«Τα παιδιά δεν τα ξεγελάς»: Ο Ιβάν Σβιτάιλο για το χορό, την πατρότητα και τη ζωή που αλλάζει

«Τα παιδιά έχουν φοβερά φίλτρα, είναι σαν σφουγγάρι, ξέρουν να διακρίνουν την αλήθεια, τη σκηνική», Ο ηθοποιός και χορευτής Ιβάν Σβιτάιλο μιλά για τις προκλήσεις του να παίζεις για παιδιά, που όπως λέει,

Η παράσταση «Παναγία των Παρισίων» στο Θέατρο του Ελληνικού Κόσμου συνδυάζει παιδική μαγεία και ώριμη θεατρική εμπειρία, φέρνοντας το κοινό αντιμέτωπο με έντονες συγκινήσεις και κινηματογραφικά σκηνικά.

Ο Ιβάν όμως μίλησε και για πολύ προσωπικά του ζητήματα, όπως είναι η αλλαγή που έγινε μέσα του μετά τον ερχομό των παιδιών του:

«Μεγάλωσα σε μια προβληματική οικογένεια. Σε μια οικογένεια που δεν ήταν και οι δύο γονείς μαζί. Μου έλειπε σίγουρα πολύ ο πατέρας μου. Κουβαλούσα μόνιμα μια αίσθηση και ένα κενό. Το οποίο αυτό το κενό καλύφθηκε με το που απέκτησα τα παιδιά μου. Και μέσα από τα παιδιά μου άρχισα να βιώνω πράγματα τα οποία ίσως μου έλειπαν πολύ σαν παιδί. Οπότε ένιωσα ότι έχω μια δεύτερη ευκαιρία να καλύψω τα κενά μου.»

Μιλάει για την προσωπική του ζωή με άνεση και χωρίς φόβο, για το πως η πατρότητα κάλυψε ένα μεγάλο κενό. Μιλάει όμως και για την ζωή του σαν χορευτής.

«Πάντα αμφισβητώ τον εαυτό μου. Με την ίδια ορμή μπαίνω και στα υποκριτικά μονοπάτια και προσπαθώ, καταρχάς, να ανακαλύπτω όλες τις συγκινήσεις των ηρώων μου, να μην φοβηθώ, να μου συμβούν πράγματα επί σκηνής.

Ένα σημαντικό στοιχείο σε αυτό είναι η επιρροή του χορού. Δηλαδή ο χορός με έβαλε να νιώσω σωματικά δυναμικές που δύσκολα ένα απλό ανθρώπινο σώμα τις φτάνει. Πέρα από την αδρεναλίνη.

Δηλαδή το να ωθείς το σώμα σου να φτάσει, να ξεπεράσει τα όρια. Νομίζω πως είναι ένα εργαλείο το οποίο το κουβαλάω μόνιμα μαζί μου, άσχετα αν δεν χορεύω πλέον. Θέλοντας να πω ότι μου αρέσει οι χαρακτήρες μου πάντα να έχουν ένα μεγάλο φάσμα.»

Ταυτόχρονα, ο Ιβάν τονίζει τη σημασία του να ακολουθείς τα όνειρά σου:

«Πρέπει πάντα οι άνθρωποι να διεκδικούν τα όνειρά τους και να ακούν τα ένστικτά τους, γιατί αυτά τα ένστικτά θα τους πάνε σε ταξίδια τα οποία δεν θα περίμεναν ποτέ».