδή αυτό μου έκανε πάρα πολύ καλό. Ήταν, νομίζω, με δυνάμωσε σαν ηθοποιό, γιατί κάθε καλοκαίρι βρισκόμουν στην Επίδαυρο με διαφορετικούς θιάσους, ξαναλέω. Δεν ήμουν, ας πούμε, δεν ανήκα σε ένα ensemble, οπότε να έχω τη σιγουριά ότι πηγαίνω κάθε καλοκαίρι. Και βέβαια σε μια εποχή που τότε δεν υπήρχαν τα μικρόφωνα στην Επίδαυρο. Γιατί κι εμείς είχαμε εκπαιδευτεί, η φωνή μας, το σώμα μας. Με δυνάμωσε σαν ηθοποιό. Το να βρίσκεσαι μέλος σε έναν χορό αρχαίου δράματος σε κάνει να συνειδητοποιήσεις πολλά πράγματα και να μπορέσεις να ελέγξεις και τα εκφραστικά σου μέσα, μέσα σε ένα σύνολο. Και να είσαι και παρών και ο ίδιος. Είναι ένα πολύ ωραίο σχολείο. Ήταν ένα πολύ ωραίο σχολείο για μένα. Οπότε αυτά τα δέκα χρόνια τα πρώτα, πώς λένε καμιά φορά, τα πρώτα πενήντα χρόνια είναι δύσκολα, μετά συνηθίζεις. Νομίζω όταν ήρθαν οι μεγαλύτερες ευκαιρίες, με βρήκαν κάπως έτοιμο.

Έχεις πει ότι η πατρότητα δεν κάνει αυτόματα κάποιον πιο ώριμο, αλλά σίγουρα πιο υπεύθυνο. Μεγαλώνοντας τον γιο σου σε μια εποχή γεμάτη κοινωνικές, τεχνολογικές αλλαγές, ποια αξία τελικά θεωρείς ότι είναι πιο σημαντικό να του μεταδώσεις;

Αλέξανδρος Μπουρδούμης: Νομίζω το πρώτο είναι να αγαπάει τον εαυτό του, τους συνανθρώπους του, να είναι ευγενικός, να πιστεύει, μάλλον όχι να πιστεύει μόνο στον εαυτό του, να προσπαθεί. Δεν έχει να χάσει τίποτα. Δεν έγινε και κάτι. Από τα πιο απλά πράγματα. Τώρα που τον βλέπω μικρό και ξέρεις, ένα παιδί λες «Α, δεν μπορώ, δεν μπορώ να το κάνω αυτό». Τα παρατάει εύκολα. Δεν έγινε τίποτα. Δεν έγινε και κάτι να πέσεις. Θα έρθει η ώρα που θα το καταφέρεις. Και όταν αυτό αρχίζει και μπαίνει στο μυαλό από αυτή την τρυφερή ηλικία, νομίζω ότι αυτό θα τον ακολουθήσει. Θυμάμαι τώρα πρόσφατα που σε μια άσχετη φάση, γιατί συνήθως τα παιδιά σε εκπλήσσουν, άρχισε να κάνει ποδήλατο χωρίς βοηθητικές ρόδες, εκεί που δεν το περίμενα. Εκεί που νομίζουμε ότι θα το κάνει λίγο αργότερα, ξαφνικά κάπως επηρεάστηκε από το περιβάλλον που βρισκόμασταν, πήρε το θάρρος, είδε και εμένα που έκανα ποδήλατο χωρίς βοηθητικές και σου λέει «Θα το κάνω». Ακόμα και μιμητικό να είναι. Οπότε αυτά τα πράγματα είναι νομίζω πολύ βασικά. Και επίσης να έχει στο κεφάλι του ότι εμείς δεν είμαστε οι γονείς τα μεγαλύτερα πρότυπα του κόσμου. Είμαστε εδώ απλά να του δημιουργήσουμε ένα όσο δυνατόν ασφαλές περιβάλλον, που βέβαια μεγαλώνοντας θα χαθεί από το δίχτυ, και να ξέρει ότι είμαστε εκεί αν μας χρειαστεί. Οπότε το να τονώσεις το στοιχείο ότι προχωράς τη ζωή σου, αν το κάνεις από την πιο μικρή ηλικία, και αυτό προσπαθώ και εγώ και η μαμά του, νομίζω ότι είναι πολύ καλό να το ενστερνιστεί. Και σίγουρα, ξαναλέω, ότι κάποιος γίνεται μπαμπάς ή μητέρα δεν σημαίνει ότι ξαφνικά ξέρει τη ζωή. Αντίθετα, όπως συνηθίζω να λέω σε φίλους που κάνουν τώρα παιδιά που είναι μωρά, λέω «Μην ανησυχείτε, έχουν manual τα παιδιά, ξέρουν μόνα τους». Εμείς δεν ξέρουμε. Ξέρεις, αγχώνεσαι, θα φάνε, τι θα φάνε, πότε θα φάνε, γιατί δεν φάει, γιατί δεν φάγανε. Και τα βλέπεις, μεγαλώνουνε. Και εμείς νομίζουμε ότι δεν είναι το σωστό, δεν έχει γίνει αυτό που έπρεπε να γίνει. Οπότε ακόμα ένα στοιχείο που έχει σχέση με την υποκριτική: πρέπει να είμαστε παρόντες, όπως στη σκηνή, και να ακούμε. Δεν το πετυχαίνουμε πάντα γιατί έχουμε και εμείς οι ενήλικοι τα δικά μας θέματα.

Σου έχει πει ποτέ ο γιος σου ότι νιώθει περίεργα, ρε παιδί μου, που σε βλέπει στην τηλεόραση;

Αλέξανδρος Μπουρδούμης: Η αλήθεια είναι ότι δεν με έχει πολύ δει στην τηλεόραση. Δεν τον πολύ ενδιαφέρουν αυτά. Ούτε κι εμείς που βάζουμε είτε η μητέρα του είτε εγώ. Έχει τα δικά του θέματα να δει. Τα παιδικά του, τις ταινίες που του αρέσουν πολύ. Του αρέσει πολύ το σινεμά, δηλαδή να βλέπει σινεμά. Ενώ από πιο μικρή ηλικία που συνήθως τα παιδιά στο σινεμά λίγο τρομάζουν, λίγο φοβούνται όταν είναι πιο μικρά. Εκείνος από την αρχή κάπως οικειοποιήθηκε το περιβάλλον και του αρέσει. Από τις δραστηριότητες που πηγαίνουμε και το κάνουμε με μεγάλη χαρά. Τώρα, γι’ αυτό που μου είπες, καμιά φορά του φαίνεται παράξενο ότι με σταματάει ο κόσμος. Σιγά σιγά. Μια αστεία φράση που μου είχε πει πριν καιρό ήταν ''Ωχ, μπαμπά, αυτός ποιος είναι». Σου λέει «Αυτός, ποιος είναι;», κανένας συγγενής μπορεί να είναι. Γιατί τώρα απλά συνειδητοποιεί ότι ο μπαμπάς και η μαμά του είναι ηθοποιοί και κάνουν μια δουλειά. Ούτε κι εμείς του περνάμε ότι αυτό που κάνουμε είναι κάτι φοβερό και τρομερό. Απλά πηγαίνουν εκεί, κάνουμε πρόβες, κάνουμε γυρίσματα και είναι η δουλειά μας. Αυτό. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Έτσι νομίζω θα αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι δεν είναι και κάτι τόσο σημαντικό. Είναι ωραίο, μια και το αγαπάμε, αλλά από εκεί και ύστερα δεν είναι και κάτι φοβερό. Αυτό είναι το αποτέλεσμα ότι κάποιος μπορεί να σε ξέρει. Λόγω της φύσης της δουλειάς. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.

Είδα πάλι σε μια άλλη συνέντευξή σου που σου έλεγε μια δασκάλα σου στη σχολή, για πλάκα ρε παιδί μου, εσύ, γιατί λέγανε όλοι ότι είσαι ζεν πρεμιέ και λοιπά και αυτή έλεγε κάτι αστείο, «ζεν χαζέ», κάτι τέτοιο.

Αλέξανδρος Μπουρδούμης: Ναι, «ζεν τερμιέ», «ζεν χαζέ». Ωραία. Ωραία. Πιάνομαι από εκεί και σου λέω, τελικά ποιος ρόλος είναι αυτός που πιστεύεις ότι σου ταιριάζει, ο δραματικός ή ο κωμικός; Παλιότερα θα σου έλεγα ότι μου άρεσαν πάρα πολύ οι δραματικοί ρόλοι. Όλοι αυτοί οι δραματικοί ήρωες που μοχθούν για τον έρωτα, για τη δικαιοσύνη. Όλα αυτά τα πρότυπα που έχουμε δει από ταινίες, γιατί έχω δει και πάρα πολλές ταινίες στη ζωή μου από μικρό παιδί, και στον ελληνικό κινηματογράφο και στον ξένο, αλλά μεγαλώνοντας είδα πόσο κόπο και πόσο δύσκολο είναι να κάνεις κωμωδία. Είναι το δυσκολότερο είδος μακράν και δεν είναι τυχαίο. Αλλά μου αρέσουν και θαυμάζω τους ηθοποιούς που είναι και συγκινητικοί μέσα από την κωμωδία. Δηλαδή, θέλω ένα παράδειγμα, τον Ρόμπιν Γουίλιαμς, που είναι από τους πολύ αγαπημένους μου, που δεν εκφυλίζουν την κωμωδία. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχω μόνο ένα είδος που αγαπώ. Όχι. Μ’ αρέσουν όλα τα είδη και προσπαθώ ακόμα και στο μεγάλο δράμα να υπάρχει χιούμορ, γιατί όπως και σε κάτι κωμικό να υπάρχει κάτι συγκινητικό. Γιατί είναι έτσι η ζωή. Έχει τύχει και στη ζωή μου πολλές δραματικές, ας πούμε, στιγμές να έχουν γίνει πολύ αστεία πράγματα, ακόμα και σε κηδείες, και το έχουμε δει ακόμα και σε ταινίες αυτό και λες «Πώς είναι δυνατόν;» Μια υπερβολή είδα αυτό στην ταινία. Κι όμως, μου έχουν τύχει να δω, να μου τύχουν παράξενα πράγματα. Να, τι να σας πω, στην κηδεία του αδελφού μου έτυχε να με φλερτάρουν, που λέει ο λόγος. Το λέω έτσι χοντρικά. Και εκείνη την ώρα είσαι σε ένα πένθος και μια τρέλα και ξαφνικά ένας άνθρωπος σου λέει κάτι και μετά το συνειδητοποιείς, μετά από καιρό λες «Τι φάση, τι έγινε τώρα εδώ; Είχαμε τα θέματά μας, χάσαμε τον άνθρωπό μας». Αλλά έτσι είναι η ζωή, έτσι είναι η ζωή. Και είναι πάρα πολύ ωραίο αυτό, μια και εμείς μεταφέρουμε αυτούς τους ανθρώπους πάνω στη σκηνή και μπαίνουμε στα παπούτσια τους, να μην προσπαθούμε απλά να τους χρωματίζουμε μόνο με άσπρο ή μαύρο. Μ’ αρέσει, ακόμα και όταν παίζω, να βάζω πολλά χρώματα και να τη «μουτζουρώνω» την υποκριτική παλέτα.

Ο Αλέκος βγήκε απ’ τον παράδεισο λοιπόν. Μίλησέ μας λίγο για την παράσταση, τι ακριβώς κάνεις εσύ εκεί πέρα και γενικά τι θα δει ο κόσμος.

Αλέξανδρος Μπουρδούμης: Λοιπόν, ο «Αλέκος βγήκε απ’ τον παράδεισο» είναι ένα θεατρικό έργο, μουσικό. Ένα ελληνικό μιούζικαλ θα μπορούσαμε να πούμε, βασισμένο στη ζωή και το έργο του Αλέκου Σακελλάριου. Του μοναδικού αυτού καλλιτέχνη, σεναριογράφου, σκηνοθέτη. Ουσιαστικά, τον άνθρωπο που μαζί με τον Φίνο και τον Φιλοποίμενα Φίνο στήσανε τον ελληνικό κινηματογράφο. Το έργο το έχει γράψει και το έχει σκηνοθετήσει ο Δημήτρης Μαλισσόβας, συμπρωταγωνιστώ μαζί με τη Ματίνα Νικολάου. Στην παράσταση υποδύομαι, εντός και εκτός εισαγωγικών, τον Σακελλάριο. Αφηγούμαι την ιστορία του, μπαίνω και βγαίνω λίγο σαν ένα θεατρικό παιχνίδι. Και η Ματίνα υποδύεται διάφορες γυναίκες οι οποίες καθόρισαν και την προσωπική του ζωή, αλλά βέβαια και την επαγγελματική του. Κάποιες από αυτές τις γνωρίζει το κοινό, με τις οποίες συνεργάστηκε, όπως η Σπεράντζα Βρανά, η Αλίκη Γεωργούλη, η Γεωργία Βασιλειάδου. Είναι μια συναρπαστική ζωή του Σακελλάριου. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι η ζωή του Έλληνα που όλοι θα θέλαμε να είχαμε πατέρα, αδερφό και να τον ακούμε να μας λέει ιστορίες. Ξεκίνησε από το μηδέν. Αν και πολύ μικρός, η οικογένειά του από τη μεριά της μητέρας του είχε πάρα πολλά χρήματα. Ήταν η οικογένεια Ζάπα, Ζάππειο Μέγαρο, αν μας λέει κάτι αυτό. Για κάποιους λόγους που αφηγούμαστε μέσα στην παράσταση, καταστράφηκε αυτή η οικογένεια οικονομικά και μετακομίσανε, φύγανε δηλαδή από τα Μέγαρα και πήγανε στο τέρμα Πατησίων, όπως διηγείται ο ίδιος, που ήταν σαν εξορία. Και εκεί πρωτοείδε τα πρώτα μπουλούκια, τους πρώτους θεατρικούς θιάσους. Δηλαδή, τους επαγγελματικούς θιάσους εκείνης της εποχής. Μαγεύτηκε, είδε κάποιες επιθεωρήσεις και μπήκε το μικρόβιο της συγγραφής. Και σιγά σιγά ξεκίνησε η καριέρα του. Στην παράσταση, στην οποία θα ακουστεί μετά ο Νίκος Χαρλαύτης, υπάρχει μια ορχήστρα που τη διευθύνει ο Δημήτρης Κίκλης, ακούγονται πάρα πολλά τραγούδια. Τραγούδια τα οποία είναι πάρα πολύ γνωστά, τα ξέρουμε όλοι, και ίσως δεν ξέρουμε ότι ανήκουν οι στίχοι στον Σακελλάριο. Ο ίδιος λέει ότι υπάρχουν τόσα πολλά τραγούδια που έχει δώσει και έχει γράψει, που δεν θυμάται πλέον ποια είναι αυτά και πού τα έχει δώσει. Βέβαια, πολλά από αυτά τα γνωρίζουμε μέσα από τις ταινίες. Κάποια από αυτά, βέβαια, είχαν ήδη πρωτακουστεί και στις θεατρικές παραστάσεις. Άλλωστε, πολλά θεατρικά του έργα μετά μεταφέρθηκαν και στον κινηματογράφο. Ήταν πολύ σύνηθες αυτό. Είναι μια πολύ ευφρόσυνη παράσταση, συγκινητική, κωμική και ουσιαστικά είναι ένα μουσικοθεατρικό ταξίδι σε μια εποχή που ξεκινάει από το 1913 και φτάνουμε μέχρι το τέλος της ζωής του. Δηλαδή, βλέπουμε πώς αυτός ο άνθρωπος μεγάλωσε, από πού επηρεάστηκε. Και για μένα είναι μια πολύ ωραία συνάντηση με αυτή την προσωπικότητα. Άλλωστε, δεν προσπαθώ να τον υποδυθώ, δεν του μοιάζω και καθόλου. Πιο πολύ είναι ένα θεατρικό παιχνίδι, όπως είπα, και χαίρομαι για τη συνεργασία με τους υπόλοιπους.