Τι συμβαίνει στους εξωγήινους ωκεανούς – Ένα ελαφρύ αεράκι σηκώνει τεράστια κύματα σε αργή κίνηση

Σε αυτό το φαινομενικά παράδοξο συμπέρασμα καταλήγει ένα νέο μοντέλο που ανέπτυξαν ερευνητές του Τεχνολογικού Ινστιτούτου Μασαχουσέτης (MIT) και παρουσιάστηκε στο περιοδικό Geophysical Research: Planets. Το μοντέλο, με την ονομασία PlanetWaves, σχεδιάστηκε για να προβλέπει πώς σχηματίζονται κύματα σε κόσμους πέρα από τη Γη και είναι το πρώτο που συνδυάζει όλους τους βασικούς παράγοντες που επηρεάζουν τη συμπεριφορά τους: τη βαρύτητα, την ατμοσφαιρική πίεση και τις φυσικές ιδιότητες των υγρών που καλύπτουν την επιφάνεια ενός πλανήτη ή δορυφόρου.

Εφαρμόζοντας το μοντέλο στον Τιτάνα, στον αρχαίο Άρη αλλά και σε εξωπλανήτες, οι επιστήμονες επιχειρούν να χαρτογραφήσουν τη συμπεριφορά εξωγήινων θαλασσών και να κατανοήσουν τι αποκαλύπτουν αυτές οι διαφορές για τα αντίστοιχα πλανητικά περιβάλλοντα. Στη Γη είμαστε συνηθισμένοι σε συγκεκριμένες δυναμικές κυμάτων, όμως όταν αλλάζουν τα υγρά, η ατμόσφαιρα και η βαρύτητα, η διαίσθηση συχνά αποδεικνύεται παραπλανητική, αναφέρει το Discover Magazine.

Πώς λειτουργεί το PlanetWaves

Τα κύματα είναι κάτι περισσότερο από επιφανειακή κίνηση· με την πάροδο του χρόνου, μπορούν να αναδιαμορφώσουν ολόκληρα τοπία. Στη Γη, διαβρώνουν τις ακτές, μετακινούν ιζήματα και επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο τα ποτάμια συναντούν τη θάλασσα. Ωστόσο, η πρόβλεψη της συμπεριφοράς των κυμάτων σε άλλους κόσμους ήταν δύσκολη, εν μέρει επειδή τα περισσότερα μοντέλα εστιάζουν μόνο σε βαρύτητα, ατμόσφαιρες και υγρά παρόμοια με αυτά της Γης.

Το νέο σύστημα λαμβάνει υπόψη όχι μόνο τη βαρύτητα, αλλά και το πόσο εύκολα ένα υγρό αντιστέκεται στην κίνηση, πόσο πυκνό είναι, πόση επιφανειακή τάση διαθέτει, καθώς και την πίεση της ατμόσφαιρας που το περιβάλλει. Όλοι αυτοί οι παράγοντες καθορίζουν πόσο γρήγορα σχηματίζονται οι κυματισμοί και πόσο μεγάλα μπορούν να γίνουν τα κύματα.

Για να ελέγξουν την αξιοπιστία του μοντέλου, οι ερευνητές συνέκριναν τις προβλέψεις του με δεκαετίες δεδομένων από τη Λίμνη Σουπίριορ στις ΗΠΑ. Αφού διαπίστωσαν ότι τα αποτελέσματα συμφωνούσαν στενά με τις πραγματικές συνθήκες, προχώρησαν στην εφαρμογή του σε άλλους κόσμους, χρησιμοποιώντας ως δεδομένα τη βαρύτητα, την ατμοσφαιρική πίεση και τη σύσταση των υγρών που υπάρχουν ή υπήρχαν εκεί.

Στον Τιτάνα, στον Άρη και σε εξωπλανήτες

Στον Τιτάνα, όπου υπάρχουν σταθερές λίμνες υγρών υδρογονανθράκων – κυρίως μεθανίου και αιθανίου – το μοντέλο έδειξε μια τελείως διαφορετική εικόνα από αυτή που γνωρίζουμε στη Γη. Η χαμηλότερη βαρύτητα και τα ελαφρύτερα υγρά επιτρέπουν στον άνεμο να μεταφέρει ενέργεια πιο αποτελεσματικά στην επιφάνεια. Έτσι, ακόμη και ένα απαλό αεράκι θα μπορούσε να δημιουργήσει μεγάλα, αργοκίνητα κύματα.

Το PlanetWaves επιτρέπει επίσης μια ματιά στο παρελθόν του Άρη. Σε μια εποχή όπου μεγάλες λεκάνες ίσως φιλοξενούσαν λίμνες, η σταδιακή απώλεια της ατμοσφαιρικής πίεσης φαίνεται ότι θα έκανε όλο και δυσκολότερο τον σχηματισμό κυμάτων. Με άλλα λόγια, όσο ο Άρης έχανε την ατμόσφαιρά του, θα απαιτούνταν ισχυρότεροι άνεμοι για να προκληθούν τα ίδια φαινόμενα.

• Διαβάστε ακόμη:
  Ένας εξωπλανήτης χωρίς στεριά, καλυμμένος από ωκεανό με ακραία βάθη εκατοντάδων χιλιομέτρων

Σε έναν εξωπλανήτη παρόμοιο με την Αφροδίτη, με λίμνες θειικού οξέος, θα χρειάζονταν πολύ δυνατοί άνεμοι ακόμη και για να εμφανιστούν μικροί κυματισμοί. Σε έναν άλλο κόσμο, όπου πιστεύεται ότι μπορεί να υπάρχουν ωκεανοί λιωμένου πετρώματος, ακόμη και άνεμοι έντασης τυφώνα θα δημιουργούσαν μόνο ρηχά κύματα λίγων εκατοστών.

Τα ευρήματα αυτά δείχνουν πόσο διαφορετική μπορεί να είναι η συμπεριφορά των κυμάτων από κόσμο σε κόσμο και πόσο στενά εξαρτάται από τη βαρύτητα, την ατμόσφαιρα και τη σύσταση των υγρών της επιφάνειας.