Από τον κυνισμό στον απόλυτο εφιάλτη: Το Industry γίνεται η πιο σκοτεινή σειρά της τηλεόρασης

Όταν το Industry έκανε πρεμιέρα το 2020, παρουσιαζόταν ως ένα ακόμη δράμα για νέους απόφοιτους που προσπαθούν να επιβιώσουν στον ανελέητο κόσμο της υψηλής χρηματοοικονομικής στο Λονδίνο.

Το μεγαλύτερο «δόλωμα» τότε ήταν ότι το πρώτο επεισόδιο σκηνοθέτησε η Λίνα Ντάναμ.

Η απήχηση, ωστόσο, ήταν περιορισμένη. Έξι χρόνια μετά, με την τέταρτη σεζόν να προβάλλεται ήδη, η εικόνα έχει αλλάξει ριζικά: η τηλεθέαση αυξήθηκε κατά 40% μεταξύ δεύτερης και τρίτης σεζόν, η σειρά μεταφέρθηκε στη ζώνη της Κυριακής στο HBO και οι πρωταγωνιστές της κοσμούν εξώφυλλα περιοδικών.

Αυτό που κανείς δεν προέβλεψε τότε είναι πόσο σκοτεινό θα γινόταν το Industry. Από την αρχή υπήρχε η επιφάνεια της χλιδής – πάρτι, σεξ, ακριβά γραφεία. Κάτω από αυτήν όμως βρισκόταν ένα τοξικό εργασιακό περιβάλλον όπου ο εκφοβισμός, ο μισογυνισμός, η παρενόχληση και η σεξουαλική βία εμφανίζονταν σχεδόν ως «φυσιολογικά». Στην τέταρτη σεζόν, αυτός ο κόσμος βυθίζεται ολοκληρωτικά στο σκοτάδι.

Με νέες προσθήκες στο καστ, όπως ο Μαξ Μινγκέλα (Η Ιστορία της Θεραπαινίδας) και ο Τσάρλι Χίτον (Stranger Things), ο τόνος από το πρώτο κιόλας επεισόδιο γίνεται αμείλικτος. Μια φαινομενικά αθώα ερωτική συνεύρεση αποκαλύπτεται ως κάτι πολύ πιο απειλητικό, ενώ η αντι-ηρωίδα Χάρπερ Στερν, την οποία υποδύεται η Myha'la, εξαπολύει μια κυνική ατάκα σε επενδυτή – λίγο πριν εκείνος καταρρεύσει από εγκεφαλικό μπροστά στα μάτια της.

Οι κριτικοί προειδοποιούν: τα χειρότερα έρχονται. Η Ροξάνα Χαντίντι του Vulture μιλά για «βέλτιστη απαισιοδοξία», ενώ η Μπέλεν Έντουαρντς του Mashable περιγράφει τη σεζόν ως έναν εφιάλτη σε επανάληψη. Η Wall Street Journal παρομοιάζει τη σειρά με «ιστορία βαμπίρ». Το ερώτημα που αιωρείται είναι αν το Industry είναι πλέον η πιο σκοτεινή σειρά της εποχής του.

«Ήταν πάντα ζοφερό, αλλά όσο εξελίσσεται γίνεται όλο και πιο σκοτεινό», σημειώνει η Άλισον Χέρμαν του Variety. Η τέταρτη σεζόν σηματοδοτεί μια καθαρή τομή. Μετά το κλείσιμο της Pierpoint και τη συγχώνευσή της με ένα μεσανατολικό επενδυτικό fund, οι δημιουργοί Κόνραντ Κέι και Μίκι Ντάουν αντιμετωπίζουν τη νέα σεζόν ως ένα αυτόνομο κεφάλαιο, σχεδόν σαν ένα πολιτικό θρίλερ συνωμοσίας. Το αποτέλεσμα είναι μια αφήγηση που ξεπερνά τα στενά όρια της τραπεζικής και απλώνεται στην πολιτική, τα ΜΜΕ, την τεχνοκρατία και την αριστοκρατία.

Στο κέντρο παραμένει η διαταραγμένη σχέση της Χάρπερ με τη Γιασμίν, την οποία ενσαρκώνει η Μαρίσα Αμπέλα. Πλέον όμως οι ήρωες δεν είναι άπειροι νεοεισερχόμενοι. Είναι τριαντάρηδες με εξουσία. Και, όπως επισημαίνει η Χέρμαν, δεν την ασκούν καλύτερα από εκείνους που τους κακοποίησαν. Αντίθετα, αναπαράγουν την ίδια εκμεταλλευτική κουλτούρα.

Η σειρά μπαίνει έτσι ανοιχτά στη «villain era» της. Η πλοκή της Γιασμίν θυμίζει ανησυχητικά πραγματικές φιγούρες, όπως η Γκισλέιν Μάξγουελ, ενώ άλλοι χαρακτήρες παραπέμπουν ευθέως στον Τζέφρι Έπσταϊν. Το Industry δεν ενδιαφέρεται πια απλώς να σοκάρει. Εξερευνά πώς η εξουσία, όταν συναντά το τραύμα και τον κυνισμό, μετατρέπεται σε κάτι βαθιά απάνθρωπο.

Και κάπως έτσι, από μια σειρά για νέους τραπεζίτες, το Industry εξελίχθηκε σε έναν τηλεοπτικό εφιάλτη για το πώς λειτουργεί ο σύγχρονος κόσμος.