Απολιθώματα στην Αρκτική αποκαλύπτουν τρία άγνωστα είδη θηλαστικών που επιζούσαν σε μήνες σκοταδιού

Νέα μελέτη ερευνητών του Πανεπιστημίου του Κολοράντο στο Μπόλντερ και συνεργατών τους, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Proceedings of the National Academy of Sciences, περιγράφει τρία άγνωστα μέχρι σήμερα είδη μικρών θηλαστικών, παρόμοιων με τρωκτικά, τα οποία ζούσαν δίπλα στους δεινόσαυρους στη σημερινή βόρεια Αλάσκα.

Τα τρία νέα είδη ονομάστηκαν Camurodon borealis, Qayaqgruk peregrinus και Kaniqsiqcosmodon polaris. Η ταυτοποίησή τους βασίστηκε σε απολιθωμένα δόντια που βρέθηκαν στον γεωλογικό σχηματισμό Prince Creek, μέσα στον Αρκτικό Κύκλο, ο οποίος χρονολογείται πριν από 73 εκατομμύρια χρόνια.

Η περιοχή όπου εντοπίστηκαν τα απολιθώματα δεν ήταν εύκολο περιβάλλον ούτε τότε. Παρότι το κλίμα της Κρητιδικής περιόδου ήταν γενικά θερμότερο από το σημερινό, η βόρεια Αλάσκα γνώριζε μήνες χειμερινού σκότους, χαμηλές θερμοκρασίες και πιθανές εποχικές ελλείψεις τροφής. Παρ’ όλα αυτά, τα μικρά αυτά θηλαστικά φαίνεται ότι ευδοκιμούσαν.

Η μακροβιότερη ομάδα θηλαστικών

Και τα τρία ανήκουν στα multituberculata, μια εξαφανισμένη ομάδα θηλαστικών με μέγεθος μεταξύ ποντικού και αρουραίου, αναφέρει το Phys.org. Τα multituberculata θεωρούνται η μακροβιότερη γνωστή ομάδα θηλαστικών στην ιστορία της Γης: εμφανίστηκαν στην Ιουρασική περίοδο και επιβίωσαν για περισσότερα από 100 εκατομμύρια χρόνια, μέχρι το τέλος του Ηώκαινου, περίπου πριν από 35 εκατομμύρια χρόνια. Επιβίωσαν ακόμη και από την πρόσκρουση του αστεροειδούς που εξόντωσε όλους τους μη πτηνόμορφους δεινόσαυρους. Συγκριτικά, οι σύγχρονοι άνθρωποι (Homo sapiens) υπάρχουν μόνο για περίπου 300.000 χρόνια.

Τα δόντια τους προσφέρουν σημαντικές ενδείξεις για το μυστικό της επιβίωσής τους. Οι ερευνητές εντόπισαν μεγάλες διαφορές στο σχήμα τους, κάτι που δείχνει ότι τα τρία είδη είχαν διαφορετικές διατροφικές στρατηγικές. Το Camurodon borealis φαίνεται ότι ήταν φυτοφάγο, το Qayaqgruk peregrinus παμφάγο, πιθανώς με διατροφή που περιλάμβανε έντομα και φυτά, ενώ το Kaniqsiqcosmodon polaris ήταν επίσης παμφάγο, αλλά ίσως βασιζόταν περισσότερο στη φυτική τροφή.

Σε ένα περιβάλλον όπου οι διαθέσιμοι πόροι ήταν περιορισμένοι, αυτή η διατροφική διαφοροποίηση θα μπορούσε να επιτρέπει σε συγγενικά είδη να συνυπάρχουν χωρίς να ανταγωνίζονται άμεσα για την ίδια τροφή. Αυτή η προσαρμοστικότητα μπορεί επίσης να τα βοήθησε να επιβιώσουν από την πρόσκρουση του αστεροειδούς.

«Υπάρχει μεγάλη ποικιλομορφία στην ομάδα των multituberculata. Έζησαν για απίστευτα μεγάλο χρονικό διάστημα και πιστεύουμε ότι μπορούν να αποκαλύψουν πολλά για την ανθεκτικότητα των θηλαστικών, όχι μόνο απέναντι στη μαζική εξαφάνιση, αλλά και στις κλιματικές πιέσεις που αντιμετωπίζουν σήμερα πολλοί οργανισμοί», αναφέρουν οι συγγραφείς της μελέτης.

Η μελέτη προσθέτει και ένα ακόμη στοιχείο στην εικόνα της αρχαίας Αρκτικής: τη μετανάστευση ειδών ανάμεσα στις ηπείρους. Το Qayaqgruk peregrinus φαίνεται να συγγενεύει στενά με είδος που έχει βρεθεί στη σημερινή Μογγολία. Αυτό υποδηλώνει ότι οι πρόγονοί του ταξίδεψαν από την Ασία προς τη Βόρεια Αμερική πριν από περίπου 92 εκατομμύρια χρόνια, μέσω χερσαίου διαδρόμου που συνέδεε τις δύο ηπείρους.

Τα ευρήματα των ερευνητών δείχνουν ότι ακόμη και στα άκρα του πλανήτη, η ζωή πειραματιζόταν, προσαρμοζόταν και διαμόρφωνε οικοσυστήματα με μακρά και πολύπλοκη ιστορία.